Uzasadnienie
Skarżąca w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł złożyła wniosek o zwolnienie jej od kosztów sądowych.
W jego uzasadnieniu wskazała, że mieszka i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe razem z mężem, pobiera emeryturę w wysokości 1204,21 zł brutto, a jej mąż w kwocie 1709,82 zł. Podała, że jest trwale niezdolna do samodzielnej egzystencji, wymaga stałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych. Regularnie zażywa leki na choroby serca, neurologiczne, nadciśnienie, kręgosłup. Posiada mieszkanie o powierzchni 47 m2 i nie posiada innych nieruchomości, oszczędności, przedmiotów i papierów wartościowych.
Następnie zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 10 lipca 2008 r. wezwano skarżącą do nadesłania dokumentów źródłowych dotyczących jej sytuacji materialnej i rodzinnej tzn. dowodów potwierdzających wysokość dochodów wnioskodawcy i osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym tzn. ostatniego odcinka emerytury skarżącej i jej męża; wyciągu z konta bankowego za ostanie trzy miesiące; wyjaśnienia w jakiej wysokości ponosi wydatki związane z miesięcznym utrzymaniem i dowodów potwierdzających ich wysokość (opłaty za gaz, opał, energię elektryczną, wodę, telefon, leki, czynsz i inne) – w terminie siedmiu dni od daty doręczenia tego zarządzenia pod rygorem rozpoznania wniosku na podstawie danych zawartych w urzędowym formularzu..
Skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na to wezwanie pomimo, że zostało ono doręczone jej osobiście w dniu [...] lipca 2008 r. Zatem siedmiodniowy termin upłynął bezskutecznie w czwartek [...] lipca 2008 r.
Zgodnie z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwolnienie od kosztów sądowych obejmuje prawo pomocy w zakresie częściowym.
Przepis art. 246 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodzinny.
Stosownie do art. 199 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Do tych przepisów szczególnych należy zaliczyć przepisy określające przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy na wniosek strony.
Wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ skarżąca nie wykazała w wiarygodny sposób, iż spełnia przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, gdyż nie nadesłała wymienionych wyżej dokumentów źródłowych mających na celu potwierdzenie jej sytuacji materialnej, co oznacza, iż uchyla się od obowiązku przedłożenia tych dokumentów, mających w istocie na celu ustalenie jej rzeczywistej sytuacji majątkowej tzn. wysokości dochodów netto z tytułu świadczeń emerytalnych małżonków, wyciągu z konta bankowego i dokumentów potwierdzających wysokości wydatków związanych z utrzymaniem.
Zauważyć trzeba, iż w wezwaniu referendarza sądowego pouczono skarżącą, iż jego niewykonanie skutkuje rozpoznaniem wniosku na podstawie danych zawartych w formularzu. Na skarżącej zaś spoczywa obowiązek wykazania, iż spełnia przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy. Ponadto w wezwaniu tym dodatkowo pouczono skarżącą, iż w przypadku braku możliwości złożenia jakiegokolwiek dokumentu może udzielić stosownego wyjaśnienia ze wskazaniem ewentualnego terminu do jego złożenia. Skarżąca nie skorzystała z tej możliwości.
Podkreślić należy również, że dochód brutto skarżącej i jej męża znacznie przekracza kwotę 702 zł stanowiącą kryterium dochodowe dla dwuosobowej rodziny określone w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2003r. o pomocy społecznej (Dz. nr 64, poz. 593 ze zm.), uprawniające do ubiegania się o świadczenia z pomocy społecznej, które przysługują m. in. osobom znajdującym się w trudniej sytuacji materialnej. Powyższe oznacza, iż skarżąca nie znajduje się w takiej sytuacji.
W świetle powyższego uznać należy, iż skarżąca nie wykazała, że spełnia przesłanki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy.
Z tych względów, w oparciu o art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak na wstępie.