Uzasadnienie
A. H. wniósł skargę na pismo Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], w którym podał warunki mianowania skarżącego na stopień służbowy aspiranta celnego w korpusie aspirantów Służby Celnej przez Dyrektora Izby Celnej we W. Skarżący wniósł także o przywrócenie terminu do wniesienia skargi od przedmiotowego pisma, które zdaniem skarżącego jest decyzją.
Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż pismo nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. wyjaśniające warunki mianowania Skarżącego na stopień służbowy aspiranta celnego w korpusie aspirantów Służby Celnej przez Dyrektora Izby Celnej we W. wydanego na podstawie art. 223 ust. 1 i 4 oraz art. 115 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168 poz. 1323 ze zm.) nie stanowi sprawy należącej do właściwości sądu administracyjnego.
Pismem z dnia 20 maja 2011 r. skarżący podtrzymał swoją skargę, polemizując z odpowiedzią na skargę i wskazując na to, że uruchomił on w niniejszej sprawie dwa niezależne od siebie tryby zaskarżenia aktu mianowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest dopuszczalna.
Z przepisów ustawy bowiem wynika, iż urzędem w rozumieniu rozdziałów 7-12 i 14 jest izba celna wraz z podległymi urzędami celnymi (art. 24 ust. 1). Kierownikiem Urzędu dla jednostek organizacyjnych określonych w art. 22 pkt 2 i 3, w rozumieniu ustawy, jest dyrektor izby celnej (art. 24 ust. 3). Jednostkami organizacyjnymi Służby Celnej, zwanymi dalej "jednostkami organizacyjnymi", są izby celne i urzędy celne wraz z podległymi oddziałami celnymi (art. 22 pkt 2 i 3).
W sprawach określonych w rozdziałach 7-11 ustawy, organami wyższego stopnia są w stosunku do dyrektora izby celnej – Szef Służby Celnej (art. 25 pkt 2). W rozdziale 7 ustawy: "Przebieg służby", ustawodawca postanowił, że kierownik urzędu, w którym funkcjonariusz pełni służbę, w terminie nie dłuższym niż 7 dni od dnia mianowania, mianuje funkcjonariusza na stopień służbowy oraz określa, w formie pisemnej, stanowisko służbowe, uposażenie oraz miejsce pełnienia służby. Przepis art. 115 ust. 2 i 4 stosuje się odpowiednio (art. 82 ust. 5). W przepisie art. 115 ust. 2 wyprowadzona została zasada, że na pierwszy stopień służbowy w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej oraz na stopnie służbowe w korpusie generałów Służby Celnej mianuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Na pozostałe stopnie służbowe w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej oraz w korpusie oficerów starszych Służby Celnej mianuje Szef Służby Celnej. W art. 115 ust. 4 natomiast postanowiono, że dyrektorów izb celnych, naczelników urzędów celnych oraz ich zastępców mianuje na stopnie służbowe Szef Służby Celnej.
W rozdziale 14 ustawy "Przepisy przejściowe" jednakże wprowadzono zasadę mianowania przez kierownika urzędu funkcjonariuszy na stopnie służbowe (art. 223 ust. 1). Ustawa wyraźnie zobowiązała kierowników Urzędów do określenia tych stopni w zależności od charakteru służby pełnionej przez funkcjonariusza przed wejściem w życie ustawy. I tak np. funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy: 1) pełnił służbę w stopniu aspiranta celnego, starszego aspiranta celnego albo podkomisarza celnego lub 2) zajmował stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku oraz pełnił służbę w służbie stałej w stopniu innym niż wymieniony w pkt 1 i w ust. 2 – określa się stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej (art. 223 ust. 3).
Natomiast funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy pełnił służbę w stopniu młodszego aspiranta celnego, starszego dyspozytora celnego albo dyspozytora celnego określa się stopień w korpusie aspirantów Służby Celnej (art. 223 ust. 4).
Jakkolwiek rozdział ten nie zawiera podobnego unormowania jak przewidziane w art. 25 pkt 2 ustawy to jednak nie sposób byłoby przyjąć, że mianowanie związane z wejściem w życie ustawy zasadniczo różni się od tego z art. 82 ust. 5 w szczególności co do właściwości organu i nie znosi zasady, że organem wyższego stopnia w stosunku do kierownika urzędu jest Szef Służby Celnej.
W postanowieniu z dnia 3 listopada 2010r., sygn. akt I OSK 949/10 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że mianowanie, o którym mowa w art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy, stanowi decyzję administracyjną – rozstrzyga bowiem w sposób władczy o sytuacji funkcjonariusza, a konkretnie o tym jaki stopień służbowy i w jakim korpusie będzie posiadał. Tę tezę – zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, należy odnieść do wszystkich sytuacji wymienionych w art. 223 ustawy, także do sytuacji skarżącej. Skoro zatem akt mianowania, określony w przepisach przejściowych ustawy, jest decyzją administracyjną, to od decyzji takiej przysługuje odwołanie, a nie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do kierownika urzędu. Odwołanie natomiast należało wnieść do organu wyższego stopnia, czyli do Szefa Służby Celnej.
Jak wynika z akta administracyjnych sprawy Szef Służby Celnej decyzją dnia [...] marca 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy akt mianowania A. H. na stopień służbowy starszego aspiranta celnego w korpusie aspirantów Służby Celnej.
Należy zatem uznać, że skierowanie przez skarżącego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na pismo nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. wyjaśniające warunki mianowania skarżącego na stopień służbowy starszego aspiranta celnego w korpusie aspirantów Służby Celnej przez Dyrektora Izby Celnej we W. nie jest dopuszczalne.
Dyrektor Izby Celnej zgodnie z właściwością przekazał sprawę do rozpatrzenia Szefowi Służby Celnej, który orzekł w sprawie mianowania skarżącego na stopień służbowy. Toteż jedynie decyzja Szefa Służby Celnej kończąca postępowanie administracyjnej może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego.
W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a skargę należało odrzucić.
Ponieważ skarga została odrzucona, z powodu jej niedopuszczalności, bezprzedmiotowy stał się wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.