Uzasadnienie
Przedmiotem skargi sądowoadministracyjnej wniesionej przez J. R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. (; dalej Komendant Wojewódzki) z dnia [...]r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Miejskiego Policji w W. z dnia [...]r., Nr [...] nakładającej na skarżącego karę pieniężną w kwocie [...]zł.
Komendant Wojewódzki w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie z powodu upływu ustawowego terminu do jej wniesienia oraz niezachowania właściwego trybu, gdyż skarga ta została wniesiona za pośrednictwem organu I instancji. Komendant Wojewódzki podkreślił, że mimo braku pouczenia w zaskarżonym postanowieniu o środkach zaskarżenia, wniesienie skargi winno skutkować jej odrzuceniem, przy czym skarżący nie wystąpił z żądaniem uzupełnienia wskazanego wyżej postanowienia w kwestii pouczenia o środkach zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z treści art. 53 § 1 cytowanej wyżej ustawy wynika, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 cytowanej ustawy).
Treść art. 3 § 2 pkt 2 cytowanej ustawy wskazuje, że na zaskarżone postanowienie -jako postanowienie kończące postępowanie administracyjne- służy skarga do sądu administracyjnego. Natomiast art. 125 § 3 kpa stanowi, że postanowienie, które może być zaskarżone do sądu administracyjnego, doręcza się stronie wraz z pouczeniem o dopuszczalności wniesienia skargi oraz uzasadnieniem faktycznym i prawnym. Zaskarżone postanowienie natomiast nie zawiera w ogóle pouczenia o środkach zaskarżenia (czyli o prawie, trybie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego), gdyż Komendant Wojewódzki ograniczył się jednie do stwierdzenia, że postanowienie to jest ostateczne.
W niniejszej sprawie przesyłka pocztowa z zaskarżonym postanowieniem wobec niemożności jej doręczenia w dniu [...]r. pod wskazanym przez skarżącego adresem zamieszkania została złożona w tym dniu w placówce pocztowej, o czym – jak wynika z potwierdzenia odbioru - zawiadomiono skarżącego poprzez awizo tej przesyłki w skrzynce listowej. Przesyłka ta została awizowana przez pocztę powtórnie dnia [...]r.
Następnie wskutek wysłania po raz drugi przez Komendanta Wojewódzkiego zaskarżonego postanowienia w celu doręczenia skarżącemu, dnia [...]r. postanowienie to zostało doręczone dorosłemu synowi skarżącego, który podjął się oddać przesyłkę adresatowi.
Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upłynął zatem dnia [...]r. Skarżący zaś wniósł skargę dopiero dnia [...]r., a więc po upływie trzydziestodniowego terminu określonego w art. 53 § 1 cytowanej ustawy, co skutkuje jej odrzuceniem.
Ponadto skarga została wniesiona za pośrednictwem niewłaściwego organu, gdyż skarżący wniósł skargę za pośrednictwem organu I instancji - Komendanta Miejskiego Policji w W., co potwierdza pieczęć z datą wpływu do tego organu ([...]r.).
Istotne jest również to, że w rozpoznawanej sprawie skarżący nie wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego z wnioskiem o uzupełnienie zaskarżonego postanowienia w przedmiocie pouczenia o środkach zaskarżenia (art. 126 kpa w związku z art. 111 § 1 kpa), gdyż wówczas termin do wniesienia skargi do sądu rozpoczyna bieg od dnia doręczenia uzupełniającego postanowienia (art. 126 kpa w związku z art. 111 § 2 kpa). W tej sytuacji Komendant Wojewódzki w odpowiedzi na skargę słusznie wniósł o odrzucenie skargi powołując się na stanowisko wyrażone w komentarzu do art. 111 Kodeksu Postępowania Administracyjnego prof. dr hab. Barbary Adamiak i prof. dr hab. Janusza Borkowskiego, wydawnictwo C. H. BECK Warszawa 1996, str. 509, w którym powołano się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 1980 r. sygn. akt IISA 1169/81 (nie publ.) stwierdzające, że w sytuacji gdy strona nie występowała z żądaniem uzupełnienia decyzji (postanowienia), a wniosła skargę do NSA (obecnie wojewódzkiego sądu administracyjnego) po terminie, a skardze nie towarzyszył wniosek o przywrócenie terminu, podlegała ona odrzuceniu.
Sąd jednak zauważa, że w myśl art. 112 kpa (który do postanowień stosuje się odpowiednio z mocy art. 126 kpa) błędne pouczenie o środkach odwoławczych czy prawie wniesienia skargi do sadu administracyjnego nie może szkodzić stronie. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 lutego 2002r. sygn. akt II SA 2289/01 (LEX nr 82672) stwierdził, że błędnym pouczeniem jest również brak pouczenia o środkach odwoławczych. Natomiast w postanowieniu z dnia 30 stycznia 1998r. IV SA 641/96 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że praktyczne konsekwencje przepisu art. 112 kpa sprowadzają się do możliwości zgłoszenia wniosku o przywrócenie terminu.
Mając powyższe na uwadze dodać należy, że w niniejszej sprawie istnieje możliwość złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na zaskarżone postanowienie.
Z tych względów Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.