Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda D., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego K. R. od - wydanej przez osobę delegowaną przez Prezydenta Miasta W.- decyzji z dnia [...] nr [...] rozwiązującej zgromadzenie publiczne, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Decyzja organu odwoławczego, zawierająca szczegółowe pouczenie co do terminu i sposobu wniesienia skargi kasacyjnej została doręczona skarżącemu w dniu 6 maja 2008r.
W dniu 7 maja 2008r. została nadana w urzędzie pocztowym na adres Wojewody Dolnośląskiego skarga na powyższą decyzję skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, za pośrednictwem Wojewody D.. Skarga ta wpłynęła do Kancelarii Gabinetu Wojewody w dniu 9 maja 2008r., a w dniu 29 maja 2008r wpłynęła do tut. Sądu wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o odrzucenie skargi jako wniesionej po upływie terminu do jej wniesienia, bądź w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku, o oddalenie skargi w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu.
Wniesienie skargi w terminie, z zachowaniem określonego w przepisach trybu wnoszenia skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi. Skargę wnosi się co do zasady - za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie -art. 53 §1 w związku z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Od tej zasady istnieją jednak wyjątki zawarte w przepisach szczególnych, określających inne terminy wnoszenia skargi. Do odstępstw tych należą m.in. skargi na decyzje w sprawach zgromadzeń, które wnosi się bezpośrednio do sądu administracyjnego w terminie trzech dni od dnia doręczenia decyzji (art. 13 ustawy z dnia z dnia 5 lipca 1990r.- Prawo o zgromadzeniach, Dz.U. Nr 51, poz.297 ze zm.).
Z akt sprawy wynika, że zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu w dniu 6 maja 2008r. Decyzja ta zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jej zaskarżenia. Wbrew powyższemu pouczeniu, skarga na decyzję Wojewody D została skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Wojewody D.. Wprawdzie nadano ją w urzędzie pocztowym w dniu 7 maja 2008r. ale na adres Wojewody D., do którego kancelarii wpłynęła w dniu 9 maja 2008r., ale do Sądu wpłynęła w dniu 29 maja 2008r., tj. po określonym w art. 13 ustawy- Prawo o zgromadzeniach terminie do jej wniesienia, który to termin upływał w dniu 9 maja 2008r.
Zaskarżona decyzja została bowiem doręczona skarżącemu w dniu 6 maja 2008r., co wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy zwrotnego potwierdzenia jej odbioru przez skarżącego.
Nadanie skargi do sądu administracyjnego w urzędzie pocztowym w ustawowym terminie do wniesienia skargi na adres organu II instancji zamiast na adres Sądu, nie może zostać uznane w świetle art. 13 ustawy z dnia 5 lipca 1990r. Prawo o zgromadzeniach za dokonane z zachowaniem terminu do złożenia skargi.
Wprawdzie zgodnie z przepisem art. 83 §3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu, jednakże przepis ten z uwagi na regulację szczegółową wynikającą z art. 13 ustawy- Prawo o zgromadzeniach nie ma zastosowania do oceny zachowania terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie.
Termin do wniesienia skargi jest zachowany wyłącznie w przypadku jej nadania w placówce pocztowej, ale do właściwego adresata. Adresatem skargi do Sądu wniesionej w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia są decyzje administracyjne wydane na podstawie ustawy Prawo o zgromadzeniach jest wojewódzki sąd administracyjny, do którego skargę w trybie wyżej wymienionej ustawy wnosi się – zgodnie z art. 13 ustawy Prawo o zgromadzeniach- bezpośrednio.
W tej sytuacji wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jako spóźniona, co orzeczono na wstępie.