Uzasadnienie
Pismem z dnia 6 maja 2013 r. R. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego, zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 22 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 451/11. W motywach skargi wywodził, że inspiracją do jej złożenia było to, że dowiedział się o instytucji wznowienia postępowania sądowego z pisma Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 marca 2013 r. w sprawie oznaczonej sygnaturą akt IV SA/Wr 23/13, które otrzymał w dniu 23 marca 2013 r. Wobec tego - zdaniem skarżącego- wniesienie skargi nastąpiło z zachowaniem terminu trzymiesięcznego, odkąd strona dowiedziała się o podstawie wznowienia postępowania. Jako podstawę żądania wznowienia postępowania skarżący wskazał pozbawienie możności działania, albowiem nie miał on "zdolności procesowej lub sądowej".
W związku z tym skarżący zarzucił, że zakwestionowane prze niego postępowanie było dotknięte wadą nieważności. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący w obszernej, dwudziestostronicowej skardze przytoczył szereg zaświadczeń, orzeczeń i innych dokumentów wydawanych w sprawach jego dotyczących,a w szczególności związanych z jego uprawnieniem emerytalno-rentowym jak i waloryzacją świadczeń w tym zakresie. Również w kolejnych pismach procesowych dołączonych do skargi, skarżący ponowne przytoczył orzeczenia i inne dokumenty, mające potwierdzać fakt, że był on funkcjonariuszem Policji, a obecnie jest emerytem policyjnym i rencistą policyjnym.
Komendant Wojewódzki Policji we W. odpowiadając na skargę wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że nie wskazano w niej żadnych okoliczności faktycznych, które mogłyby stanowić uzasadnione podstawy wznowienia postępowania sądowo-administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Badanie merytorycznej zasadności skargi o wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym terminowości wniesienia takiej skargi i powołanych w niej podstaw wznowienia.. W pierwszej kolejności skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega badaniu przez Sąd pod kątem dopuszczalności o dwojakim charakterze, a mianowicie dopuszczalności samej skargi i dopuszczalności wznowienia postępowania. Przy czym o dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego decyduje zachowanie ustawowego terminu oraz oparcie skargi na ustawowych podstawach wymienionych w przepisach ustawy regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi. Podstawy żądania wznowienia postępowania wymienione zostały w przepisach art. 271, art. 272§1 i art. 273 §1,2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)(zwanej dalej p.p.s.a.), natomiast badanie dopuszczalności wznowienia obejmuje ocenę zasadności skargi.
Wskazać w tym miejscu należy,że skarga o wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego podlega odrzuceniu nie tylko wtedy, gdy powołana w niej postawa wznowienia została sformułowana w sposób dający się podciągnąć pod przewidzianą w ustawie podstawę, ale także wówczas gdy w rzeczywistości podstawa taka nie występuje (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16.05.2007r. IIICSK 56/07).
Przechodząc zatem do badania dopuszczalności przedmiotowej skargi o wznowienie postępowania zauważyć należy, że w badanej sprawie skargę o wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2011 r., wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 451/11 oparto na podstawie określonej w przepisie art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Wyrok tutejszego sądu z dnia 22 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 451/11 doręczono skarżącemu wraz z uzasadnieniem w dniu 12 grudnia 2011 r. (k. 153), a wyrok jest prawomocny od dnia 12 stycznia 2012 r. Zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.
Stosownie do art. 279 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W myśl art. 280 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (§ 1). Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (§ 2).
Mając powyższe na uwadze przedmiotem badania sądu w realiach niniejszej sprawy była okoliczność, czy skarga o wznowienie postępowania sądowego została wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Dokonując zatem wyłącznie pod takim kątem oceny przedmiotowej skargi sąd stwierdził, że nie została wniesiona w ustawowym terminie, albowiem wniesiono ją w istocie z uchybieniem terminu, liczonego od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Brak jest argumentów prawnych przemawiających za twierdzeniem skarżącego, że pojęcie "dowiedzieć się o podstawie wznowienia", o którym mowa w art. 277 p.p.s.a., można tłumaczyć jako "dowiedzieć się, że istnieje instytucja wznowienia postępowania". Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni aprobuje pogląd tutejszego sądu zaprezentowany w postanowieniu z dnia 20 czerwca 2013r. sygn. akt IVSA/wr 279/13 r., według którego instytucja wznowienia postępowania i jej ustawowe przesłanki są częścią powszechnie obowiązującego porządku prawnego, a zatem zachodzi domniemanie ich powszechnej znajomości.
Fakt, że strona nie znała ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w części poświęconej wznowieniu postępowania i dowiedziała się o treści stosownych przepisów – jak twierdzi – w dniu 23 marca 2013 r., nie oznacza, że w dniu 23 marca 2013 r. skarżący dowiedział się o podstawie wznowienia w rozumieniu art. 277 p.p.s.a. Błąd logiczny, który leży u źródeł skargi o wznowienie postępowania widać na przykład w tym, jeżeli nawet strona w dniu 23 marca 2013 r. dowiedziała się o treści odnośnych przepisów p.p.s.a., to nie pozwala automatycznie na przyjęcie, że w tym samym dniu doszło do powzięcia przez skarżącego wiedzy o nieważności postępowania zakończonego wyrokiem z 9 listopada 2011 r. W tym stanie rzeczy brak podstaw do przyjęcia, że wniesiona przez R. L. skarga była złożona w terminie 3 miesięcy od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. W istocie bowiem dnia, w którym strona dowiedziałaby się o podstawie wznowienia postępowania sądowego w badanej sprawie nie było.
Stosownie do przytoczonego wyżej art. 280 § 1 p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym sąd bada, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Badanie, o którym mowa w tym przepisie, nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie, a zatem na obecnym etapie postępowania sąd nie bada czy podnoszone podstawy wznowienia są merytorycznie uzasadnione. Stwierdzając zatem, że wskazywane przez stronę okoliczności w sposób formalny odpowiadają podstawom wznowienia wymienionym w ustawie, należy jedynie zbadać, czy skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w terminie trzymiesięcznym, licząc od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. W wyniku przeprowadzonego w niniejszej sprawie badania dopuszczalności skargi o wznowienie sąd stwierdził, że skarżący nie zachował terminu do jej wniesienia.
Reasumując z tych względów skarga o wznowienie postępowania jako wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu.