Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., dalej: SKO, odmówiło Z. R., dalej skarżący, wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania zasiłku celowego.
Postanowienie z dnia 6 lutego 2014 r. zawierało pouczenie, że przysługuje na nie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, składany do SKO, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie.
Powyższe postanowienie z dnia 6 lutego 2014 r. skarżący odebrał osobiście w dniu 26 marca 2014 r. co poświadczył własnoręcznym podpisem, zaś w dniu 26 marca 2014 r. (data osobistego złożenia pisma w siedzibie SKO) skarżący wniósł skargę na wymienione postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie bowiem z przepisem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przepis ten w § 2 stanowi, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie SKO z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania zasiłku celowego.
Zawierało ono prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jego zaskarżenia. Wbrew powyższemu pouczeniu skarżący bez uprzedniego wyczerpania służącego mu w postępowaniu administracyjnym trybu odwoławczego (złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) złożył skargę na powyższe postanowienie do sądu administracyjnego.
Skarga zatem, jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W skardze skarżący domagał się nadto przyznania mu prawa pomocy w pełnym zakresie, zawieszenia postępowania sądowego oraz połączenia rozpoznania wskazanych w skardze spraw, "gdyż są o to samo i mogą być wniesione jedną skargą".
Stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
Na równi ze skargą oczywiście bezzasadną traktowana jest skarga niedopuszczalna. Wobec tego wniosek skarżącego o pomoc prawną podlegał oddaleniu. Podobnie należałoby traktować wniosek skarżącego o tego rodzaju pomoc "w celu wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń" gdyż wniosek ten jest przedwczesny. O tego rodzaju pomoc skarżący mógłby się zwrócić po uprawomocnieniu się postanowienia wydanego przez Sąd.
Zawieszenia postępowania sądowego należało natomiast odmówić, gdyż brak jakichkolwiek względów, które miałyby uzasadniać taką decyzję sądową. Nie uzasadnia tego skarżący w motywach skargi, zaś przepisy art. 235 § 1 k.p.a. jak i art. 56 w związku z art. 124 § 1 p.p.s.a. nie mają w tym wypadku zastosowania.
Zdaniem Sądu nie zachodzą też przesłanki do uwzględnienia wniosku o połączenie wskazanych w skardze spraw do wspólnego rozpoznania.