Uzasadnienie
Wyrokiem dnia 24 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Wr 217/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. A., na decyzję Dyrektora Okręgowej Służby Więziennej we W., z dnia 11 kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej: w pkt. 1 oddalił skargę, w pkt. 2 przyznał adwokatowi P. Ż. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 295,20 złotych w tym 23 % podatku VAT tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Na postanowienie zawarte w pkt. 2 powyższego wyroku zażalenie wniósł wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącego adwokat P. Ż. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 240 zł netto (295,20 zł brutto), podczas gdy zgodnie z wymienionym przepisem – stawka minimalna w tej sprawie wynosi 480 zł netto (590,40 zł brutto). Podnosząc powyższy zarzut, wniesiono o przyznanie od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz adwokata P.Ż. dalszej kwoty 295,20 złotych w tym 23 % podatku VAT tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu w pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OZ 279/20 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.
W uzasadnieniu podniesiono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wydając postanowienie o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżącego tytułem pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nie wskazał w uzasadnieniu podstawy prawnej określającej wysokość przyznanych kosztów zastępstwa procesowego i nie uzasadnił w tym zakresie swego stanowiska. W związku z faktem, że w uzasadnieniu Sądu I instancji brak jest wskazania na podstawie jakich konkretnie przepisów Sąd orzekał o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi, a brak uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego orzeczenia, kontrolowane orzeczenie podlegało uchyleniu. Sąd kasacyjny stwierdził, że ponownie rozstrzygając kwestię przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżącego tytułem pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd Wojewódzki uczyni zadość wymogom wskazanym w art. 141 § 4 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Stosownie do treści art. 250 § 1 p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Przedmiotem niniejszego postępowania są koszty pomocy prawnej udzielonej skarżącemu przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika przed sądem pierwszej instancji.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18, dalej rozporządzenie).
Zatem do wysokości należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia za postępowanie w pierwszej instancji zastosowanie będzie miała stawka określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia. Zgodnie z wymienioną regulacją, opłaty w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innych sprawach wynoszą 240 zł. Opłatę tę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, o czym stanowi § 4 ust. 3 rozporządzenia. W związku z powyższym za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu należało przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości 295,20 zł (w tym kwotę 55,20 zł tytułem podatku od towarów i usług). Z tych względów, Sąd na podstawie art. 250 § 1 w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia orzekł jak w sentencji postanowienia.