Uzasadnienie
Pismem z 12 kwietnia 2018 r. D. C. (zwany dalej stroną lub skarżącym) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na oznaczoną wyżej w tenorze decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w J. z dnia [...] marca 2018 r., nr [...].
Przesyłka pocztowa zawierająca powyższą skargę została nadana za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 16 kwietnia 2018 r. Z akt administracyjnych organu drugiej instancji wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 12 marca 2018 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a. terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Wedle zaś art. 111 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.) termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. Jednakże, gdy początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przez stronę zaskarżonej decyzji wynika, że podjął on przesyłkę poleconą w dniu 13 marca 2018 r., a zatem trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego upływał z dniem 12 kwietnia 2018 r., wypadającym w czwartek. Strona skarżąca nadała przedmiotową skargę za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 16 kwietnia 2018 r. (poniedziałek), a więc cztery dni po upływie ustawowego terminu.
Wobec stwierdzenia, że skarżący złożył skargę po upływie terminu do jej wniesienia, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zobowiązany był do jej odrzucenia, o czym orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia.