Uzasadnienie
Pismem z dnia 31 marca 2017 r. B. G. (zwany dalej stroną, skarżącą lub wnioskodawczynią), reprezentowana przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika, wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego, która została jej doręczona w dniu 23 stycznia 2017 r.
Jednocześnie strona wystąpiła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazując, że złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu przed jego upływem. Władze OIRP we W. poinformowały zaś właściwego pełnomocnika o wyznaczeniu go w przedmiotowej sprawie dopiero pismem z dnia 13 marca 2017 r., doręczonym w dniu 24 marca 2017 r. W takiej sytuacji zasadnym jest przywrócenie terminu do wniesienia skargi w celu umożliwienia profesjonalnemu pełnomocnikowi skuteczną reprezentację strony skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Stosownie do treści art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).
Z powyższych przepisów wynika, że aby można było orzec o przywróceniu terminu do wniesienia skargi strona powinna: 1) uchybić terminowi do jej wniesienia, 2) złożyć, za pośrednictwem organu, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z równoczesnym dołączeniem jej do wniosku, w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, 3) uprawdopodobnić okoliczność wykazującą, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.
Przy czym dwa pierwsze warunki mają charakter formalny, których spełnienie umożliwia odniesienie się przez sąd orzekający w sprawie do merytorycznej zawartości wniosku o przywrócenie terminu.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że strona zachowała tryb postępowania związany z przywróceniem terminu.
Po pierwsze, skarżąca niewątpliwie uchybiła terminowi do wniesienia skargi na kwestionowane rozstrzygnięcie, które zostało jej doręczone w dniu 23 stycznia 2017 r. Trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upływał zatem z dniem 22 lutego 2017 r. Skarga została zaś wniesiona dopiero w dniu 31 marca 2017 r., a więc już po upływie ustawowego terminu.
Po drugie, skarżąca złożyła przedmiotowy wniosek z zachowaniem siedmiodniowego terminu, liczonego od dnia ustania przyczyny zwłoki, która wynikała z oczekiwania na wyznaczenie jej konkretnego pełnomocnika do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Pełnomocnik taki został zaś stronie wyznaczony w dniu 13 marca 2017 r., lecz dowiedział się o tym dopiero w dniu doręczenia mu zawiadomienia, tj. 24 marca 2017 r.
Ponadto strona wnosząc o przywrócenie terminu złożyła również samą skargę.
Po trzecie w końcu, skarżąca uprawdopodobniła w sposób wystarczający, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy. Jak wynika bowiem z akt sprawy o sygnaturze IV SO/Wr 6/17, strona wystąpiła o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w dniu 17 lutego 2017 r., a więc jeszcze przed upływem terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 28 lutego 2017 r. referendarz sądowy tutejszego Sądu przyznał stronie prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczyła Okręgowa Izba Radców Prawnych we W. informując go o tym w dniu 24 marca 2017 r.
Skoro zatem uchybienie terminu motywowane było wyłącznie koniecznością oczekiwania na pomoc profesjonalnego prawnika ustanowionego z urzędu, należało uznać, że nastąpiło ono bez winy strony skarżącej.
W takiej sytuacji termin do wniesienia skargi podlegał przywróceniu, o czym – na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. – orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia.