Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 marca 2022 r. B. G. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną w sentencji decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że skarżący wniósł skargę na decyzję nieostateczną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022, poz. 329 ze zm., dalej: u.p.p.s.a.), skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 u.p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 52 § 3 zdanie pierwsze u.p.p.s.a., jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że w art. 52 § 3 u.p.p.s.a. ustawodawca wprowadził możliwość wyboru sposobu zaskarżenia orzeczenia organu administracji publicznej, albo poprzez złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie przez ten organ sprawy albo poprzez wniesienie skargi do sądu, bez zwracania się do organu z powyższym wnioskiem. Prawo wyboru pozostawiono stronie niezadowolonej z orzeczenia. Nie oznacza to jednak, że strona może wnieść zarówno wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i skargę do sądu administracyjnego. Skargę do sądu administracyjnego wnosi strona, gdy nie korzysta z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Niedopuszczalna jest więc sytuacja, w której to samo rozstrzygnięcie strona zaskarży zarówno w drodze postępowania przed organem administracji, jak i w drodze postępowania przed sądem administracyjnym.
Skarżący musi bowiem dokonać wyboru między dwiema wykluczającymi się możliwościami. W przypadku skorzystania przez stronę z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, sąd administracyjny nie może rozpoznać skargi, która dotyczy rozstrzygnięcia wydanego w pierwszej instancji. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, otwiera stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II GSK 4285/17, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 2257/19 i postanowienie WSA w Krakowie z dnia 14 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 208/19, dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy skarżący, pomimo prawidłowego pouczenia o przysługującym mu prawie oraz możliwościach zaskarżenia decyzji Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 15 lutego 2022 r., złożył do organu w dniu 8 marca 2022 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie - nie czekając na rozpatrzenie tego wniosku - w dniu 18 marca 2022 r. wniósł do tutejszego Sądu skargę na nieostateczną decyzję z dnia 15 lutego 2022 r.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a, odrzucił skargę jako niedopuszczalną, o czym orzekł jak w sentencji postanowienia.