Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiuz 23 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 32/13

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 13 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym (t. j. Dz. U. z 2011 r. nr 43, poz. 225), dalej ustawa, Dyrektor Centrum Integracji Społecznej we W., działając z upoważnienia Prezydenta W., stwierdził o zaprzestaniu z dniem [...] października 2012 r. przez P. B., dalej skarżący, realizacji Indywidualnego Programu Zatrudnienia Socjalnego z powodu oświadczenia skarżącego o odstąpieniu od realizacji programu zajęć w Centrum.

W decyzji organ zawarł pouczenie, że skarżącemu, na podstawie art. 13 ust. 4b ustawy, przysługuje skarga do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia niniejszej decyzji.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której wniósł o przywrócenie go na kurs i wypłacenie należnych świadczeń. W uzasadnieniu podniósł, że nieprawdą jest, że zrezygnował z uczestnictwa w programie. Jego zdaniem, organ bez jego wiedzy wykreślił go z uczestnictwa w programie z powodu nieusprawiedliwionych nieobecności. Dodał, że nie naruszył w żaden sposób regulaminu Centrum.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że zaskarżona decyzja zawierała błędne pouczenie, że zgodnie z art. 13 ust. 4b ustawy, skarżącemu przysługiwała skarga do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia niniejszej decyzji. Wyjaśnił jednak, że od decyzji wydanej na podstawie art. 13 ust. 4 pkt 3 ustawy skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Podstawą merytorycznego rozpoznania skargi jest stwierdzenie, że jej przedmiot podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Zakres kognicji sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 p.p.s.a. zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3 art. 3 p.p.s.a.).

Wskazać należy, że aktem prawnym regulującym uczestnictwo w programach zatrudnienia socjalnego jest ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym (t. j. Dz. U. z 2011 r. nr 43, poz. 225 ze zm.), zwana dalej ustawą. Zasady udziału i kierowania do centrum integracji społecznej określa art. 12 i 13 ustawy. Zgodnie natomiast z art. 13 ust. 4 tej ustawy, zaprzestanie realizacji programu następuje w przypadku:

1. 1) uporczywego naruszania przez uczestnika postanowień programu, uniemożliwiającego jego dalszą realizację;
2. 2) trwałego opuszczenia przez uczestnika zajęć w Centrum;
3. 3) oświadczenia uczestnika o odstąpieniu od realizacji programu.

Stosownie zaś do treści art. 13 ust. 4a ustawy w przypadkach, o których mowa w ust. 4 pkt 1 i 2, decyzję w sprawie zaprzestania realizacji programu podejmuje kierownik Centrum.

Od decyzji kierownika Centrum, o której mowa w ust. 4a, uczestnikowi przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 13 ust. 4b ustawy).

Z powyższego wynika, że w każdym przypadku, kiedy uczestnik programu uporczywie narusza postanowienia programu lub trwale opuścił zajęcia przewidziane w programie, decyzję o zaprzestaniu realizacji programu podejmuje kierownik Centrum. Decyzja wydana w tych sprawach podlega kontroli sądu administracyjnego.

W przedmiotowej sprawie Dyrektor Centrum Integracji Społecznej we W., w decyzji z dnia [...] października 2012 r. o zaprzestaniu przez skarżącego realizacji programu, wskazał, że przyczyną wydania decyzji było złożenie przez skarżącego oświadczenia o odstąpieniu od realizacji programu, o którym mowa w art. 13 ust. 4 pkt 3 ustawy. Z akt sprawy wynika, że w dniu 25 października 2012 r. została sporządzona notatka służbowa na okoliczność zgłoszenia przez skarżącego w rozmowie telefonicznej rezygnacji z dalszego uczestnictwa w zajęciach w Centrum. Zauważyć zatem należy, że okoliczność ta została powołana przez ustawodawcę w art. 13 ust. 4 ustawy, jako podstawa prawna do zaprzestania realizacji programu socjalnego.

Wskazać jednak należy, że od decyzji organu wydanej na podstawie art. 13 ust. 4 pkt 3 ustawy o zaprzestaniu realizacji programu zatrudnienia socjalnego z uwagi na oświadczenie uczestnika o odstąpieniu od realizacji programu, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Taki wniosek płynie wprost z literalnego brzmienia art. 13 ust. 4b ustawy, który przewiduje uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego wyłącznie od decyzji kierownika Centrum, wydanych w przypadkach, o których mowa w art. 13 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy.

Dodać trzeba, że zaskarżona decyzja wprawdzie zawierała błędne pouczenie o możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego, jednak wskazać należy, że o uprawnieniu do wniesienia skargi nie przesądza błędne pouczenie o dopuszczalności takiego środka (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2011 r. sygn. akt I OZ 769/11, lex nr 964736).

W tym stanie rzeczy, skargę wniesioną przez skarżącego w niniejszej sprawie uznać należało za niedopuszczalną. Podlegała ona zatem odrzuceniu, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.