Streszczenie i odpowiedzi pisze model na podstawie treści tego orzeczenia. Przypisy otwierają fragmenty, na których się opierają. Wiążący jest tekst orzeczenia.
Pismem z dnia 17 maja 2016 r. M. K. (zwany dalej stroną lub skarżącym) wniósł skargę na akt Burmistrza Ś. z dnia [...] marca 2016 r. ustalający opłatę w wysokości 29,69 złotych za udostępnienie żądanych informacji publicznych.
Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazał, że czterema wnioskami z dnia 16 marca 2016 r. zwrócił się do Burmistrza Ś. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie kopii umów, zleceń, faktur, rachunków oraz innych dokumentów związanych ze świadczeniem w latach 2015 – 2016 na rzecz Gminy Ś. usług polegających na publikacji materiałów prasowych.
Pismem z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] udostępniono skarżącemu wnioskowane dokumenty we wszystkich czterech przypadkach. Za udostępnienie informacji naliczono opłatę w wysokości 29,69 złotych (koszt kserokopii) przekazując fakturę opiewającą na tę kwotę.
W dniu 11 kwietnia 2016 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w zakresie wyznaczenia opłaty dodatkowej za udostępnienie żądanych przez niego informacji, nałożonej aktem z dnia [...] marca 2016 r., nr [...]. Nie uzyskał jednakże odpowiedzi organu na skierowane do niego wezwanie.
Dalej skarżący przedstawił własne stanowisko na temat konieczności poniesienia dodatkowych kosztów związanych z udostępnieniem informacji publicznych podkreślając, że ich wystąpienie w niniejszej sprawie nie było uzasadnione.
Wskazał również, że powiadomienie o wyznaczeniu opłaty za udostępnienie informacji publicznej należy traktować jako akt o charakterze publicznoprawnym, który wpływa na sytuację prawną podmiotu, do którego jest skierowany. Stąd też przedmiot niniejszej skargi należy odnosić do wskazanego w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że opłata za skopiowanie żądanych przez skarżącego dokumentów została wyliczona prawidłowo, na podstawie realnie poniesionych kosztów (papier, wydruk, wysyłka). Skarżący zaś został poinformowany w drodze korespondencji elektronicznej o przewidywanych kosztach i je zaakceptował.
W dniu 1 lipca 2016 r. skarżący został wezwany do nadesłania kwestionowanego dokumentu w sprawie ustalenia dodatkowej opłaty za udostępnienie informacji publicznych.
W odpowiedzi strona nadesłała kopię faktury VAT nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. wystawionej przez Gminę Ś. na kwotę 29,69 złotych brutto z tytułu wykonania kserokopii dokumentów stanowiących odpowiedź na wniosek o dostęp do informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w punktach 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego, określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
W związku z tym, aby uznać określoną prawną formę działania administracji za akt lub czynność, o których mowa w powołanym na wstępie przepisie powinna się ona odznaczać następującymi elementami:
Dany akt lub czynność powinna ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) istnienie uprawnień lub obowiązków określonych przepisami prawa administracyjnego. Muszą one wywoływać dla określonego podmiotu skutki prawne, a więc w sposób prawnie wiążący wpływać na sytuację prawną określonego podmiotu prawa przez to, że wywołują określony skutek prawny, jaki prawo wiąże z danym aktem lub czynnością (zob. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wydanie V, 2012).
W przedmiotowej sprawie skarżący kwestionuje nałożenie przez Burmistrza Ś. dodatkowej opłaty w kwocie 29,69 złotych związanej z udostępnieniem dokumentów na złożone przez skarżącego cztery wniosku z dnia 16 marca 2016 r.
Stosownie bowiem do treści art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm., zwanej dalej u.d.i.p.), jeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek, o którym mowa w art. 10 ust. 1, podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom.
Podmiot, o którym mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, powiadomi wnioskodawcę o wysokości opłaty (art. 15 ust.2 zd. 1 u.d.i.p.).
Zasadnie skarżący wskazał, że charakter prawny aktu zobowiązującego do uiszczenia dodatkowych kosztów poniesionych w związku z realizacją żądania udostępnienia informacji publicznej należy odnieść do treści powołanego na wstępie przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Stanowisko wyrażone w skardze znajduje bowiem odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, które przyjęły, że ustalenie wysokości opłaty za dostęp do informacji publicznej następuje w drodze aktu, stwierdzającego obowiązek poniesienia opłaty oraz określającego jej wysokość, który kreuje zobowiązanie o charakterze finansowym. Akt ten może być określony przykładowo jako: "zarządzenie", "zawiadomienie", "wezwanie", "informacja", czy nawet "postanowienie" jak również może nie zawierać określenia formy i stanowić pismo skierowane do wnioskodawcy. Samo zawarcie w treści pisma informacji o wysokości opłaty za udostępnienie informacji publicznej wypełnia dyspozycję normy z art. 15 ust. 2 u.d.i.p Przyjęta nazwa pisma nie ma jednak znaczenia, gdyż nie jest to decyzja czy postanowienie, lecz akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2359/12, z dnia 1 października 2013 r., sygn. akt I OSK 2139/13, z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 974/15, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podkreślić przy tym należy, że o akcie lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na który może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, można mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, są określone w przepisie powszechnie obowiązującego prawa (zob. wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2487/13, dostępny w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle powyższych rozważań koniecznym było zatem ustalenie, czy przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowi akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Bezspornym pozostaje, że cechy wskazanego aktu skarżący przypisał fakturze VAT nr [...] z dnia [...] marca 2016 r., nie zaś innym oświadczeniom organu, które zostały wyrażone w toku postępowania. Stanowisko powyższe zostało przez stronę zawarte zarówno w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, w skardze jak i w sporządzonym na wezwanie Sądu piśmie z dnia 7 lipca 2016 r.
Poddając ocenie zaskarżoną fakturę Sąd jednakże doszedł do przekonania, że nie stanowi ona aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, które w przedmiotowym postępowaniu wynikają z art. 15 u.d.i.p. Mimo, że zawiera oznaczoną kwotę do zapłaty, nie jest wiążącym oświadczeniem właściwego organu o konieczności poniesienia dodatkowych kosztów związanych ze sposobem udostępnienia żądanych przez skarżącego dokumentów. Nie odnosi się ona również wprost do obowiązku skarżącego wynikającego z art. 15 ust. 2 u.d.i.p., lecz wskazuje na wykonaną przez Gminę Ś. usługę kserograficzną. Została ona zaś wystawiona w związku z realizacją ustawowego obowiązku nie wynikającego jednak z ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz z ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.).
Z dokonanych ustaleń wynika, że faktura VAT niewątpliwie wystawiona została w związku z realizacją przez organ gminy wniosków skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Nie można jej jednakże potraktować inaczej, niż dokumentu księgowego związanego z wykonywaniem przez organ obowiązków podatkowych. Sama w sobie nie stanowi natomiast powiadomienia, o którym mowa w art. 15 ust. 2 u.d.i.p., mogącego podlegać kognicji sądu administracyjnego jako aktu lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
W tym miejscu trzeba również dodać, że sąd administracyjny związany jest na podstawie art. 134 p.p.s.a. granicami danej sprawy. Nie mógł zatem w odmienny od strony sposób ustalić, że obowiązek uiszczenia opłaty wynikał z innego dokumentu, aniżeli wskazał to skarżący.
Mając na uwadze, że przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie nie mieścił się w katalogu aktów i czynności podlegających kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne, wniesioną skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Orzeczenie o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 100,00 złotych zostało natomiast wydane w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Źródło: CBOSA (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) ↗, pobrane 4.10.2026. Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła. Wiążący jest tekst u wydawcy. Dane osobowe w dokumencie albo błąd? Napisz: zgłoś błąd; dane osobowe zakryjemy w ciągu 7 dni.
5 wyjaśnień za darmo. Logowanie przez Google albo e-mail, bez hasła i bez karty.