Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 kwietnia 2013 r. Z. R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której m.in. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] 2013 r., nr [...] w sprawie odmowy uznania za osobę bezrobotną.
Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 maja 2013 r. skarga została zarejestrowana w repertorium SA jako skarga na wyżej opisaną decyzję, o czym pismem z dnia 20 maja 2013 r. skarżący został poinformowany.
W piśmie procesowym z dnia 24 maja 2013 r. skarżący m.in. oświadczył, że wszczęte w niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne "przeciwstawia się tematowi skargi z dnia 10 kwietnia 2013 r. (...) i jest niezgodne z wyraźną wolą skarżącego" i w tym kształcie "podlega odrzuceniu". Podkreślił, że jego skarga jest skargą "o stwierdzenie nieważności" decyzji Prezydenta W. z uwagi na jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z treści złożonej skargi oraz z okoliczności faktycznych sprawy bezsprzecznie wynika, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest w istocie skargą na decyzję organu I instancji w związku z czym podlegała ona odrzuceniu.
Zgodnie z treścią przepisów art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Powołany przepis statuuje zasadę pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej.
Wskazać należy, że od decyzji organu I instancji, jakim niewątpliwie jest Prezydent Miasta W., wydanej w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną, przysługuje prawo złożenia odwołania do Wojewody D. Tej treści pouczenie zawarte zostało w zaskarżonej decyzji.
Z analizy akt sprawy bezsprzecznie wynika, że skarżący w przepisanym terminie skorzystał z przysługującego mu środka prawnego. Na skutek wniesionego przez niego odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] 2013 r. Wojewoda D., decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...], utrzymał ją w mocy.
W tych okolicznościach skarżący wniósł w dniu 10 kwietnia 2013 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Prezydenta W. z dnia [...] 2013 r. Przy czym, bez względu na złożone przez skarżącego oświadczenie dotyczące przedmiotu zaskarżenia, jego skarga nadal pozostaje skargą na wskazaną decyzję organu I instancji, bowiem żądanie przez skarżącego stwierdzenia jej nieważności przez Sąd jest jednoznaczne z jej zaskarżeniem.
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna. Z treści bowiem przepisu art. 52 p.p.s.a. jednoznacznie wynika, że przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być akt lub czynność, od których nie przysługuje już żaden określony w wyżej wymienionym przepisie prawa środek zaskarżenia.
Będąca przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzja została wydana w toku instancji przez organ I instancji. Przysługiwał od niej w toku postępowania administracyjnego środek zaskarżenia w postaci odwołania do organu II instancji, którym w niniejszej sprawie jest Wojewoda D. Zauważyć należy, o czym wyżej wspomniano, że skarżący skorzystał z powyższego środka zaskarżenia. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do badania legalności zaskarżonych do nich aktów administracyjnych (mających charakter ostateczny). Swoimi orzeczeniami nie zastępują orzeczeń wydawanych w toku postępowania administracyjnego przez organy administracji publicznej.
W tej sytuacji, skoro sąd administracyjny nie zastępuje orzekających w toku postępowania administracyjnego organów II instancji, a jego działania nie mogą naruszać zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego skargę należało uznać za niedopuszczalną.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.