Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Prokurator Okręgowy w Jeleniej Górze utrzymał w mocy orzeczenie Prokuratora Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 13 lutego 2023 r. odmawiające J. K. udostępnienia informacji publicznej w postaci pism Głównego Urzędu Nadzoru Budowalnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2018r., z dnia 10 lipca 2018 r., z dnia 8 sierpnia 2018 r. oraz odpowiedzi na powyższe pisma Prokuratury Rejonowej w Zgorzelcu.
Jak wynikało z akt sprawy pismem z dnia 2 lutego 2023 r. Skarżący wystąpił do Prokuratury Rejonowej w Zgorzelcu o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: udzielenie informacji o ściśle administracyjnym charakterze znajdujących się w zasobach prowadzonego przez organ repertorium Pa (dotyczącym podejmowanych przez Prokuratora inicjatyw dotyczących postępowania administracyjnego) bezpośrednio odnoszących się do pism Głównego Urzędu Nadzoru Budowalnego w Warszawie (dalej: GUNB), kierowanych do Prokuratury Rejonowej w Zgorzelcu o wypożyczenie akt zakończonej decyzją Starosty Zgorzeleckiego z dnia 22 listopada 2007 r. znak II BS.7351.Su/Zgg 432/D-414/6531/2007, tj. pism GUNB ze wskazanych dni 11 czerwca 2018 r., 10 lipca 2018r., 8 sierpnia 2018 r. znak: DOA.7110.276.2018MMS oraz udostępnienia odpisów odpowiedzi Prokuratury Rejonowej w Zgorzelcu na ww. pisma. Wnosił także o udostępnienie informacji, czy Starostwo Powiatowe w Zgorzelcu w okresie od 10 kwietnia do 24 października 2018 r. zwracało się do tutejszej jednostki Prokuratury o zwrot wypożyczonych od niego akt sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną Starosty Zgorzeleckiego z dnia 22 listopada 2007 r. znak: II BS.7351.Su/Zgg 432/D-414/6531/2007.
W uzasadnieniu wniosku Skarżący podkreślał, że wskazane sprawy odnoszą się do czynności z zakresu administracji dokonywanych w 2018 r. przez dwa różne podmioty w stosunku do organu administracji publicznej jakim jest Prokuratura Rejonowa w Zgorzelcu i w związku z tym nie odnoszą się do zakończonego w 2015 r. postępowania karnego o sygn. akt 1DS 2/15, gdyż w czasie, którego dotyczy wniosek Strony nie toczyło się jakiekolwiek podstępowanie z zawiadomienia J. K. W opinii Strony w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 156 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 1375 ze zm., dalej: k.p.k).
Odpowiadając na wniosek Strony, powołaną na wstępie decyzją Prokurator Rejonowy w Zgorzelcu odmówił udostępnienia żądanych informacji. W uzasadnieniu wskazał, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej u.d.i.p.). Korespondencja pomiędzy GUNB a Prokuraturą toczyła się w związku z postępowaniem karnym zarejestrowanym pod sygn. akt 1Ds. 2/15 i dotyczyła dokumentów, które Prokuratura wypożyczyła ze Starostwa Powiatowego w Zgorzelcu, w pismach tych podano wskazaną sygn. akt i dotyczyły one kwestii związanych z tym postępowaniem. Wskazane pisma nie były rejestrowane w Prokuraturze w żaden inny sposób, jak tylko do zakończonego postępowania przygotowawczego.
Odpowiadając na drugi z wniosków Strony organ wskazał, że nie znalazł tego typu korespondencji. Na marginesie podał, że akta sprawy OLŚ-MI-412/6/14/1-/11Ldz/2200/11 Starostwa Powiatowego w Zgorzelcu zostały zwrócone do Starostwa wraz z pismem z dnia 25 kwietnia 2015 r. o zwrocie akt i w 2018 r. Prokuratura Rejonowa w Zgorzelcu nie posiadała ww. akt.
Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Prokurator Okręgowy w Jeleniej Górze podtrzymał pogląd zawarty w orzeczeniu wydanym w I instancji. W uzasadnieniu przywołał brzmienie art. 1 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. wskazując, że regulacja zwarta w ust. 2 ww. przepisu wyłącza stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej w przypadku regulacji szczególnych zapewniających dostęp do informacji publicznych. Dalej wskazał na art. 156 § 1 i § 5 k.p.k. zapewniające dostęp do akt stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym, w wyjątkowych przypadkach innym osobom za zgodą prokuratora. Wyjaśnił, że żądana przez Stronę dokumentacja, stosownie do informacji przedstawionej przez organ I instancji, była prowadzona w związku z postępowaniem karnym prowadzonym pod sygn. akt 1 Ds. 2/15 i dotyczyła dokumentów wypożyczonych przez organ od Starostwa Powiatowego w Zgorzelcu. Z tych względów Stronie wyjaśniono, że brak zarejestrowania ww. korespondencji w repertorium Pa Prokuratury Rejonowej w Zgorzelcu, w pismach zaś podano sygn. akt prowadzonego postępowania przygotowawczego, co potwierdzają przedłożone przez Skarżącego pisma GUNB.
Nadto w opinii organu żądana informacja nie ma charakteru publicznego, gdyż dotyczy indywidualnego interesu Strony, co wynika z treści jego żądania. Organ wyjaśnił cele ustawy o dostępie do informacji publicznej, która ma umożliwiać dostęp do informacji o sprawach publicznych, co potwierdza katalog zawarty w art. 6 u.d.i.p. Pisma składane w sprawach indywidualnych nie mają waloru informacji publicznej, nie dotyczą kwestii istotnych dla większej ilości obywateli, a zatem nie ma podstaw do ich udostępniania w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W zakresie drugiego z wniosków, zawartych w piśmie Skarżącego z dnia 2 lutego 2023 r. organ odwoławczy wskazał, że informacja w tym zakresie została Stronie udostępniona w treści decyzji organu I instancji.
W skardze Strona nie zgadzała się z rozstrzygnięciem organu domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości.
W uzasadnieniu twierdziła, że domagała się informacji wytworzonych przez adresata wniosku trzy lata po zakończeniu postępowania przygotowawczego. Skarżący opisał przebieg postępowania, zaznaczając, że żądana informacja (korespondencja) nie była związana z postępowaniem karnym ale odnosiła się do przekazanych w lutym 2015 r. przez Starostwo Powiatowe w Zgorzelcu akt sprawy zakończonej decyzją ostateczną z dnia 22 listopada 2007 r. ww. Starosty, dotyczącą 24 osób i 4 podmiotów publicznych uczestniczących w postępowaniu administracyjnym. Wskazana lista osób przesądza o istnieniu interesu publicznego podważając twierdzenia organu zawarte w zaskarżonej decyzji.
Skarżący wskazując na związanie GUNB odwołaniem strony od decyzji wydanej przez Wojewodę Dolnośląskiego wykluczył powód do zmiany statusu następcy uczestnika postępowania. Administracyjnego. Wobec tego Strona wystąpiła z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Zarzucał zaskarżonej decyzji brak podstaw do odmowy udostępnienia żądanych informacji i naruszenie art. 32 i art. 61 Konstytucji RP. Wskazał, że jego status w postępowaniu GUNB wynika z wstąpienia w prawa strony jako następca zmarłego ojca, o czym powiadomił organ pismem z dnia 6 lipca 2019 r. Zaznaczał, że jego ojciec nie uczestniczył w postępowaniu karnym z zawiadomienia J. K. Za pozbawione doniosłości prawnej uznał Skarżący uznanie go przez organ I instancji za pokrzywdzonego w postępowaniu karnym. Zaznaczał, że każdy uczestnik postępowań związanych z decyzją z dnia 22 listopada 2007 r., który nie brał udziału w postępowaniu karnym korzysta z prawa do informacji publicznej, co oznacza, że decyzja organu narusza zasadę równości.
Strona podkreślała, że nie ma obowiązku uzasadniania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący, po analizie zaskarżonej decyzji uznał za zasadne przedstawienie wyjaśnień w tym zakresie i uzasadnienie powodów wystąpienia z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. W tym zakresie wskazał na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1415/19 orzekające rażącą bezczynność Wojewody Dolnośląskiego prowadzącego postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Zgorzeleckiego z dnia 22 listopada 2007 r. Organ ten po zakończeniu postępowania w dniu 10 kwietnia 2018 r. przesłał akta sprawy do Prokuratury Rejonowej w Zgorzelcu, gdzie jakoby miało się toczyć śledztwo ze skargi J. K. Akta te zawieruszyły się w niewyjaśniony sposób na wiele miesięcy powodując zwłokę postępowań wszczętych przed GUNB. Organ ten w czerwcu, lipcu i sierpniu 2018 r. zwracał się o ww. akta do Prokuratury, za każdym razem bezskutecznie.
Pismo Wojewody Dolnośląskiego z dnia 17 maja 2018 r. (załączone do skargi), przesłane do wiadomości uczestnikom postępowania stoi w otwartej sprzeczności z informacją Prokuratora z dnia 19 stycznia 2023 r. odnoszącą się do twierdzenia Wojewody o postępowaniu ze skargi J. K., która zaprzeczyła aby takie postępowanie w tym czasie się toczyło.
Odnosząc się do odpowiedzi organu na drugi z wniosków Skarżący podnosił, że domagał się informacji dotyczącej sprawy o sygn. akt innej niż wskazana przez organ, co oznacza, że nie uzyskał on żądanej informacji, a to oznacza, że organ w tej sprawie pozostaje bezczynny.
Skarżący wnioskował o uchylenie zaskarżonej decyzji i nakazanie organowi I instancji udostępnienia żądanych informacji oraz zasądzenia na rzecz strony kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowy pogląd w sprawie.
W dniu 29 maja 2023 r. Strona złożyła replikę do stanowiska organu, wywodząc, że Prokuratura Rejonowa w Zgorzelcu nie prowadziła postępowania ze skargi J. K., co wyłącza zastosowanie w sprawie przepisów prawa karnego. Podkreślał, że dostrzegł nieprawidłowości w funkcjonowaniu organów obu instancji i bezprawnie odmawia się mu udostępnienia informacji publicznej. Skarżący wskazał, że wraz z innymi uczestnikami postępowania administracyjnego jest zainteresowany wyjaśnieniem nieprawidłowości w działaniu organów, które odmawiają udostępnienia pism związanych z ich działaniami. Negował pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, że działa we własnej sprawie oraz możliwość różnicowania przez organ wnioskodawców w zakresie dostępu do informacji publicznej. Podkreślał, że istnieje możliwość udostępnienia tych informacji osobie trzeciej, zatem uprawnienia Strony byłby naruszone.
Nadto wskazał, że organ nie jest uprawniony do badania interesu prawnego z uczestników postępowania w zakresie dostępu do informacji publicznej. Podkreślał, że przekazanie akt między organami naruszało zasadę współdziałania i interes publiczny, co powoduje, że zostały spełnione kryteria uzasadniające udostępnienie informacji publicznej, gdyż sprawa ma walor publiczny. Strona przyznała, że pismo GUNB powołuje się na sygn. akt karnych, natomiast nie wiadomo skąd powzięła wiedzę o tym postępowaniu, gdyż Wojewoda Dolnośląski nie podał tej informacji w piśmie z dnia 17 maja 2018 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2022 r. poz. 2492 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 -150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 poz. 1634 ze zm. dalej: p.p.s.a.).
Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Z przywołanych przepisów wynika że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Przy czym w ramach tych uprawnień, poza wyjątkiem opisanym w art. 57a p.p.s.a., który w tej sprawie nie ma zastosowania, nie są związane zarzutami i wnioskami skargi.
Spór między stronami sprowadza się do oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji odmawiającej Skarżącemu udostępnienia żądnych informacji, opisanych we wniosku z dnia 2 lutego 2023 r., które w opinii organu odwoławczego winny być udostępnione w innym trybie zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p.
Oceniając legalność objętego skargą orzeczenia trzeba stwierdzić, że o ile sama kwalifikacja informacji, których udostępnienia domaga się Skarżący, dokonana przez organ odwoławczy jest prawidłowa, to przyjęta forma prawna orzekająca o prawach Strony jest niedopuszczalna, co skutkowało uchyleniem orzeczeń organów obu instancji. Konsekwencją uznania, że objęte wnioskiem Strony informacje winny być udostępnione w innym trybie jest bowiem wyłączenie działania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym także regulacji stanowiących podstawę do orzekania w drodze decyzji. Zatem w takiej sytuacji właściwą formą odpowiedzi na wniosek Strony jest zwykłe pismo informujące o wyłączeniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej przez inne regulacje prawne umożliwiające wnioskodawcy dostęp do żądanych informacji.
W pozostałym zakresie Sąd podziela pogląd przedstawiony w zaskarżonej decyzji. Rację ma organ wskazując w zaskarżonej decyzji na zapis art. 1 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z brzmieniem pierwszej z norm każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Zawartą w ww. przepisie ogólną definicję informacji publicznej doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych. Za informację taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone.
Tak więc pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich spraw publicznych, również wówczas, gdy informacja nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie się do nich odnosi. Wspomniana wykładnia pojęcia informacji publicznej opiera się przede wszystkim na treści art. 61 Konstytucji RP, wskazującego jako kryterium udostępniania informacji, czy dotyczy ona działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i b u.d.i.p. stanowi, że udostępnieniu podlega w szczególności postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu, a także stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych, w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego.
Przenosząc te uwagi na grunt sprawy trzeba stwierdzić, że niespornie żądane przez Skarżącego informacje (wbrew stanowisku wyrażonemu przez organ I instancji) mieszczą się w zakresie informacji publicznej wyznaczonej powołanymi przepisami.
Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy istotny jest jednak art. 1 ust. 2 u.d.i.p. stanowiący, że przepisy ustawy (o dostępie do informacji publicznej) nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmiennie zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Przywołana norma kolizyjna wyłącza stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w przypadku istnienia regulacji szczególnych. Przepis ten winno się wykładać tak, że wyłącza on przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim inna szczególna ustawa reguluje ten dostęp, a pozwala na jej stosowanie tam, gdzie ustawa szczególna nie reguluje kwestii dostępności do informacji publicznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 865/21, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7 czerwca 2022 r., sygn. akt II SAB/Ol 117/22, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).
Istota odesłania, o którym mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. dotyczy bowiem takiej sytuacji, że to odrębna ustawa precyzuje zarówno zasady, jak i tryb dostępu do informacji publicznej, których zastosowanie wyłączać będzie zasadność ich realizacji na podstawie trybu ogólnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2451/11, dostępne w CBOSA).
W odniesieniu zaś do tych dokumentów, które są informacją publiczną i znajdują się w aktach sądowych spraw karnych i aktach trwającego postępowania przygotowawczego, przepisami szczególnymi, o których mowa we wskazanym przepisie w stosunku do wszystkich, a nie tylko wobec stron postępowania, są przepisy art. 156 Kodeksu postępowania karnego, co oznacza, że nie mają do nich zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 7/13; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 maja 2019 r., sygn. akt II SAB/Lu 11/19, dostępne w CBOSA).
Zgodnie z powołanym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia przez Stronę wniosku i wydania zaskarżonej decyzji, stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta sprawy sądowej oraz daje możność sporządzenia z nich odpisów lub kopii. Za zgodą prezesa sądu akta te mogą być udostępnione również innym osobom. Informacje o aktach sprawy mogą być udostępnione także za pomocą systemu teleinformatycznego, jeżeli względy techniczne nie stoją temu na przeszkodzie (art. 156 § 1 k.p.k.). Natomiast w myśl art. 156 § 5 k.p.k. jeżeli nie zachodzi potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania lub ochrony ważnego interesu państwa, w toku postępowania przygotowawczego stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta, umożliwia sporządzanie odpisów lub kopii oraz wydaje odpłatnie uwierzytelnione odpisy lub kopie. W przedmiocie udostępnienia akt, sporządzenia odpisów lub kopii lub wydania uwierzytelnionych odpisów lub kopii prowadzący postępowanie przygotowawcze wydaje zarządzenie.
W wypadku odmowy udostępnienia akt pokrzywdzonemu na jego wniosek należy poinformować go o możliwości udostępnienia mu akt w późniejszym terminie. Z chwilą powiadomienia podejrzanego lub obrońcy o terminie końcowego zaznajomienia z materiałami postępowania przygotowawczego pokrzywdzonemu, jego pełnomocnikowi lub przedstawicielowi ustawowemu nie można odmówić udostępnienia akt, umożliwienia sporządzania odpisów lub kopii oraz wydania odpisów lub kopii. Za zgodą prokuratora akta w toku postępowania przygotowawczego mogą być w wyjątkowych wypadkach udostępnione innym osobom. Prokurator może udostępnić akta w postaci elektronicznej. Przepis § 5 stosuje się odpowiednio do udostępniania akt zakończonego postępowania przygotowawczego (art. 156 § 5b k.p.k.).
Analiza powołanych regulacji prawnych prowadzi zatem do wniosku, że odmienny tryb dostępu do informacji regulowany jest przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej i kodeksu postępowania karnego, a przywołane przepisy nie pozostają ze sobą w kolizji. Wynika z nich, że wgląd w jakiejkolwiek postaci do akt sprawy w toku prowadzonego postępowania karnego podlega rygorom art. 156 k.p.k. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 647/11 i wskazane tam orzecznictwo, dostępne w CBOSA). Tym samym, skoro dostęp do informacji (w tym publicznej) z akt postępowania karnego zapewniony jest w innym trybie i na innych zasadach, to w sprawie wyłączone jest stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, na podstawie art. 1 ust. 2 u.d.i.p.
Przy czym wobec jednoznacznej treści art. 156 § 5b k.p.k. uprawnienie dostępu do akt sprawy karnej jest zachowane także po jego zakończeniu.
Jak wynika z akt sprawy Skarżący, wbrew formułowanym zarzutom, w postępowaniu karnym przygotowawczym ma status pokrzywdzonego, co wynika z treści decyzji organów oraz pism znajdujących się w aktach sprawy, w tym także tych załączonych przez Skarżącego. Skarżący wstąpił bowiem w prawa i obowiązki swojego ojca – strony postępowania administracyjnego, który jako małżonek J. K. i współwłaściciel nieruchomości wskazanych w piśmie organu I instancji z dnia 19 lipca 2018 r. miał status pokrzywdzonego. Zatem w świetle powołanych przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz kodeksu postępowania karnego nie ulega wątpliwości, że żądane przez Skarżącego dokumenty podlegały udostępnieniu w innym niż wnioskowany trybie.
Końcowo koniecznym jest odniesienie się do stwierdzenia Skarżącego, że treść pisma organu I instancji datowanego na 19 stycznia 2023 r. (a załączonego do skargi) nie neguje, że postępowanie o sygn. akt 1Ds 2/2015 zostało zainicjowane zawiadomieniem J. K. Z jego treści wynika jedynie, że po sprawie o sygn. akt 1Ds 2/15 nie toczyło się żadne postępowanie z zawiadomienia tej osoby.
W świetle przedstawionych rozważań trzeba stwierdzić, że dalsze poglądy organu zawarte w treści zaskarżonej decyzji oraz związana z nim polemika Skarżącego nie mają istotnego znaczenia dla sprawy, co zwalnia Sąd od ich analizy.
Jakkolwiek pogląd prawny organu odwoławczego zwarty w zaskarżonej decyzji jest poprawny, to przyjęta forma procedowania już nie, gdyż nie ma ona umocowania w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ta zaś okoliczność legła u podstaw uchylenia orzeczeń organów obu instancji jako naruszających przepisy prawa procesowego, w konsekwencji Sąd działając na mocy art. 145 § 1 pkt lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją aktu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.