Uzasadnienie
W dniu [...] r. (pismo Nr [...]) D. Kurator Oświaty, powołując się na art. 62 ust. 5b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.), negatywnie zaopiniował połączenie w zespół Szkoły Podstawowej Nr 1 w B. i Gimnazjum Samorządowego Nr 1 w B.. Kurator stwierdził, że biorąc pod uwagę dydaktyczne, wychowawcze i opiekuńcze zadania szkoły inicjatywa utworzenia Miejskiego Zespołu Szkół Nr 2 w B. nie jest zasadna i nie służy podniesieniu jakości pracy.
Na powyższe stanowisko Rada Miejska w B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając naruszenie prawa materialnego, polegające na naruszeniu art. 62 ust. 3 w zw. z art. 58 ust. 1, 2 i 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, poprzez bezpodstawne wydanie negatywnej opinii, a także oparcie rozstrzygnięcia na błędnej podstawie prawnej. Zarzucono również naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art.art. 10 § 1, 75, 77, 80, 107 § 3 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest niedopuszczalna.
Zaskarżona opinia D. Kuratora Oświaty została wydana na podstawie art. 62 ust. 5b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.). Stosownie do tego przepisu połączenie w zespół przedszkola ze szkołą podstawową albo z gimnazjum, szkoły podstawowej z gimnazjum albo przedszkola ze szkołą podstawową i gimnazjum wymaga pozytywnej opinii kuratora oświaty. Przepis ten jednak nie zawiera unormowania wskazującego na to, w jakiej formie kurator wydaje opinię w tego rodzaju sprawie.
Wniosku tego nie zmienia okoliczność, że w art. 59 ust. 2 b cyt. ustawy -odnoszącego się do innego zagadnienia, tj. likwidacji szkoły - zawarty jest przepis nakazujący wydanie przez kuratora opinii w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Taka redakcja przepisu art. 59 jest następstwem nowelizacji wprowadzonej art. 1 pkt 46 lit. d) ustawy z dnia 27 czerwca 2003r. (Dz.U.z 2003 Nr 137, poz. 1304) zmieniającej wcześniej wskazaną ustawę z dniem 21 sierpnia 2003r. Nowelizacją tą ustawodawca nie objął treści art. 62 ust. 5b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 1996 r. Nr 67, poz. 329 ze zm.), który dotyczy innej kwestii, tj. połączenia placówek oświatowych w zespół szkół.
Stąd też w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie ma podstaw do uznania, że wprowadzenie w art. 59 ust. 2b zasady, iż opinia kuratora wyrażana jest w formie postanowienia, na które służy zażalenie może odnosić się także do opinii kuratora, o której mowa w art. 62 ust. 5b.
W związku z powyższym należy przyjąć, że żaden przepis ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty nie reguluje kwestii, w jakiej formie kurator oświaty wydaje opinię w sprawie połączenia szkół w zespół. Nie istnieje także przepis, który statuowałby zasadę, że stronom służą środki zaskarżania związane z opinią kuratora wy daną takiej sprawie.
Zgodnie jednak z art. 1 2 3 § 1 i § 2 kpa organ może wydawać w toku postępowania administracyjnego postanowienia, które dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Stronom przysługuje zażalenie na wydane postanowienie jedynie wówczas, gdy tak stanowi wyraźny przepis (art. 141 § 1 kpa).
Stosownie jednak do art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skarga do sądu administracyjnego służy na te postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Zaskarżona opinia nie spełnia tych warunków.
Jak już bowiem wyżej wskazano nie służy na nią zażalenie, gdyż nie istnieje przepis ustanawiający takie uprawnienie strony. Zaskarżona opinia nie stanowi także postanowienia kończącego sprawę, gdyż jest aktem wydanym w toku postępowania dotyczącego łączenie szkół w zespół i z tych samych powodów nie rozstrzyga o istocie sprawy.
W związku z tym zaskarżone postanowienie nie należy do postanowień wymienionych w grupie tych postanowień, na które służy skarga do sądu administracyjnego.
Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga wniesiona w tej sprawie jest niedopuszczalna.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny odrzuca skargę, która jest niedopuszczalna.
W związku z powyższym, na podstawie tego przepisu, orzeczono jak w sentencji.
Orzeczenie zawarte w II punkcie postanowienia Sąd oparł na art. 222 i 225 powołanej wyżej ustawy.