Uzasadnienie
Pismem z 7 kwietnia 2015 r. (data 2 kwietnia 2015 r. przekreślona) T. S. (zwana dalej skarżącą) wniosła skargę na 3 decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o numerach [...] dotyczących zmiany decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. z 2007 i 2010 r. o odmowie przyznania stypendium szkolnych dla córek skarżącej zarzucając Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej złamanie prawa.
Tym samym pismem skarżąca złożyła skargę na 4 decyzje i 1 postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2015 r. o numerach [...] dotyczące odmowy decyzji na zasiłek okresowy i celowy z wniosku z 20 października 2014 r. i 9 grudnia 2014 r. i odmowy zaświadczenia z 19 listopada 2014 r. – zaświadczenia za każdy miesiąc osobno za lata 2012,2013 i 2014. W tym samym piśmie skarżąca złożyła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2015 r. o nr [...]dotyczące wniosku skarżącej z 6 czerwca 2014 r. o zmianę niezgodnej z prawem i stanem faktycznym decyzji.
Do wniosku dołączony został wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 maja 2015 r. ze wskazanego na wstępie pisma skarżącej wydzielono szereg spraw, w tym w przedmiocie odmowy zmiany decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...]. Sprawę zarejestrowano pod sygn. akt IV SA/Wr 313/15.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV WSA we Wrocławiu z dnia 18 maja 2015 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie 1 egzemplarza odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. W wezwaniach pouczono, że uchybienie wskazanemu terminowi będzie skutkowało odrzuceniem skargi.
Jak wynika z akt niniejszej sprawy brakujący odpis skargi nie został nadesłany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej: p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przepis z art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Należy wskazać, że przesyłka zawierająca wezwanie Sądu została skierowana do skarżącej na adres wskazany w skardze, to jest Ś., ul. [...]. Na przesyłce zawierającej wezwanie Sądu poczta poczyniła zapisy, że w dacie podjęcia próby doręczenia, to jest dnia 22 maja 2015 r. przesyłki nie doręczono adresatowi, gdyż była nieobecna. Odnotowano, że przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłka była dwukrotnie awizowania i nie została przez adresata podjęta w terminie. Wobec tego doręczenie wezwania miało miejsce w dniu 8 czerwca 2015 r. a wyznaczony przez Sąd termin do uzupełnienia braków skargi upłynął w dniu 15 czerwca 2015 r.
Opis czynności umieszczony na kopercie zawierającej wezwanie wskazuje, że nie było możliwości osobistego doręczenia przesyłki.
W tej sytuacji został zastosowany tryb wynikający z art. 73 p.p.s.a. Ustawodawca w ostatnim zdaniu tego przepisu wprowadza fikcję prawną sprowadzającą się do tego, że wykazanie wykonania czynności określonych w art. 73 ustawy daje podstawę do uznania skuteczności doręczenia, w sytuacji gdy adresat nie podejmie przesyłki. W niniejszej sprawie doręczający przesyłkę prawidłowo wykonał czynności opisane w powołanym przepisie. Zgodnie z art. 73 p.p.s.a. doręczyciel dwukrotnie awizował przesyłkę.
Powodem odrzucenia skargi jest nieuzupełnienie braku formalnego skargi polegające na niezłożeniu w wyżej wymienionym terminie 7-dniowym jednego odpisu skargi. Nieuzupełnienie tego braku formalnego skargi w terminie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Mając zatem na uwadze powyższe ustalenia Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
W odniesieniu do wniosku o przyznanie prawa pomocy – złożonego wraz ze skargą – należy wskazać, że w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić natomiast wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Podkreślić przy tym należy, że zastosowanie art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne jedynie wtedy, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 37/13 oraz 5 marca 2013 r., sygn. akt I OZ 152/13). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że wniesiona przez stronę skarga – w świetle powołanych okoliczności faktycznych i prawnych – nie mogła skutecznie wszcząć postępowania sądowego.
Stąd też w pełni uprawnione jest stwierdzenie, że należało uznać ją za skargę oczywiście bezzasadną. Wobec powyższego domaganie się prawa pomocy w tej sprawie skutkowało oddaleniem wniosku na podstawie art. 247 p.p.s.a, o czym orzeczono w punkcie II niniejszego postanowienia.