Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 lipca 2019 r. M. S. (zwana dalej stroną lub skarżącą) wniosła skargę na "(...) decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. (...) z dnia [...] czerwca 2019 r. (...) nr [...] (...) w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego".
W odpowiedzi na skargę Kolegium wskazało, że opisana przez stronę skarżącą "decyzja" stanowi w istocie pismo, którym organ pierwszej instancji przekazywał wniesione przez nią odwołanie. Właściwa zaś decyzja została przez Kolegium wydana w dniu [...] lipca 2019 r. i po sporządzeniu jej uzasadnienia zostanie ona przesłana stronie skarżącej. Dopiero wówczas skarżącej będzie przysługiwało prawo do jej zakwestionowania w drodze skargi do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 2 p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Z kolei stosownie do art. 3 § 2 wskazanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na szeroko pojmowane akty i czynności organów administracji publicznej, a także na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowanie przez te podmioty.
Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Rolą sądu administracyjnego jest więc uprzednie zbadanie każdej z wniesionych skarg pod względem jej dopuszczalności. Dopiero stwierdzenie, że dana sprawa podlega kognicji sądów administracyjnych będzie otwierało drogę do merytorycznej oceny kwestionowanego aktu, czynności, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Z punktu widzenia niniejszej sprawy należy pokreślić, że do katalogu prawnych form działania administracji podlegających kontroli sądowoadministracyjnej zaliczają się m.in. decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.) oraz inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających przepisów prawa (art. 3 § 2 ust. 4 p.p.s.a.). Dana decyzja (akt, czynność) powinna ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) istnienie uprawnień lub obowiązków określonych przepisami prawa administracyjnego. Musi ona wywoływać dla określonego podmiotu skutki prawne, a więc w sposób prawnie wiążący wpływać na sytuację prawną określonego podmiotu przez to, że wywołuje określony skutek, jaki prawo wiąże z jej wydaniem (zob. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wydanie V, 2012).
Dokonując kwalifikacji zaskarżonego pisma, Sąd doszedł do przekonania, że nie stanowi ono decyzji ani aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., lecz ma jedynie charakter informacyjny. Jak trafnie zauważyło bowiem Kolegium w odpowiedzi na skargę, pismo to zostało sporządzone przez organ pierwszej instancji (Prezydenta W. z upoważnienia, którego działał pracownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W.), a jego treść ogranicza się wyłącznie do przekazania odwołania do organu wyższego stopnia, jakim w niniejszej sprawie było Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. Zawarte zaś w nim stwierdzenie, że nie znaleziono podstaw do uchylenia lub zmiany decyzji, wyraża jedynie stanowisko organu pierwszej instancji, nie zaś wskazanego kolegium i w żaden sposób nie kończy sprawy zainicjowanej w efekcie wniesionego odwołania. Wprost przeciwnie, dopiero jego skierowanie do organu drugiej instancji powoduje faktyczną możliwość rozpatrzenia wniesionego odwołania.
Tak zresztą stało się i w przedmiotowym postępowaniu, albowiem w dniu [...] lipca 2019 r. Kolegium podjęło decyzję, która zostanie doręczona stronie po sporządzeniu jej uzasadnienia. Dopiero po jej otrzymaniu strona zaś będzie mogła wnieść skargę do tutejszego sądu, zgodnie z zawartym w niej pouczeniem.
Reasumując powyższe rozważania należało stwierdzić, że zaskarżone pismo miało wyłącznie informacyjny charakter i nie mogło zostać zakwalifikowane jako decyzja bądź inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ze względu na swój charakter wskazane pismo nie mogło zostać również uznane za żadną z innych prawnych form działania administracji publicznej wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 – 3 oraz 5 – 7 p.p.s.a. Możliwość dokonania jego sądowoadministracyjnej kontroli nie wynika również z żadnego przepisu szczególnego.
Mając na uwadze, że przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie nie mieścił się w katalogu aktów i czynności podlegających kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, wniesioną skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.