Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2006 r., sygn. akt IV SA/Wr 91/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z dnia [...], nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. z dnia [...] (bez numeru) w przedmiocie przyznania J. B. dodatku specjalnego. Omawiany wyrok – doręczony skarżącemu w dniu 16 czerwca 2006 r. - nabył walor prawomocności w dniu 18 lipca 2006 r.
Pismem z dnia 25 marca 2011 r.,(sprecyzowanym pismami z dnia 28 kwietnia 2011 r. i 17 maja 2011 r.). J. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 91/04 zakończonej wymienionym wyrokiem Sądu z dnia 12 kwietnia 2006 r.
Jako podstawę wznowienia skarżący wskazał m.in. art. 273 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi podniósł, że Sąd rozstrzygał sprawę bez posiadania istotnego dokumentu tj. decyzji administracyjnej Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego – rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] który nie został mu doręczony. Sąd zatem, zdaniem skarżącego, orzekał w sprawie, gdy skarżący był już pozbawiony stanowiska, co nie dawało Sądowi możliwości podejmowania czynności związanych z decyzjami, które uchylono wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2006 r. O okoliczności tej skarżący dowiedział się z otrzymanego w dniu 3 marca 2011 r. postanowienia Prokuratora Wojskowej Prokuratury Garnizonowej we W. z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. akt Pg.Śl.3/11 o odmowie wszczęcia śledztwa.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podniósł, że ze względu na brak nowych okoliczności faktycznych nie istnieje podstawa prawna do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Przedmiotem rozstrzygnięcia sprawy IV SA/Wr 91/04 był dodatek specjalny a nie badanie treści rozkazu personalnego wskazanego przez skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z treści art. 270 p.p.s.a. wynika, że można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.
Podstawy wznowienia postępowania sądowego zostały zaś określone w art. 271-274 p.p.s.a.
Jedną z tych podstaw jest późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.)
Stosownie do art. 280 § 1 p.p.s.a., Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci (...).
Brakiem ustawowej podstawy wznowienia postępowania jest nie tylko sytuacja, gdy skarga w ogóle nie opiera się na jednej z podstaw wznowienia opisanych w przepisach Działu VII p.p.s.a., ale również gdy powołana podstawa treściowo odpowiada powyższym przepisom, ale już tylko na podstawie oceny akt sprawy sąd władny jest ocenić, że powołane przez stronę przesłanki nie stanowią rzeczywistej podstawy wznowienia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 1471/09, niepubl.)
Z art. 273 § 2 p.p.s.a. wynika, że jedną z podstaw wznowienia może być późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Z końcowego zwrotu zawartego w § 2 tego przepisu wynika, że wykrycie odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wówczas nieujawnialnych, bo nie znanych stronom. Podstawy wznowienia nie może stanowić nawet okoliczność faktyczna czy też środek dowodowy istniejący w materiale poprzedniego postępowania, a tylko niedostrzeżony przez stronę (zob. postanowienie NSA z dnia 28 maja 2010 r., II OSK 983/10, LEX nr 673901).
Ponadto, zarówno nowe okoliczności, jak i środki dowodowe muszą być tego rodzaju, aby powołanie ich mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazując zatem na nowe okoliczności lub nowe dowody należy równocześnie podać, w jakim zakresie ich uwzględnienie może zmienić podstawę orzekania, wpływając tym samym na treść rozstrzygnięcia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 1968 r., sygn. akt I CO 1/68, OSNCP 1969/2/36 i z dnia 24 maja 1984 r., sygn. akt II Co 1/82, OSPiKA 1984/2/27, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2004 r., sygn. akt GSK 5/04, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny M. Praw. 2004/12/str. 535).
Skarżący jako podstawę wznowienia postępowania wskazał, że przy rozpatrywaniu sprawy Sąd nie posiadał istotnego dokumentu tj. decyzji administracyjnej Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego – rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] (który nie został skarżącemu doręczony). Mocą wymienionej decyzji pozbawiono skarżącego zajmowanego stanowiska i wobec tego faktu Sąd nie powinien rozstrzygać sprawy.
Zarzuty sformułowane w skardze o wznowienie postępowania nie są jednak nowymi środkami dowodowymi, nadto znane były zarówno skarżącemu, jak też Sądowi wydającemu wyrok z dnia 12 kwietnia 2006 r. Zostały podniesione w toku postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego i nie stanowią nowej okoliczności faktycznej ani też nowego środka dowodowego, z którego skarżący nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Powyższe potwierdza uzasadnienie wyroku z dnia 12 kwietnia 2006 r., w którym Sąd wskazał (na jego str. 2), że "Dowódca [...] Okręgu Wojskowego działając w przedmiotowej sprawie jako właściwy organ wojskowy II instancji, w toku merytorycznej części postępowania stwierdził, że w dniu 31 marca 2003 r. st. chor. sztab. J. B. na podstawie Rozkazu Personalnego Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego nr [...] z dnia [...] i [...] z dnia [...] został zwolniony z zawodowej służby wojskowej".
Podkreślić należy, że sprawa, której wznowienia domaga się skarżący dotyczyła uposażenia (przyznanie dodatku specjalnego) natomiast skarżący kwestionuje treść decyzji dotyczących stanowiska służbowego.
W tej sytuacji przyjąć trzeba, iż skarga pomimo wskazania ustawowej podstawy wznowienia, faktycznie nie została na niej oparta, co uzasadnia jej odrzucenie na postawie art. 280 p.p.s.a.
Skoro w niniejszej sprawie brak jest ustawowej podstawy wznowienia Sąd nie był zobligowany rozpoznać na nowo sprawę na rozprawie w granicach zakreślonych podstawą wznowienia.
Reasumując, z tych względów skarga o wznowienie postępowania podlegała odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 273 § 2 p.p.s.a.