Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 maja 2009 r. Nr NK.II.0914-12/50/09 Wojewoda Dolnośląski wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na uchwałę Rady Gminy Dziadowa Kłoda z dnia 25 marca 2009 r. Nr XXII/114/09 w przedmiocie zasad udzielania i rozmiaru zniżek nauczycielom, którym powierzono stanowisko kierownicze w szkołach oraz w sprawie określenia liczby uczniów na których przysługuje etat nauczyciela bibliotekarza.
W dniu 21 maja 2009 r. Rada Gminy Dziadowa Kłoda podjęła uchwałę Nr XXIV/125/09 w sprawie zmiany uchwały nr XXII/114/09 z dnia 25 marca 2009 r. w sprawie zasad udzielania i rozmiaru zniżek nauczycielom, którym powierzono stanowisko kierownicze w szkołach oraz w sprawie określenia liczby uczniów na których przysługuje etat nauczyciela bibliotekarza.
Skarżący pismem z dnia 10 czerwca 2009 r. cofnął skargę podając, że powyższą uchwałą uchylono zaskarżone przez organ zapisy uchwały z dnia 25 marca 2009 r., w związku z czym dalsze podtrzymywanie skargi uznał za niezasadne i niecelowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oświadczenie skarżącego w przedmiocie cofnięcia skargi w świetle zgromadzonych akt badanej sprawy nie nasuwa – z tego punktu widzenia - żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z czym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne.
W myśl art. 161 § 1 pkt 1 cytowanej na wstępie ustawy sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W konsekwencji, na podstawie wyżej wskazanego przepisu ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia.