Uzasadnienie
Skargą, złożoną w dniu 4 I 2018 r., Z. R. zakwestionował postanowienie, działającego z upoważnienia Prezydenta Wrocławia, Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej nr [...] w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z [...] listopada 2017 r., nr [...], odmawiające uzupełnienia decyzji w sprawie zasiłku celowego w zakresie pouczenia o przysługujących stronie środkach zaskarżenia. Skarżący zarzucił przy tym, że strona niezadowolona z decyzji ma prawo wystąpić z powództwem do sądu powszechnego, o czym organ powinien pouczyć. Jednocześnie skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych ze względu na ciężką sytuację bytową i zdrowotną.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skargę należało odrzucić z uwagi na jej niedopuszczalność.
Jak wynika z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako "ppsa", w przypadku postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym skarga do sądu administracyjnego przysługuje tylko na postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Zakwestionowane skargą postanowienie, odmawiające uzupełnienia decyzji, wydane zostało na podstawie art. 111 § 1b kpa i nie należy do żadnej z wyżej wymienionych kategorii. Nie przysługuje bowiem na nie zażalenie, nie kończy ono postępowania w sprawie administracyjnej, ani nie rozstrzyga ono sprawy co do istoty. Orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub postanowienia lub jego odmowa nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (tak m.in. NSA w motywach postanowienia z 16 IX 2010 r., I OSK 1486/10, CBOSA).
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa skarga podlega odrzuceniu, jeżeli jest niedopuszczalna.
Wobec powyższego skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, jak w pkt. I postanowienia.
Odnosząc się do wniosku o przyznanie prawa pomocy w części dotyczącej "zwolnienia z kosztów sądowych" (prawo pomocy w zakresie częściowym) trzeba zauważyć, że w myśl art. 247 ppsa, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić natomiast wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia NSA z 30 I 2013 r., II OZ 37/13 oraz z 5 III 2013 r., I OZ 152/13 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy został zawarty w skardze niedopuszczalnej, podlegającej odrzuceniu. Stanowiło to więc o oczywistej bezzasadności skargi, co tym samym obligowało Sąd do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie z art. 247 ppsa, o czym orzeczono w punkcie II sentencji niniejszego postanowienia.
Marginalnie trzeba przy tym zauważyć, że strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej – na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit.a ppsa – nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych.