Uzasadnienie
Postępowanie administracyjne w sprawie wszczęte zostało wnioskiem M. D. (dalej: strona, skarżący) z dnia [...] września 2017 r. o przyznanie pomocy społecznej w postaci zasiłku stałego. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku i nie ma środków na bieżące utrzymanie. Strona podała również, że w dniu [...] października 2012 r. złożyła wniosek do Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w W. (dalej: PZON) o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności w związku z pogorszeniem stanu zdrowia, który nie został rozpoznany.
Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] Prezydent Miasta W. (dalej: organ I instancji) odmówił stronie przyznania zasiłku stałego z tym uzasadnieniem, że pomimo wezwania nie przedłożyła ona w PZON kolejnego wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, ani aktualnego potwierdzenia złożenia wniosku o ustalenie stopnia niepełnosprawności.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej w skrócie: Kolegium, organ II instancji) decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ II instancji wskazał, że strona przedłożyła do akt sprawy nieaktualne orzeczenie o niepełnosprawności, tj. orzeczenie wydane przez PZON w dniu [...] listopada 2009 r. zaliczające ją do lekkiego stopnia niepełnosprawności, wydane na czas określony do dnia [...] listopada 2012 r. W ocenie Kolegium, niewystarczająca do rozpatrzenia żądania o przyznanie zasiłku stałego jest również przedłożona przez stronę kserokopia wniosku z dnia [...] października 2012 r. o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności złożonego do PZON.
Wyrokiem z dnia 18 maja 2018 r. sygn. akt IV SA/Wr 157/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił powyższą decyzję Kolegium z dnia [...] grudnia 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
W motywach rozstrzygnięcia Sąd zobowiązał organy do dokonania ustaleń w zakresie spełnienia przez skarżącego kryterium dochodowego w sposób zgodny z dyspozycją art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2017 r., poz. 1769 ze zm.), w szczególności wzięcia pod uwagę dochodu strony z miesiąca września 2017 r. (z powodu utracenia dochodu), ustalenia w oparciu o zebrane w toku postępowania dowodowego dokumenty stopnia niepełnosprawności strony, rozważenia dysproporcji pomiędzy udokumentowanymi przez nią dochodami a jej sytuacją majątkową oraz ustalenia zaistnienia przesłanek negatywnych do przyznania świadczenia, określonych w art. 11 i 37 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej.
Po przeprowadzeniu ponownego postępowania dowodowego, decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] organ I instancji odmówił stronie przyznania zasiłku stałego. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że udokumentowanie przez stronę dochodów pozostaje w sprzeczności z jej rzeczywistym stanem majątkowym. Organ podkreślił, że wykazany przez nią brak źródeł przychodów uniemożliwiałby utrzymanie nieruchomości oraz zakup i utrzymanie samochodu, ponadto ze złożonego oświadczenia strony wynika, że jest ona w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową wykorzystując własne zasoby finansowe.
Decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...] Kolegium uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia w celu wyjaśnia przyczyny zaprzestania prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej w kontekście przesłanek z art. 11 ustawy o pomocy społecznej, wyjaśnienia czy organ dysponuje zaświadczeniami lekarskimi dotyczącymi stanu zdrowia strony oraz czy w stosunku do niej toczy się postępowanie o ustalenie stopnia niepełnosprawności.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] organ I instancji po raz kolejny odmówił stronie przyznania zasiłku stałego.
W uzasadnieniu decyzji pierwszo-instancyjnej organ wskazał, że na podstawie przeprowadzonego w dniu [...] września 2017 r. wywiadu środowiskowego ustalono, iż strona od [...] października 2015 r. do [...] maja 2017 r. prowadziła działalność gospodarczą, która obecnie jest zawieszona, jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. od [...] sierpnia 2017 r., nie osiąga żadnych dochodów, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, posiada dom o powierzchni [...] m2 oraz działkę gruntu o powierzchni [...] m2, jest właścicielem samochodu osobowego marki [...] z roku 2011, jest osobą w wieku produkcyjnym, zdolną do pracy, w pełni sprawną, nie mającą problemów z poruszaniem się.
Jednocześnie w celu uzupełnienia niezbędnego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, organ wezwał stronę do przedłożenia dokumentów (w tym oświadczeń) dotyczących okoliczności rezygnacji z prowadzenia działalności gospodarczej, dochodów uzyskanych w okresie od [...] maja 2017 r. do [...] sierpnia 2017 r., dochodów uzyskanych w sierpniu 2017 r. oraz aktualnie uzyskiwanych dochodów, zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego długotrwałą chorobę za okres poprzedzający złożenie wniosku o zasiłek stały oraz aktualnego zaświadczenia o stanie zdrowia, orzeczenia o stopniu niepełnosprawności lub wniosku o przyznanie świadczenia uzależnionego od niezdolności do pracy, dokumentu potwierdzającego własność posiadanego samochodu osobowego marki [...] i opłacenia ubezpieczenia oraz przeglądu pojazdu. Organ zaznaczył, że pomimo skutecznego doręczenia wezwania stronie w dniu [...] kwietnia 2018 r., nie przedłożyła ona żądanych dokumentów/oświadczeń, wskazując jednocześnie w piśmie z dnia [...] kwietnia 2018 r., że pracownik tego organu powinien sam znaleźć zaświadczenie o stanie zdrowia strony w dokumentach jej spraw. W konsekwencji organ I instancji uznał, że strona nie spełnia przesłanek z art. 37 ustawy o pomocy społecznej, niezbędnych do przyznania zasiłku stałego.
W odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz o niezwłoczne rozpatrzenie odwołania z uwagi na charakter sprawy i jej znaczenie dla niej ze względu braku środków do życia.
Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W motywach decyzji ostatecznej organ II instancji podzielił ustalenia faktyczne organu I instancji i dokonaną przez ten organ ocenę prawną tych ustaleń. W szczególności Kolegium wskazało, że niemożność udzielenia pomocy stronie wynika z faktu braku jej współpracy z organem I instancji, co bezpośrednio prowadzi do nieustalenia stanu faktycznego i sytuacji bytowej strony. Kolegium podkreśliło, że pomimo wezwania strony przez organ I instancji o nadesłanie stosownych dokumentów dotyczących jej sytuacji bytowej i zdrowotnej, pozostał ona bierna. W związku z powyższym, nie jest znana okoliczność uzyskania przez stronę dochodów (i ich wysokość) w miesiącu wrześniu 2017 r. oraz okoliczność ewentualnego uzyskania przez nią dochodów w okresie od zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, tj. od [...] maja 2017 r. do [...] sierpnia 2017 r., jak też aktualnie uzyskiwanych przez stronę dochodów.
Organ stwierdził, że - pomimo wezwania - strona nie przedłożyła zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego długotrwałą chorobę za okres poprzedzający złożenie wniosku o zasiłek stały oraz aktualnego zaświadczenia o stanie zdrowia, orzeczenia o stopniu niepełnosprawności lub wniosku o przyznanie świadczenia uzależnionego od niezdolności do pracy, stąd nie jest znana jej sytuacja zdrowotna. Końcowo Kolegium stwierdziło, że postępowanie z wniosku strony o przyznanie zasiłku stałego toczy się już ponad półtora roku i w dalszym ciągu nie udzieliła ona organom podstawowych informacji niezbędnych do jej merytorycznego rozstrzygnięcia, w związku z czym - wobec braku współpracy strony z organami - uzasadniona jest odmowa przyznania wnioskowanego świadczenia.
Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, stwierdzenie wydania decyzji organów obu instancji z rażącym naruszeniem prawa, stwierdzenie prowadzenia postępowania przez organy w sposób przewlekły, natychmiastowego rozpoznania sprawy z uwagi na jej charakter oraz doręczenia mu "zarządzenia o skompletowaniu akt sprawy". Skarga oparta została na zarzucie rażącego naruszenia prawa, w szczególności art. 10 i art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej k.p.a.),
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ II instancji nie uwzględnił okoliczności, iż przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej, z winy organu, nie mógł zapoznać się z aktami sprawy i wypowiedzieć się co do zebranych dowodów. Ponadto zarzucił brak podstawy materialnoprawnej zaskarżonej decyzji, wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, do czego zobowiązany był na podstawie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie, podnosząc, że w skardze nie sformułowano jakichkolwiek zarzutów, które pozwoliłyby na stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a stwierdza jej nieważność, gdy zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1508 ze zm., dalej: u.p.s.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.s. pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zadaniem pomocy społecznej jest wspieranie osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwianie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka, a także zapobieganie wskazanym w art. 2 ust. 1 u.p.s. trudnym sytuacjom przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem (art. 3 ust. 1 i ust. 2 u.p.s.).
Zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.s., świadczeniami z pomocy społecznej są świadczenia pieniężne, w tym m.in. zasiłek stały. Stosownie zaś do art. 37 ust. 1 pkt 1 u.p.s., zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. - przy uwzględnieniu § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1058), wydanego na podstawie art. 9 ust. 8 u.p.s. - prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 634 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej".
Wymaga też zaakcentowania, że w przepisie art. 4 u.p.s. ustawodawca nałożył na osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej obowiązek współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Z powodu braku zastosowania się przez osobę aplikującą do korzystania z pomocy społecznej do wskazanej wyżej powinności, organ może odmówić udzielenia tejże pomocy. Przewiduje to art. 11 ust. 2 u.p.s., który stanowi, że brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny, o którym mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia lub przerwanie szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, wykonywania prac interwencyjnych, robót publicznych, prac społecznie użytecznych, a także odmowa lub przerwanie udziału w działaniach w zakresie integracji społecznej realizowanych w ramach Programu Aktywizacja i Integracja, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej.
Wprawdzie zgodnie z art. 7 k.p.a. organ pomocowy jako gospodarza postępowania administracyjnego zobowiązany jest do wnikliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego, to jednak na osobie ubiegającej się o świadczenie z pomocy społecznej również spoczywa obowiązek umożliwienia organowi dokonania ustaleń faktycznych, zgodnie z art. 4, art. 106 ust. 4 i art. 107 ust. 1, 4a, 5 b u.p.s.. Innymi słowy, aby otrzymać pomoc społeczną, należy w tym kierunku powziąć pewne wysiłki. Pierwszym zaś wysiłkiem, jaki powinien uczynić ubiegający się o pomoc społeczną jest udzielenie organowi pomocy w ustaleniu sytuacji faktycznej (zob. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2018 r. sygn. I OSK 1734/17, dostępny - podobnie jak i pozostałe orzeczenia przywołane w tym uzasadnieniu - na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Analizując w takim aspekcie zaskarżoną decyzję ostateczną i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz badając ich legalność w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego.
Kierując się wskazanymi na wstępie kryteriami rozpatrywania sprawy przez Sąd administracyjny, a także brakiem, zgodnie z art. 134 §1 p.p.s.a., związania Sądu I instancji zarzutami i wnioskami skargi, Sąd nie dostrzegł uchybień natury formalnej bądź materialnej w toku prowadzonego postępowania przed organami administracji publicznej, które byłyby podstawą do uwzględnienia skargi. W ocenie Sądu, podniesiona w nich argumentacja prawna, a także interpretacja zebranego materiału dowodowego nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń pod kątem ewentualnej możliwości wystąpienia istotnych wad, prowadzących do spełnienia przesłanek wystarczających do wydania kasatoryjnego rozstrzygnięcia przez Sąd administracyjny.
W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów podnoszących naruszenie przepisów procesowych, ponieważ dopiero po przesądzeniu poprawności procedowania i dokonanych ustaleń faktycznych można przejść do oceny zarzutów materialnoprawnych. Odnosząc się zatem do zarzutu naruszenia przez organy art. 10 k.p.a. wskazać należy, że skarżący nie wskazał, co do jakich okoliczności chciał się wypowiedzieć. Strona, pomimo wezwań organu, nie składała w trakcie postępowania żadnych wniosków dowodowych, ani nie domagała się wypowiedzenia w sprawie zebranych przez organy dowodów, natomiast pracownicy organu I instancji podejmowali bezskuteczną próbę kontaktu ze skarżącym poprzez wezwanie go o uzupełnienie niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy dokumentów wskazujących na jego sytuację majątkową oraz zdrowotną. Wobec biernej postawy skarżącego, nie sposób przyjąć, aby organy nie zapewniły mu czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, ani żeby w sposób celowy "przewlekały postępowanie administracyjne", jak zarzuca skarżący.
W badanej sprawie jako nieuprawniony przedstawia się również zarzut naruszenia przez Kolegium art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił w sposób zrozumiały i wyczerpujący zarówno właściwie zastosowane przepisów ustawy o pomocy społecznej, jak i powody odmowy przyznania skarżącemu zasiłku stałego. Decyzja organu II instancji została zatem wydana w oparciu o niewadliwe ustalenia stanu faktycznego i prawnego, spełniając przy tym wszystkie wymogi stawiane decyzji i jej uzasadnieniu, określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a.
Przechodząc kolejno do zarzutów nakierowanych na materialną treść rozstrzygnięcia, zauważyć należy, że przepisy art. 4 i 11 ust. 2 u.p.s. odnoszą się m.in. do konsekwencji braku współdziałania osoby w rozwiązywaniu jej trudnej sytuacji życiowej. W tym miejscu ponownie przypomnieć należy, że ustalenie sytuacji osobistej oraz stanu majątkowego ma zasadnicze znaczenie dla możliwości pozytywnego rozpatrzenia wniosku osoby ubiegającej się o świadczenia z pomocy społecznej, dlatego też ustawodawca dość rygorystycznie podchodzi do kwestii współpracy osoby ubiegającej się o takie świadczenie z organem pomocy społecznej. Zwrócić bowiem należy uwagę, że tylko należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy może pozwolić organowi na wnikliwą ocenę sytuacji materialnej osoby zwracającej się o świadczenia z pomocy społecznej, a w konsekwencji - pozytywne rozpatrzenie jej wniosku (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 111/18).
W związku z tym, cytowane powyżej przepisy art. 4 i 11 ust. 2 u.p.s. niejako nakładają na organy pomocowe obowiązek wszechstronnej analizy i oceny postawy beneficjenta pomocy społecznej pod kątem istnienia woli współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, a także pozostałych przesłanek, których wystąpienie pozwala na odmowę przyznania świadczeń.
W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że skarżący w dniu złożenia wniosku o przyznanie zasiłku stałego był osobą samotnie gospodarującą, posiadającą status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku. Przedmiotem sporu jest natomiast okoliczność wysokości dochodu uzyskanego przez skarżącego w miesiącu wrześniu 2017 r., tj. miesiącu, z którego uzyskiwany dochód brany jest pod uwagę w procesie ustalania prawa strony do zasiłku stałego oraz okoliczność - na którą skarżący powoływał się we wniosku wszczynającym postępowanie w niniejszej sprawie - polegająca na braku zdolności do pracy z powodu niepełnosprawności strony.
Z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym wynika, że w celu ustalenia przesłanki wysokości uzyskiwanego przez stronę dochodu, przeprowadzono w dniu [...] września 2017 r. wywiad środowiskowy, w ramach którego odebrano od strony oświadczenia o dochodach oraz o stanie majątkowym. Z oświadczeń tych wynika, że skarżący w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia oświadczenia uzyskał dochód w kwocie [...] zł oraz, że jest właścicielem nieruchomości gruntowej o pow. [...] m2, zabudowanej budynkiem jednorodzinnym w zabudowie szeregowej o powierzchni użytkowej [...] m2 i samochodu marki [...], rok produkcji 2011 r. Jak wynika z kwestionariusza rodzinnego wywiadu środowiskowego, ustalona kwota [...] zł pochodzi z oszczędności skarżącego. W rubryce dotyczącej stanu zdrowia strony wymieniono: "schorzenia gastryczne, niedoczynność tarczycy, schorzenia dermatologiczne". Z kwestionariusza wywiadu środowiskowego wynika również, że skarżący w dniu [...] października 2012 r. złożył do PZON wniosek o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, który nie został jeszcze rozpoznany.
W toku postępowania skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów świadczących o jego niezdolności do pracy, w tym potwierdzających niepełnosprawność, na którą to okoliczność powołał się we wniosku o przyznanie zasiłku stałego.
Wobec bezczynności strony w zakresie uzupełnienia materiału dowodowego w sposób niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy, organ I instancji zwrócił się do Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. oraz do Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. (dalej: WZON) z zapytaniem, czy skarżący stawał na komisji lekarskiej i czy zostało wydane w stosunku do niego orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. Z odpowiedzi udzielonych przez powyższe instytucje wynika, że w chwili obecnej nie istnieje prawomocne orzeczenie kwalifikujące skarżącego do jakiegokolwiek stopnia niepełnosprawności, czy orzekające o jego niezdolności do pracy. W piśmie z dnia [...] października 2018 r. PZON wskazał, że w dniu [...] września 2018 r. strona złożyła wniosek o wyłączenie tego Zespołu z prowadzenia postępowania w sprawie wydania orzeczenia o niepełnosprawności, z uwagi na uzasadnione wątpliwości co do bezstronności w rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] października 2012 r. W związku z powyższym, całą dokumentację (bez zaświadczenia o stanie zdrowia, którego skarżący nie dołączył) przekazano w dniu [...] października 2018 r. do WZON.
Z załączonego do akt sprawy pisma WZON z dnia [...] listopada 2018 r. wynika, że w dniu [...] marca 2010 r. organ ten uchylił w całości zaskarżone orzeczenie organu I instancji, którym zaliczono skarżącego do lekkiego stopnia niepełnosprawności na okres do [...] listopada 2012 r. uznając, że stan zdrowia skarżącego nie daje podstaw medycznych do zaliczenia go do osób niepełnosprawnych. W dniu [...] kwietnia 2010 r. strona odwołała się od decyzji WZON do Rejonowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ś., który w dniu [...] maja 2012 r. oddalił odwołanie strony. Pismem z dnia [...] listopada 2018 r. organ I instancji ponownie zwrócił się do WZON z prośbą o podanie informacji, na jakim etapie postępowania jest sprawa z wniosku strony z dnia [...] października 2012 r. o ustalenie stopnia niepełnosprawności. W odpowiedzi z dnia [...] listopada 2018 r. WZON wskazał, że nie prowadził postępowania odwoławczego dotyczącego wniosku z dnia [...] października 2012 r.
W celu ustalenia wysokości dochodu uzyskanego przez skarżącego w miesiącu wrześniu 2017 r. oraz okoliczności ewentualnego uzyskania przez stronę dochodów w okresie od zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, tj. od [...] maja 2017 r. do [...] sierpnia 2017 r., jak też aktualnie uzyskiwanych dochodów, w trakcie postępowania, organ I instancji wezwał skarżącego pismem z dnia [...] października 2018 r. do przedłożenia: pisemnego oświadczenia wyjaśniającego przyczynę rezygnacji z zatrudnienia wskutek zawieszenia prowadzonej działalności gospodarczej, pisemnego oświadczenia dotyczącego zatrudnienia i uzyskiwanych dochodów w okresie od [...] maja 2017 r. do [...] sierpnia 2017 r., pisemnego oświadczenia dotyczącego dochodu w kwocie [...] zł i innych dochodów uzyskanych w miesiącu sierpniu 2017 r. oraz za okres od września 2017 r. do dnia dzisiejszego, dokumentu potwierdzającego własność posiadanego samochodu osobowego marki [...] i opłacenia ubezpieczenia oraz przeglądu tego samochodu, pisemnego oświadczenia, czy samochód jest obecnie użytkowany i jakie są koszty użytkowania.
Ponadto organ w piśmie z dnia [...] października 2018 r. wezwał skarżącego o dokumenty potwierdzające jego niezdolność do pracy, tj.: zaświadczenie lekarskie o długotrwałej chorobie w okresie poprzedzającym złożenie wniosku i aktualne zaświadczenie o stanie zdrowia, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności lub wniosek o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo potwierdzenie złożenia wniosku o przyznanie świadczenia uzależnionego od niezdolności do pracy. Pomimo skutecznego doręczenia wezwania w dniu [...] listopada 2018 r. (k. [...] akt administracyjnych), strona nie przedłożyła wymaganych dokumentów i oświadczeń.
Z powyższego wynika, że organom obu instancji, pomimo podejmowanych prób rzetelnego przeprowadzenia postępowania i wielokrotnego wzywania skarżącego o nadesłanie niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy dokumentów, nie udało się uzyskać dokumentów dotyczących sytuacji zdrowotnej skarżącego, w tym orzeczenia o niepełnosprawności lub wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, ewentualnie potwierdzenia złożenia wniosku o przyznanie świadczenia uzależnionego od niezdolności do pracy, jak również dokumentów/oświadczeń dotyczących wysokości dochodu uzyskanego przez stronę w miesiącu wrześniu 2017 r. oraz w okresie następującym po zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej i aktualnie osiąganych dochodów. Bierna postawa skarżącego i brak jakiegokolwiek zaangażowania w rozstrzygnięcie swojej sprawy, więc też poprawy swojej sytuacji bytowej, stanowią dostateczną przesłankę do wydania decyzji odmawiającej przyznania wnioskowanego świadczenia. Stwierdzenie powyższego oznacza, że zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu.
Z tych względów, skarga przedstawia się jako niezasadna, co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do jej oddalenia w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.