Uzasadnienie
Skarżąca w treści skargi podała, że wraz z tą skarga składa także wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Wniosek ten został złożony na druku oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania składnym przez strony wnioskujące o zwolnienie od kosztów sądowych w postępowaniu przed sądem powszechnym.
Przepis art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 zez zm., dalej p.p.s.a.) stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W myśl art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. do czynności w zakresie przyznania prawa pomocy, które wykonuje referendarz sądowy należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy.
Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania (art. 243 p.p.s.a.).
Z treści przepisu art. 239 § 1 pkt 1 lit "a" p.p.s.a. wynika zaś, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu albo przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących pomocy i opieki społecznej.
Strona skarżąca jest zatem, na podstawie powołanego wyżej art. 239 § 1 pkt 1 lit "a" p.p.s.a. zwolniona z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych.
Z tych względów rozpoznanie wniosku strony skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych, która jest zwolniona z obowiązku ich ponoszenia z mocy ustawy, stało się zbędne, a postępowanie wszczęte tym wnioskiem podlega umorzeniu na podstawie art. 249a p.p.s.a., mimo że wniosek ten został złożony na druku obowiązującym w postępowaniu przed sądem powszechnym.
Skarżąca bowiem korzysta w rozpoznawanej sprawie z ustawowego zwolnienia z kosztów sądowych niezależnie od jej sytuacji materialnej opisanej na niewłaściwym druku formularza.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249a w związku z art. 239 § 1 pkt 1 lit "a" i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.