Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Y. F. od, wydanej z upoważnienia Burmistrza S., decyzji Starszego specjalisty - koordynatora działu świadczeń rodzinnych w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej w S. z dnia....r. (nr...), odmawiającej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej - utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Jak Kolegium podało w uzasadnieniu - organ pierwszej instancji, po rozpatrzeniu żądania strony złożonego w dniu 29 czerwca 2021 r., opisaną na wstępie decyzją, odmówił przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, w związku ze sprawowaniem opieki nad pełnoletnim synem. Rozpoznając odwołanie organ drugiej instancji w pierwszym rzędzie przytoczył brzmienie art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 111 ze zm.; dalej jako "ustawa" albo "u.ś.r."), zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:
- 1) matce albo ojcu,
- 2) opiekunowi faktycznemu dziecka,
- 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,
- 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności
- - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Organ ten wywodził następnie, że literalne brzmienie przepisu art. 17 ust. 1 ustawy wskazuje na dwie kategorie osób, których sytuacja zdrowotna może przesądzać o tytule do świadczenia pielęgnacyjnego: pierwszą grupę tworzą osoby legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, drugą zaś tworzą osoby legitymujące się o orzeczeniem o niepełnosprawności, jeżeli - obok stwierdzenia tej niepełnosprawności - orzeczono kumulatywnie wskazania: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współdziałania na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji (W. Maciejko (red.), Świadczenia rodzinne. Komentarz. Wyd. 5, Warszawa 2019, Legalis). Przy czym pod pojęciem znacznego stopnia niepełnosprawności ustawa rozumie (zob. art, 3 pkt 21 ustawy): a) niepełnosprawność w stopniu znacznym w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, b) całkowitą niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji orzeczoną na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, c) stałą albo długotrwałą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym i do samodzielnej egzystencji albo trwałą lub okresową całkowitą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym i do samodzielnej egzystencji, orzeczoną na podstawie przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników w celu uzyskania świadczeń określonych w tych przepisach, d) posiadanie orzeczenia o zaliczeniu do I grupy inwalidów, e) niezdolność do samodzielnej egzystencji orzeczoną na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników.
Organ dodał, że w przypadku tej grupy osób bez znaczenia są wskazania zawarte w sentencji orzeczenia właściwego zespołu do spraw niepełnosprawności lub sądu powszechnego wydanego po rozpoznaniu odwołania od orzeczenia wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności. Jeśli chodzi zaś o drugą grupę osób, których sytuacja zdrowotna może przesądzać o tytule do świadczenia pielęgnacyjnego, tj. osób legitymujących się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniem konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współdziałania na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, to do grupy tej przynależą wyłącznie osoby przed ukończeniem 16. roku życia. Wprawdzie ustawa nie wyjaśnia co należy rozumieć pod pojęciem orzeczenia o niepełnosprawności, to jednak za przyjęciem, że przez "orzeczenie o niepełnosprawności (...)", o którym stanowi art. 17 ust. 1 ustawy, rozumieć należy wyłącznie orzeczenie wydawane w stosunku do osób nieprzekraczających 16. roku życia, przemawiają względy językowe i systemowe związane z dyrektywą domniemania języka prawnego oraz dyrektywą zakładającą, że w języku prawnym nie ma synonimów, ani homonimów. "Orzeczenie o niepełnosprawności" jest pojęciem mającym określone znaczenie w języku prawnym.
Powoduje to konieczność ustalenia znaczenia tego terminu w pierwszej kolejności w drodze wykładni systemowej, zgodnie z założeniem, iż w ustawie posłużono się pojęciami, których treść należy wyjaśniać posługując się innymi ustawami, w których tego rodzaju pojęcia występują i mogą pozostawać w związku z przedmiotem regulacji ustawy o świadczeniach rodzinnych (wyrok WSA w Łodzi z dnia 20 marca 2018 r., II SA/Łd 477/17). Interpretowanym zwrotom, których znaczenie określone jest przez język prawny nie można bez dostatecznych powodów przypisywać znaczenia specjalnego, autonomicznego w odniesieniu do części systemu prawnego, w badanej sprawie w odniesieniu do regulacji prawnej świadczeń rodzinnych.
W dalszej części wywodów organ podniósł, że zasady potwierdzania niepełnosprawności normuje ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (j.t. Dz.U. z 2021 r. poz. 573 ze zm.). W ustawie tej zróżnicowano orzeczenia o stanie niepełnosprawności w zależności od wieku osoby, ubiegającej się o formalne potwierdzenie tego stanu. W stosunku do osób powyżej 16 roku życia ustawa przewiduje orzeczenia kwalifikujące taką osobę do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, tj. znacznego, umiarkowanego lub lekkiego (art. 1 pkt. 1, art. 3 ust. 1). W stosunku zaś do osób poniżej 16 roku życia ustawa przewiduje jedynie wydawanie orzeczenia o niepełnosprawności, w którym stwierdza się zaliczenie do osób niepełnosprawnych w przypadku osób, które mają naruszoną sprawność fizyczną lub psychiczną o przewidywanym okresie trwania powyżej 12 miesięcy, z powodu wady wrodzonej, długotrwałej choroby lub uszkodzenia organizmu, powodującą konieczność zapewnienia im całkowitej opieki lub pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych w sposób przewyższający wsparcie potrzebne osobie w danym wieku (art. 1 pkt 3, w związku z art. 4a).
Za przyjęciem, że przez "orzeczenie o niepełnosprawności", o którym stanowi art. 17 ust. 1 ustawy, rozumieć należy wyłącznie orzeczenie wydawane w stosunku do osób nieprzekraczających 16. roku życia na podstawie art. 4a ustawy o rehabilitacji zawodowej, społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, przemawia również to w ocenie organu, że ustawa rozróżnia oba typy orzeczeń o stanie niepełnosprawności, tj. orzeczenia ustalające stopień niepełnosprawności oraz orzeczenia o niepełnosprawności. Przykładowo dają temu wyraz:
- 1) przepisy art. 3 pkt, 15, 16, 20 i 21 ustawy definiujące pojęcie pełnoletniej osoby niepełnosprawnej, rodziny, znacznego i umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, r które posługują się kategorią orzeczenia o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności,
- 2) przepis art. 3 pkt. 9 definiujący pojęcie niepełnosprawnego dziecka, który posługuje się kategorią orzeczenia o niepełnosprawności,
- 3) przepis art. 5 ust. 2 ustawy normujący kryterium dochodowe warunkujące nabycie prawa do zasiłku rodzinnego, który posługuje się równocześnie obiema kategoriami orzeczeń o stanie niepełnosprawności,
- 4) przepisy art. 24 ust. 2a-4 ustawy normujące zasady ustalania prawa do świadczeń rodzinnych, w tym świadczenia pielęgnacyjnego, mówiące o orzeczeniu o niepełnosprawności obok orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.
Konsekwentne rozróżnianie przez ustawodawcę w ustawie obu kategorii orzeczeń o stanie niepełnosprawności, w tym w kontekście zasad ustalania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, wyklucza możliwość przyjęcia, że przez "orzeczenie o niepełnosprawności", o którym stanowi art. 17 ust. 1 ustawy, rozumieć należy poza orzeczeniem wydawanym w stosunku do osób nieprzekraczających 16 roku życia również orzeczenie o zaliczeniu do innego niż znaczny stopnień niepełnosprawności, w tym zwłaszcza umiarkowanego, o ile w jego treści zawarte zostały wskazania dotyczące konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna osoby niepełnosprawnej w procesie jej leczenia, rehabilitacji i edukacji.
W świetle przykładowo przywołanych przepisów ustawy przeciwne stanowisko oznaczałby w istocie przypisywanie w ramach ustawy (poszczególnych jej jednostek redakcyjnych) różnym zwrotom tego samego znaczenia albo tym samym zwrotom różnego znaczenia.
Kolegium wyraziło przekonanie, że zaprezentowana wykładnia art. 17 ust. 1 ustawy jest nadto zgodna z ratio legis tego przepisu, jakim jest wsparcie finansowe przez państwo osób rezygnujących lub niepodejmujących zatrudnienia w celu sprawowania osobistej opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem, które ze względu na tę dysfunkcję nie ma możliwości samodzielnej egzystencji, względnie mają w znacznym stopniu ograniczoną i wymaga stałego lub długotrwałego wsparcia opiekuna w procesie leczenia, rehabilitacji i edukacji. Jak wynika bowiem z przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych umiarkowany stopień niepełnosprawności dotyczy osób w przypadku, których naruszona sprawność organizmu wymaga wyłącznie czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych, a nie stałej lub długotrwałej opieki i pomocy tych osób.
W powyższym świetle trzeba przyjąć zdaniem organu, iż ustawodawca celowo uwarunkował prawo do świadczenia pielęgnacyjnego wyłącznie jednym rodzajem orzeczenia o stopniu niepełnosprawności — orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz, że jego intencją nie było przyznawanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, niezależnie od wskazań zawartych w treści tego orzeczenia, a nadto, że ustawodawca nie zamierzał nadać w przepisie art. 17 ust. 1 ustawy określeniu "orzeczenie o niepełnosprawności" znaczenia innego niż wynikające z przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
Na tym tle organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji nie została wydana z naruszeniem prawa, gdyż Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu, IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wyrokiem z dnia [...]r., zmienił orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. z dnia [...]i poprzedzające je orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności we W. z dnia [...]r. i z dnia [...]r., w ten sposób, że zaliczył syna skarżącej do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na stałe oraz w części dotyczącej wskazań zawartych w pkt 8 poprzez wpisanie, że syn wymaga konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji do ukończenia 25 roku życia, tj. do dnia 14 maja 2025 r. Syn skarżącej (będący osobą powyżej szesnastego roku życia), nie legitymuje się zatem orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, w kontekście zaś wyroku organ spostrzegł, że osoba legitymująca się umiarkowanym stopniem niepełnosprawności wymaga czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych.
Uwarunkowanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego istnieniem obiektywnych kryteriów i zasad jego udzielania pozbawia organ administracji możliwości przyznawania tego świadczenia, czy nieuchylenia decyzji przyznającej takie świadczenie, z uwagi na zasady współżycia społecznego, czy słuszności, nawet w sytuacji wystąpienia trudnych sytuacji życiowych dotyczących rodziny wnioskodawcy. Żadne inne, niż określone w ustawie kryteria nie mogą decydować o przyznaniu (przysługiwaniu) prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Przepisy ustawy w sposób jednoznaczny określają przesłanki nabycia i posiadania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, nie pozostawiając organom administracji w tym zakresie żadnej uznaniowości.
W skardze od opisanej decyzji ostatecznej zarzucono, że SKO podważa wyrok Sądu Rejonowego dla W. we W. IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia [...] roku w sprawie o sygn. akt[...], który zmienił zaskarżone orzeczenia w ten sposób, iż syn skarżącej wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Nadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a to przepisu art. 17 ust. 1 ustawy, poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie polegające na stwierdzeniu, iż do osób legitymujących się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniem konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współdziałania na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji przynależą wyłącznie osoby przed ukończeniem 16 roku życia, a w konsekwencji przyjęcie, że w okolicznościach niniejszej sprawy skarżącej nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad synem na okres od 29.06.2021 r., w sytuacji gdy skarżąca spełnia przesłanki uprawniające ją do otrzymania świadczenia.
Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Argumentację skargi oparto na przywołaniu tez z orzecznictwa sądów administracyjnych (wyroków Wojewódzkich Sądów Administracyjnych - w Warszawie z dnia 17 grudnia 2015 roku o sygn. akt I SA/Wa 1502/15, w Poznaniu z dnia 28 grudnia 2018 roku o sygn. akt II SA/Po 770/18 i w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2016 roku o sygn. akt II SA/Łd 116/16, wyrok w Białymstoku z dnia 8 listopada 2018 roku o sygn. akt II SA/Bk 547/18), akcentując nade wszystko, iż przez orzeczenie o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami, o których stanowi art. 17 ust. 1 u.ś.r., rozumieć należy zarówno orzeczenie wydawane w stosunku do osób nieprzekraczających 16 roku życia, jak też orzeczenie o zaliczeniu osoby niepełnosprawnej do innego niż znaczny stopień niepełnosprawności (np. umiarkowanego), o ile w treści takich orzeczeń zawarte zostały wskazania dotyczące konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz koniecznością stałego współudziału na co dzień opiekuna osoby niepełnosprawnej w procesie jej leczenia, rehabilitacji i edukacji.
W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi w całości, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.") - sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Materialną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 111 ze zm.; dalej jako "ustawa" albo "u.ś.r."), zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:
- 1) matce albo ojcu,
- 2) opiekunowi faktycznemu dziecka,
- 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,
- 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności
- - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Dokonując wykładni cytowanego przepisu prawa materialnego organ odwoławczy przyjął, że warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w przypadku dziecka, które ukończyło 16 rok życia, jest legitymowanie się przez nie orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela zapatrywania prezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu należy zaaprobować pogląd jednolicie wyrażany na kanwie zbieżnych przypadków w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, na który słusznie w skardze zwrócono uwagę, a mianowicie, że "taka wykładnia art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych jest błędna i prowadzi rezultatów sprzecznych z ratio legis tego przepisu, jakim jest wsparcie finansowe przez państwo osób rezygnujących lub niepodejmujących zatrudnienia w celu sprawowania osobistej opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem, które ze względu na tę dysfunkcję nie ma możliwości samodzielnej egzystencji względnie mają w znacznym stopniu ograniczoną i wymaga stałego wsparcia opiekuna w procesie leczenia, rehabilitacji i edukacji. Prowadzi także do nieuprawnionego różnicowania sytuacji prawnej opiekunów niepełnosprawnych dzieci ze wskazaniami dotyczącymi art. 6b pkt 7 i 8 powołanej ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej, z tego względu że stopień niepełnosprawności dla dzieci powyżej 16 roku życia został określony na poziomie niższym niż znaczny.
W tym stanie przez orzeczenie o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami, o którym stanowi art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych rozumieć należy zarówno orzeczenie wydawane w stosunku do osób nieprzekraczających 16 roku życia, jak też orzeczenie o zaliczeniu osoby niepełnosprawnej do innego niż znaczny stopnień niepełnosprawności (np. umiarkowanego), o ile w treści takich orzeczeń, w tym wypadku na skutek wyroku sądowego, zawarte zostały wskazania dotyczące konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna osoby niepełnosprawnej w procesie jej leczenia, rehabilitacji i edukacji (vide wyroki: WSA w Warszawie z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 1502/15, WSA we Wrocławiu z dnia 15 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 456/15 oraz WSA we Wrocławiu z dnia 14 listopada 2017 r. sygn. akt IV SA/Wr 348/17, WSA w Opolu z dnia 26 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Op 208/16, WSA w Białymstoku z dnia 8 listopada 2018 roku o sygn. akt II SA/Bk 547/18, WSA w Poznaniu z dnia 28 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Po 770/18).
Wymaga podkreślenia, że Trybunał Konstytucyjny w motywach wyroku z dnia 18 lipca 2008 r. sygn. akt P 27/07 (publ. OTK-A 2008/6/107 Dz. U. z 2008 r. Nr 138, poz. 872) dokonał interpretacji pojęcia "dziecko" w świetle art. 17 ust. 1 ustawy w sposób następujący: "Należy jednak zwrócić uwagę, że zamieszczona w art. 3 pkt 4 ustawy definicja "dziecka" nie określa granic wiekowych dziecka, stanowiąc "ilekroć w ustawie mowa (...) o dziecku - oznacza to dziecko własne, małżonka, przysposobione oraz dziecko, w sprawie którego toczy się postępowanie o przysposobienie, lub dziecko znajdujące się pod opieką prawną." Z art. 17 ust. 1 ustawy nie wynika, aby pojęcie dziecka, stosowane do celów ustalenia kręgu osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego, zostało zawężone w stosunku do przytoczonej definicji zawartej w art. 3 pkt 4 ustawy przez wskazanie granic wiekowych, przeciwnie, wskazany w art. 17 ust. 1 ustawy krąg osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego ściśle wiąże się z określonym typem regulacji rodzinnych, dla określenia których konieczne jest użycie pojęcia dziecka (wymagającego opieki), bez względu na jego wiek".
Okolicznością niesporną w niniejszej sprawie jest, że wyrokiem z dnia [...]r. Sąd Rejonowy dla W. IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu w sprawie o sygn. akt [...]dokonał zmiany zaskarżonego orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. z dnia [...] utrzymującego w mocy orzeczenie z dnia [....]Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności we W. zaliczającego syna skarżącej do osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym - w punkcie II w ten sposób, że jako symbol przyczyny niepełnosprawności wpisał dodatkowo symbol 10-N oraz w części dotyczącej wskazań orzekł, że wnioskodawca wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Wyrokiem zaś z dnia 8 maja 2020 r. o sygn. akt [...](w pkt I-ym) wymieniony Sąd Rejonowy zmienił zaskarżone, kolejne, orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. z dnia [...]r. i poprzedzające je orzeczenia Powiatowego Zespołu ds.
Orzekania o Niepełnosprawności we W. z dnia [...]i z dnia [...]. w ten sposób, że zaliczono syna skarżącej do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na stałe oraz w części wskazań zawartych w pkt 8 poprzez wpisanie, że wymaga on konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji – do ukończenia przez wnioskodawcę 25 roku życia tj. do dnia 14 maja 2025 r. Postanowieniem z [...]r. (sygn. akt [...]powołany Sąd Rejonowy postanowił dokonać wykładni pkt. I wyroku z dnia 8 maja 2020 r. w ten sposób, że wyjaśnił, iż zaliczenie syna skarżącej do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na stałe skutkuje tym, że przyznany wnioskodawcy wcześniejszym wyrokiem z dnia [...]r. sygn. akt[...], dodatkowy symbol przyczyny niepełnosprawności 10-N oraz uprawnienia z punktu 7-ego orzeczenia PZON we W. z dnia 18 maja 2016 r. (tj. że wnioskodawca wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji) – także zostały przyznane wnioskodawcy na stałe.
Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy administracyjne uwzględnią ocenę prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu (art. 141 § 4 p.p.s.a.).
W tym stanie rzeczy Sąd, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) orzekł jak w sentencji.