Uzasadnienie
Pismem z dnia 6 maja 2011 r. J. M. i Ł. M. wnieśli skargę na administratora budynku A. P. w przedmiocie opłaty z tytułu prowadzenia działalności administracyjnej i remontowej w budynku mieszkalnym. Do skargi załączyli pisma Administratora Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia 25 marca 2011 r., 25 sierpnia 2010 r., 10 kwietnia 2011 r., oraz 8 kwietnia 2010r. dotyczące rozliczenia kosztów zarządu nieruchomości oraz wysokości zaliczek na poczet prac remontowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanym przepisie. W szczególności nie jest on władny do rozpoznawania spraw, które według właściwości należą do sądów powszechnych.
Rozpatrywana sprawa niewątpliwie podlega kognicji sądu powszechnego. Zgodnie bowiem z przepisem art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali ustawa określa sposób ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych, lokali o innym przeznaczeniu, prawa i obowiązki właścicieli tych lokali oraz zarząd nieruchomością wspólną. Zaś zgodnie z ust. 2 art. 1 tej ustawy w zakresie nie uregulowanym ustawą do własności lokali stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego.
W tej sytuacji skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.