Uzasadnienie
M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na uchwałę Rady Miejskiej w P. z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zamiaru likwidacji Szkoły Podstawowej nr 2 w P..
Pismem procesowym z dnia 28 maja 2012 r., skarżący, powołując się na art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W odpowiedzi Rada Miejska w P. wniosła o oddalenie zarówno skargi jak i wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały.
Pismem z dnia 31 maja 2012 r. skarżący cofnął skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 zdanie 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwana dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi uzależniona jest od wyniku badania sprawy przez Sąd w przedmiocie niedopuszczalności cofnięcia skargi, o czym stanowi dalej zdanie 3 art. 60 wskazanej wyżej ustawy procesowej. Z kolei niedopuszczalność wniosku o cofnięcie skargi stwierdzana jest w przypadku ustalenia, że przedmiotowy wniosek strony skarżącej zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
A zatem, w świetle materiału aktowego badanej sprawy i ujawnionych okoliczności oświadczenie skarżącego w przedmiocie cofnięcia skargi nie nasuwa – z tego punktu widzenia – żadnych zastrzeżeń.
W związku z powyższym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne, co po myśli art. 161 § 1 pkt 1 powołanej na wstępie ustawy obligowało Sąd do umorzenia postępowania, wobec skutecznego cofnięcia skargi przez skarżącego.
Odnosząc się do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały, sąd zauważa, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu administracyjnego aktu może nastąpić na wniosek skarżącego, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - art. 61 § 3 p.p.s.a. Istotą ochrony tymczasowej udzielanej na podstawie wskazanego przepisu jest zabezpieczenie interesów strony skarżącej poprzez wstrzymanie wykonalności aktu do czasu zakończenia jego kontroli pod względem zgodności z prawem, dokonywanej przez sąd administracyjny. Zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, a więc także w sytuacji umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz" Warszawa 2008 r. s. 346).
Tym samym rozpoznawanie przez Sąd I instancji wniosku, opartego na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, po wydaniu przez ten Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, jest bezprzedmiotowe (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt II OZ 810/10, z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1135/11, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt II SAB/Sz 152/11).
W związku z powyższym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne, co po myśli art. 161 § 1 pkt 1 powołanej na wstępie ustawy obligowało Sąd do umorzenia postępowania, co orzeczono w sentencji postanowienia.