Uzasadnienie
Skarżący w piśmie z dnia 24 sierpnia 2016 r. (k-271) wniesionym do Naczelnego Sądu Administracyjnego nazwanym "odpowiedź na odpowiedź na zażalenie" podał (k-272), że z uwagi na fakt wypowiedzenia pełnomocnictwa procesowego koniecznym jest zawieszenie postępowania do czasu przyznania mu prawa do pomocy prawnej z urzędu oraz do czasu uzyskania odpowiedzi na wezwanie organu ujęte w zażaleniu (k-272). W ostatnim zdaniu tego pisma (k-274) dodał, że z daleko idącej ostrożności procesowej zaznacza, że skoro wniesienie zażalenia nie jest obwarowane przymusem adwokacko – radcowskim, to tym bardziej udzielenie odpowiedzi na zażalenie nie wymaga uczynienia zadość takiemu obowiązkowi.
Powyższe pismo z dnia 24 sierpnia 2016 r. (k- 281 do k- 284) skarżący przesłał także do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
Następnie pismem z dnia 15 września 2016 r. (k- 299) adresowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący podał, że w związku z pismem z dnia 24 sierpnia 2016 r. zatytułowanym jako "odpowiedź na odpowiedź na zażalenie" wnosi o rozpoznanie sprawy ad meritum i cofa uprzednio skierowany wniosek o zawieszenie postępowania ze względu na niezwłoczne ujawnienie przez organ stosowanej dokumentacji oraz fakt nieprzydatności tzw. profesjonalnego pełnomocnika procesowego, z którego pomocy prawnej przed sądem administracyjnym w W. miał już okazję korzystać, a którego sposób świadczenia pomocy prawnej pozostawiał wiele do życzenia. Dodał również, że mając na uwadze także ewentualne niepotrzebne narażanie Skarbu Państwa na ponoszenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej dla "ubogiego" oraz kompletny brak profesjonalizmu tzw. profesjonalnych pełnomocników procesowych, cofa wniosek o zawieszenie postępowania do czasu wyznaczenia adwokata/radcy prawnego z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 4 października 2016 r. sygn. akt I OZ 985/16 oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu z dnia 1 lipca 2016 r. odrzucające wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 29 grudnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wr 264/16 odrzucił skargę, a postanowieniem z dnia 23 lutego 2017 r. odmówił zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w związku z wnioskiem skarżącego z dnia 9 stycznia 2017 r.
Rozpoznaniu w niniejszej sprawie podlega opisany wyżej wniosek skarżącego, zawarty w piśmie z dnia 24 sierpnia 2016 r., który z ostrożności procesowej został zakwalifikowany jako wniosek o przyznanie prawa pomocy skoro skarżący wniósł w tym piśmie o zawieszenie postępowania m. in. do czasu przyznania pomocy prawnej z urzędu.
Przepis art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W myśl art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. do czynności w zakresie przyznania prawa pomocy, które wykonuje referendarz sądowy należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy.
Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania (art. 243 § 1 p.p.s.a.).
Postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącego zawartym w piśmie z dnia 24 sierpnia 2016 r. podlega umorzeniu z uwagi na to, że skarżący w kolejnym piśmie z dnia 15 września 2016 r. k- 299 nawiązującym do tego pisma podał, że cofa wniosek o zwieszenie postepowania m in., ze względu na nieprzydatność profesjonalnego pełnomocnika z którego usług świadczonych w ramach pomocy prawnej przed sądem administracyjnym w W. nie był zadowolony. Dodał również, że cofa wniosek o zawieszenie postępowania do czasu wyznaczenia adwokata/radcy prawnego z urzędu mając na uwadze ewentualne niepotrzebne narażanie Skarbu Państwa na ponoszenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej dla "ubogiego" oraz kompletny brak profesjonalizmu tzw. profesjonalnych pełnomocników procesowych.
Okoliczności te świadczą o tym, że skarżący zrezygnował z wniosku o przyznanie prawa pomocy, a tym samym pozwalają na przyjęcie, iż skarżący cofnął wniosek o przyznanie prawa pomocy.
W tej sytuacji postępowanie wszczęte wnioskiem o przyznanie prawa pomocy podlega umorzeniu na podstawie powołanego wyżej art. 249a p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 249a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.