Uzasadnienie
Pismem z dnia 11 kwietnia 2013 r. Z. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej Nr [...] Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego.
Jednocześnie w skardze zawarł wniosek o rozpoznanie niniejszej sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny "na posiedzeniu jawnym w pełnym składzie trzech sędziów zawodowych Naczelnego Sądu Administracyjnego".
W odpowiedzi na skargę organ orzekający wniósł o jej odrzucenie.
Z treści złożonej skargi oraz z okoliczności faktycznych sprawy bezsprzecznie wynika, że w istocie jest to skarga na decyzję organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisów art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Powołany przepis statuuje zasadę pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej.
Wskazać należy, że od decyzji organu I instancji, jakim niewątpliwie jest Kierownik Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej Nr [...] Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W., wydanej w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego, przysługuje prawo złożenia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Tej treści pouczenie zawarte zostało w zaskarżonej decyzji.
Pomimo prawidłowego pouczenia, na opisaną na wstępie decyzję organu I instancji, skarżący wniósł skargę do tutejszego Sądu.
Jednakże wobec tego, że sąd administracyjny nie zastępuje organów odwoławczych, a jego działania nie mogą naruszać zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego skargę należało uznać za niedopuszczalną.
W kwestii żądania przez skarżącego rozpoznania niniejszej sprawy "na posiedzeniu jawnym w pełnym składzie trzech sędziów zawodowych Naczelnego Sądu Administracyjnego" wskazać należy, że sędziowie Naczelnego Sądu Administracyjnego, którzy nie zostali przeniesieni do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostając, po reformie sądownictwa administracyjnego w wojewódzkich sądach administracyjnych, wykonują obowiązki orzecznicze na równi z sędziami wojewódzkich sądów administracyjnych. Brak więc podstaw by uznać powyższy wniosek za zasadny i zarządzić rozpoznanie sprawy w składzie trzech sędziów NSA. Poza tym, w rozważanym przypadku w ogóle nie doszło do merytorycznego jej rozpoznania.
Z kolei, art. 58 § 3 zdanie drugie p.p.s.a. stanowi, że odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Oznacza to, że do uznania Sądu pozostawia się, czy odrzucenie skargi nastąpi na posiedzeniu jawnym. Nie można przy tym skutecznie czynić zarzutu Sądowi, że rozpoznawał sprawę na posiedzeniu niejawnym bez uprzedniego wysłuchania stron w sytuacji, gdy nie ma żadnych wątpliwości co do dopuszczalności drogi sądowej. Poza tym, zgodnie z art. 16 § 2 p.p.s.a. sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym orzeka w składzie jednego sędziego, chyba że ustawa stanowi inaczej. W sytuacji odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. ustawa nie przewiduje obligatoryjnego podjęcia postanowienia w składzie trzech sędziów.
W związku z tym co wcześniej powiedziano, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.