Uzasadnienie
- Skarga jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu.
Środek taki służy bowiem w myśl art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), ppsa, na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Tymczasem skarżący kwestionuje postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2014 r., nr [...], umarzające postępowanie wszczęte wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Pismem tym noszącym datę 13 stycznia 2013 r., skarżący zażądał usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy weryfikacji decyzji z dnia [...] 2013 r. nr [...], wydanej przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej we W. w przedmiocie zasiłku celowego. Kolegium, po wyjaśnieniu, że skarżący oczekuje zmiany tej decyzji Ośrodka na podstawie art. 154 kpa, przekazało sprawę wg właściwości organowi I instancji. Wówczas skarżący wniósł wezwanie, które wywołało zaskarżone postanowienie.
Zgodnie z art. 141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi.
Postanowienie, o jakim wyżej mowa nie podlega jednakże zaskarżeniu w drodze zażalenia: nie kończy też postępowania, a także nie rozstrzyga sprawy co do istoty.
Skarga podlegała zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.
- W skardze skarżący domagał się nadto przyznania mu prawa pomocy w pełnym zakresie, zawieszenia postępowania sądowego oraz sprostowania postanowienia Kolegium z dnia [...] 2014 r. – przedmiotu skargi.
Stosownie do art. 247 ppsa prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Na równi ze skargą oczywiście bezzasadną traktowana jest skarga niedopuszczalna. Wobec tego wniosek skarżącego o pomoc prawną podlegał oddaleniu. Podobnie należałoby traktować wniosek skarżącego o tego rodzaju pomoc "w celu wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń" gdyż wniosek ten jest przedwczesny. O tego rodzaju pomoc skarżący mógłby się zwrócić po uprawomocnieniu się postanowienia wydanego przez Sąd.
Zawieszenia postępowania sądowego należało natomiast odmówić gdyż brak jakichkolwiek względów, które miałyby uzasadnić taką decyzję sądową. Nie uzasadnia tego skarżący w motywach skargi, zaś przepisy art. 235 § 1 kpa jak i art. 56 w zw. z art. 124 § 1 pkt 6 ppsa nie mają w tym przypadku zastosowania.
Wniosek o sprostowanie zaskarżonego postanowienia skarżący powinien wnieść do organu administracyjnego, który je wydał. Sąd administracyjny bowiem nie jest władny w swoim orzeczeniu prostować zaskarżonych postanowień.
Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
H.B.8.05.2014 r.