Uzasadnienie
Pismem z dnia 11 czerwca 2019 r. H. A. (dalej: strona, skarżąca) złożyła skargę na opisane w sentencji postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. Zarządzeniem z dnia 16 lipca 2019 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie numeru PESEL skarżącej. Wezwanie zawierało pouczenie, że czynności powyższych należy dokonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie zostało odebrane osobiście przez skarżącą w dniu 19 lipca 2019 r. (k. 9 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 57 § 1 w związku z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., skarga – o ile jest pierwszym pismem w sprawie – powinna zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku.
W przypadku stwierdzenia braków formalnych skargi, przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia skargi w terminie siedmiu dni. Skarga, której braków formalnych strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Wymaga podkreślenia, że określony w art. 49 § 1 p.p.s.a. siedmiodniowy termin przewidziany na uzupełnienie braków formalnych pisma, jest terminem ustawowym, a zatem nie może być skracany ani przedłużany. Tym samym również uzupełnienie braków formalnych skargi z naruszeniem terminu skutkuje powstaniem po stronie sądu obowiązku odrzucenia skargi.
W realiach niniejszej sprawy wezwanie Sądu doręczono skarżącej w dniu 19 lipca 2019 r., a zatem siedmiodniowy termin przewidziany na uzupełnienie braków formalnych skargi upłynął z dniem 26 lipca 2019 r. W wyznaczonym terminie skarżąca nie nadesłała jednak swojego numeru PESEL, stanowiącego w świetle przytoczonych wyżej przepisów, element formalny skargi. Okoliczność ta uniemożliwiała nadanie sprawie prawidłowego biegu i obligowała Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.