Uzasadnienie
G. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku okresowego oraz odmowy przyznania zasiłku celowego.
Jednocześnie w skardze skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z treści 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); dalej p.p.s.a. wynika, że prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Stosownie zaś do art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
Niemniej jednak, zgodnie art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
Niezależnie od okoliczności mających wpływ na spełnienie przesłanek pozwalających na przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z art. 247 p.p.s.a.
Oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, wydanie II, str. 603).
Jednakże zaznaczyć należy, iż bezzasadność skargi należy łączyć nie tylko z merytoryczną jej oceną, ale również z możliwością jej wniesienia do sądu.
Przepis art. 53 § 1 p.p.s.a. stanowi, że skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W zaskarżonej decyzji pouczono skarżącego o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w terminie trzydziestu dni od dnia jej doręczenia.
Z akt sprawy wynika, że odbiór decyzji skarżący pokwitował osobiście w dniu 23 lutego 2015 r., co poświadczył własnoręcznym podpisem.
Termin do wniesienia skargi rozpoczął zatem swój bieg w dniu 24 lutego 2015 r. Trzydziestym dniem była środa 25 marca 2015 r. Skarżący zaś złożył skargę w dniu 26 marca 2015 r. (k.6).
Skoro termin do wniesienia skargi upływał w dniu 25 marca 2015 r. zaś skargę wniesiono w dniu 26 marca 2015 r. należy uznać, że skarga została wniesiona z przekroczeniem 30-dniowego terminu.
Skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy skarga podlega odrzuceniu.
W kontekście powyższego uznać zatem należy, iż mamy do czynienia z oczywistą bezzasadnością skargi, która wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy.
Wobec tego, na podstawie art. 247 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.