Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej: SKO, organ odwoławczy, organ II instancji) decyzją z dnia 15 lutego 2022 r., nr SKO 4317/4/22 utrzymało w mocy decyzję Kierownika Zespołu Realizacji Świadczeń w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we Wrocławiu działającego z upoważnienia Prezydenta Wrocławia (dalej: organ I instancji) z dnia 21 grudnia 2021 r., nr DZSW/FAUD/003170/2021 o uznaniu R. S. (dalej: strona, skarżący) za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.
Organ I instancji wskazał, że organ właściwy wierzyciela wnioskiem z dnia 9 marca 2021 r. wniósł o podjęcie działań wobec dłużnika alimentacyjnego. Skarżący uniemożliwił przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego, bowiem wezwany pismem z dnia 15 marca 2021 r. oraz z dnia 19 kwietnia 2021 r. - w trybie art. 4 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2021 r., poz. 877 ze zm., dalej: u.p.o.u.a.) - do osobistego stawiennictwa odpowiednio w dniu 14 kwietnia 2021 r. oraz w dniu 19 maja 2021 r. w celu przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego oraz złożenia oświadczenia majątkowego - nie zastosował się do powyższych prawidłowo doręczonych wezwań.
W odpowiedzi na wezwanie z organu z dnia 15 marca 2021 r. skarżący pismem z dnia 12 kwietnia 2021 r. (data wpływu do organu 12 kwietnia 2021 r.) poinformował, że nie może się stawić, gdyż w dniu 14 kwietnia 2021 r. ma już wcześniej wyznaczoną sprawę w Sądzie Rejonowym w Dzierżoniowie i nie wyraża zgody na prowadzenie spraw bez jego udziału. Do pisma dołączył skierowanie do szpitala z dnia 25 marca 2021 r. oraz zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy z dnia 2 marca 2021 r., iż od dnia 16 kwietnia 2019 r. jest zrejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku od 17 marca 2020.r.
W odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 19 kwietnia 2021 r. skarżący pismem z dnia 18 maja 2021 r. (data wpływu do organu 19 maja 2021 r.) poinformował, że nie może się stawić, gdyż w dniu 19 maja 2021 r. ma już wcześniej wyznaczoną sprawę w Sądzie Rejonowym w Dzierżoniowie i nie wyraża zgody na prowadzenie spraw bez jego udziału.
Pismem z dnia 20 maja 2021 r. wezwano skarżącego do wskazania dogodnego dla niego terminu przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego oraz odebrania oświadczenia majątkowego, czemu nie zadośćuczynił. Skarżący nie złożył także oświadczenia majątkowego.
Powołując się na treść art. 5 ust. 3a u.p.o.u.a. organ I instancji pismem z dnia 16 lipca 2021 r. skierował do komornika sądowego, prowadzącego postępowanie egzekucyjne zapytanie, czy skarżący wywiązywał się przez okres ostatnich 6 miesięcy ze zobowiązań alimentacyjnych w każdym miesiącu w kwocie nie niższej niż 50 % kwoty bieżąco ustalonych alimentów. W odpowiedzi z dnia 27 lipca 2021 r. komornik sądowy poinformował, że skarżący nie wywiązywał się przez okres ostatnich 6 miesięcy ze zobowiązań alimentacyjnych w każdym miesiącu w kwocie nie niższej niż 50 % kwoty bieżąco ustalonych alimentów.
Powyższe uzasadniało wszczęcie w dniu 5 sierpnia 2021 r. postępowania administracyjnego w sprawie uznania skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych wraz z równoczesnym pouczeniem skarżącego o treści art. 10 § 1 k.p.a. Skarżący w dniu 20 września 2021 r. wniósł o umożliwienie przeglądania akt oraz sporządzenia ich fotokopii, co uczynił w dniu 24 września 2021r. oraz złożył pismo zatytułowane "odwołanie i skarga", które doprecyzował pismem z dnia 22 listopada 2021 r. wskazując, że nie zgadza się z wszczętym postępowaniem i żąda jego umorzenia jako bezpodstawnego. Postanowieniem z dnia 26 listopada 2021 r. odmówiono umorzenia postępowania w sprawie uznania skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, w związku z brakiem przesłanek, które mogłyby uprawdopodabniać bezprzedmiotowość postępowania.
Natomiast postanowieniem z dnia 10 grudnia 2021 r. odmówiono przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka D. D. na okoliczność posługiwania się nielegalnymi dokumentami i celowym nie odbieraniu alimentów, o co wnioskował skarżący w piśmie z 25 listopada 2021 r., podkreślając chęć osobistego uczestniczenia w przesłuchaniu.
Następnie wskazaną na wstępie decyzją z dnia 21 grudnia 2021 r. organ I instancji uznał, że w przedstawionych okolicznościach sprawy zachodzą przesłanki z art. 5 ust. 3 i 3a u.p.o.u.a. uzasadniające uznanie skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu zaskarżoną decyzją z dnia 15 lutego 2022 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Po przytoczeniu przepisów ustawy mających zastosowanie w sprawie (art. 5 ust. 3 i ust. 3a u.p.o.u.a.) SKO wskazało, że skarżący w okresie 6 miesięcy nie wywiązał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżących alimentów. Skarżący nie przedstawił dowodu przeciwnego, natomiast koncentruje się na kwestionowaniu istnienia obowiązku uiszczania alimentów na rzecz osoby uprawnionej, co nie jest przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego. Ponadto zaistniała przesłanka, o której stanowi art. 5 ust. 3 pkt 2 u.p.o.u.a., gdyż strona mimo wezwania do osobistego stawiennictwa w celu przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego i złożenia oświadczenia majątkowego nie stawiła się w organie w wyznaczonych przez organ I instancji terminach, by przeprowadzić z nią wywiad alimentacyjny oraz złożyć oświadczenie majątkowe, ani nie skontaktowała się z organem w celu ustalenia dogodnego dla niej terminu na dokonanie tych czynności.
Zdaniem SKO działania skarżącego miały wyłącznie wydłużyć w czasie wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie. Po stronie skarżącego nie było chęci współpracy z organem. W ocenie SKO w sprawie zaistniały przesłanki do uznania strony za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.
Odnosząc się do treści odwołania SKO wyjaśniło, że pobyt strony w Zakładzie Karnym w S. nie stanowi przeszkody do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przez organ odwoławczy. Stronie znany jest materiał dowodowy relewantny z punktu widzenia kierunku załatwienia przedmiotowej sprawy. Stronie umożliwiono wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, a w postępowaniu odwoławczym nie załączono do akt sprawy nowych dowodów, które nie byłyby znane stronie. SKO wskazało, że przepisy k.p.a. nie zawierają regulacji umożliwiających przyznanie stronie postępowania administracyjnego pomocy przez organ administracji publicznej w postaci ustanowienia pełnomocnika (adwokata, radcy prawnego). Po przytoczeniu treści art. 33 § 1 k.p.a. SKO podkreśliło, że pełnomocnika może ustanowić wyłącznie strona i to ona ponosi koszty z tym związane. Odnośnie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w ocenie SKO, pozwalał on na podjęcie zgodnego z prawem rozstrzygnięcia, a prowadzenie postępowania dowodowego na okoliczności dotyczące "procesu rozwodowego" jest pozbawione jakiegokolwiek uzasadniania, gdyż nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy.
Tak samo jak podnoszona przez stronę prawidłowość/zasadność zasądzenia na rzecz osoby uprawnionej alimentów, ocena zgodności z prawem prowadzenia egzekucji zasądzonych na rzecz osoby uprawnionej alimentów czy też przyczyny powstania zaległości alimentacyjnej. Także pouczenie o środkach zaskarżenia i terminie ich wniesienia jest prawidłowe, gdyż w niniejszej sprawie nie przysługuje powództwo do sądu powszechnego.
W skardze na powyższą decyzję skargę skarżący wniósł o jej uchylenie w całości. Wskazał, że: "Oczekuję, że W.S.A. we Wrocławiu nie będzie rozpoznawał tej decyzji jako stronniczej, skrajnie nielegalnej i bez zbędnej zwłoki umorzy postępowanie w całości. Przypominam, że ja w żaden sposób nie odmawiałem złożenia oświadczenia majątkowego ani nie utrudniałem przeprowadzenia żadnych innych czynności. Wniosek uzasadniam także jego ekstremalną stronniczością, nielegalnością i rażącą dyskryminacją mojej skromnej osoby ze względu na płeć i inne co poniżej udowadniam. Zarzucam funkcjonariuszom badającym moją sprawę i wydającym decyzje adm. naruszenie szeregu przepisów krajowych i unijnych oraz posługiwanie się nielegalnymi dokumentami. Za fałszywe pomawianie mnie żądam rekompensaty od matki dzieci w kwocie nie mniejszej niż 100 000 zł. Jednocześnie kolejny raz wnoszę o ustanowienie dla mnie pełnomocnika z urzędu do poprowadzenia niniejszej sprawy i sporządzenia profesjonalnej skargi na decyzję SKO.
Wniosek uzasadniam moją trudną sytuacją ekonomiczną, prawną i zdrowotną, które skumulowane uniemożliwiają mi znalezienie i podjęcie pracy, zarabianie oraz ustanowienie zawodowego prawnika z wyboru. To bardzo ważne gdyż nadal chcę złożyć powództwo wzajemne za fałszywe i notoryczne oskarżanie mnie, czynienie złośliwości i torturowanie przez hierarchicznie skonstruowaną i sfeminizowaną grupę funkcjonariuszy opłacanych z publicznych pieniędzy co świadczyć też może o rażącej niegospodarności i wypłacaniu publicznych środków osobom nieuprawnionym".
W uzasadnieniu skargi uzasadnił swoje stanowisko w sprawie.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Pismem z dnia 3 czerwca 2022 r. organ wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym (k: 47 akt sprawy sądowej).
Pismem z dnia 13 grudnia 2022 r. pełnomocnik skarżącego z urzędu wskazał, że nie wnosi o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Wniósł także o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pełnienia funkcji pełnomocnika z urzędu według norm przepisanych, powiększonych o stawkę podatku VAT, bowiem koszty te nie zostały uiszczone w żadnym zakresie. (k: 83 akt sprawy sądowej).
Pismem z dnia 24 marca 2022 r. skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z druku wpłat środków dla matki jego dziecka - za styczeń, luty, marzec, październik, listopad oraz grudzień 2022 r. w kwotach po 100 zł (k: 93 - 94 akt sprawy sądowej).
Pismem z dnia 27 marca 2022 r. skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z wyroku o sygn. akt IV SA/Wr 508/16 na okoliczność treści uzasadnienia z której bezsprzecznie wynika, że można składać do akt pisma drogą elektroniczną (k: 97 - 99 akt sprawy sądowej).
Pismem z dnia 29 marca 2022 r. skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z załączonych dokumentów i spostrzeżeń, które zawarł w piśmie a dotyczących prób przekazania alimentów matce dziecka, działań organów ścigania i sądów oraz organów administracji publicznej (k: 100 - 107 akt sprawy sądowej).
Pismem z dnia 3 kwietnia 2022 r. skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z druku wpłat środków dla matki jego dziecka za kwiecień 2023 r. w wysokości 100,00 zł oraz zawiadomienia z prokuratury stanowiącego odpowiedź na jego zawiadomienie (k: 108 - 109 akt sprawy sądowej).
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na zasadzie art. 119 pkt 2 w związku z art.120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.) zgodnie z wnioskiem pełnomocnika skarżącego z urzędu oraz organu.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Podkreślić należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, zaś ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym.
Podstawę materialnoprawną decyzji kontrolowanej w niniejszej sprawie stanowiły przepisy cyt. już wcześniej ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, nadal zwana: u.p.o.u.a. Stosownie do art. 5 ust. 3 ustawy w przypadku gdy dłużnik alimentacyjny uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego lub odmówił:
- 1) złożenia oświadczenia majątkowego,
- 2) zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny albo poszukujący pracy w terminie wyznaczonym przez organ właściwy dłużnika,
- 3) bez uzasadnionej przyczyny, w rozumieniu przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac społecznie użytecznych, prac interwencyjnych, robót publicznych, prac na zasadach robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym dorosłych - organ właściwy dłużnika wszczyna postępowanie dotyczące uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.
Zgodnie z treścią art. 5 ust. 3a u.p.o.u.a. decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych nie wydaje się wobec dłużnika alimentacyjnego, który przez okres ostatnich 6 miesięcy wywiązywał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów.
Z przytoczonych przepisów wynika, że postępowanie w sprawie uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych może zostać wszczęte po wystąpieniu chociażby jednej z przesłanek wymienionych w art. 5 ust. 3 u.p.o.u.a., a decyzja w tym przedmiocie może zostać wydana, jeżeli nie zachodzi przesłanka negatywna przewidziana w art. 5 ust. 3a u.p.o.u.a.
W realiach sprawy nie ulega wątpliwości, że skarżący w okresie 6 miesięcy poprzedzających wszczęcie postępowania administracyjnego nie wywiązał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżących alimentów. Jak wynika bowiem z pisma Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Świdnicy z dnia 27 lipca 2021 r. skarżący nie wywiązywał się przez okres ostatnich 6 miesięcy ze zobowiązań alimentacyjnych w każdym miesiącu w kwocie nie niższej niż 50 % kwoty bieżąco ustalonych alimentów. We wskazanym okresie skarżący dokonał jednej wpłaty na kwotę 91,96 zł – przy zasądzonych alimentach w wysokości po 800,00 zł miesięcznie (przypisek Sądu). W przypadku skarżącego nie wystąpiła zatem negatywna przesłanka, o której mowa w art. 5 ust. 3a u.p.o.u.a.
Ponadto organy administracji prawidłowo uznały, że zaistniała przesłanka o której stanowi art. 5 ust. 3 pkt 1 u.p.o.u.a., albowiem skarżący - pomimo wezwania organu z dnia 15 marca 2021 r. oraz z dnia 19 kwietnia 2021 r. - uniemożliwił przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego oraz nie złożył oświadczenia majątkowego. Należy przy tym wskazać, że każde z wezwań skarżącego do stawienia się w organie celem przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego i złożenia oświadczenia majątkowego w terminie określonym w każdym z wezwań zostało skutecznie doręczone skarżącemu, jak też zawierało pouczenie o skutkach nieprzeprowadzenia wywiadu.
Skarżący każdorazowo informował o niemożności stawiennictwa w wyznaczonym terminie wskazując na wcześniejsze wyznaczenie na ten sam dzień rozprawy w sądzie powszechnym. Jednakże kolizji terminów nie wykazał dokumentem w postaci wezwania przez sąd na termin rozprawy. Podkreślenia przy tym wymaga, że organ w związku z zaistniałą sytuacją skierował do skarżącego wezwanie z dnia 20 maja 2021 r. o wskazania dogodnego dla skarżącego terminu przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego oraz odebrania oświadczenia majątkowego, ponownie informując o skutkach nieprzeprowadzenia wywiadu. Powyższemu wezwaniu skarżący nie zadośćuczynił.
Sąd zauważa, że wezwanie z dnia 20 maja 2021 r. nie zakreślało terminu na udzielenie informacji, jednakże z akt przedmiotowej sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący po wszczęciu postępowania administracyjnego do dnia złożenia odwołania z dnia 13 stycznia 2022 r. aktywnie uczestniczył w postępowaniu składając pisma oraz wnioski, jak też stawiając się osobiście w organie w dniu 24 września 2021 r. celem zapoznania się m.in. z aktami sprawy. Zatem skarżący miał pełną wiedzę o konieczności przeprowadzenia przedmiotowego wywiadu oraz był skutecznie pouczany o konsekwencjach prawnych jego braku, jednakże nie podjął żadnych działań umożliwiających organowi przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego, jak też nie złożył oświadczenia majątkowego. W złożonych pismach podnosił natomiast szereg kwestii niezwiązanych z przedmiotem niniejszego postępowania. Nie przedstawił także dowodów na wywiązywanie się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżących alimentów.
Zaakcentować trzeba, że skoro skarżący nie wywiązuje się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego, to przede wszystkim powinien zadbać o kontakt z organami pomocy społecznej, które za niego ten obowiązek wykonują i zadośćuczynić kierowanym do niego wezwaniom.. Jeżeli zaś tego obowiązku nie dopełnił, to zasadnie organy administracji uznały, że uniemożliwił przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego i że została spełniona przesłanka określona w art. 5 ust. 3 u.p.o.u.a. Podkreślić również należy, że decyzja w przedmiocie uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych nie ma charakteru uznaniowego, co oznacza, że w zaistniałym w sprawie stanie faktycznym jej wydanie było obowiązkiem organu.
Podsumowując, Sąd stwierdził, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało prawidłowo i doprowadziło do dokładnego ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia i jego oceny zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy dokonały prawidłowej subsumcji poczynionych ustaleń faktycznych sprawy pod zastosowany art. 5 ust. 3 i ust. 3a u.ś.r., co uprawniało je do uznania skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. W sprawie nie doszło również do uchybienia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, o której mowa w art. 10 § 1 k.p.a. Stronie znany był zgromadzony w aktach materiał dowodowy na podstawie którego orzekał zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji, a w postępowaniu odwoławczym nie włączono do akt sprawy nowych dowodów.
Zatem uchybienie proceduralne przez niezastosowanie art. 10 § 1 k.p.a. przez organ odwoławczy nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Nadto Sąd nie dopatrzył się z urzędu innych wadliwości, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z porządku prawnego. Na powyższą ocenę Sądu nie mogły mieć natomiast wpływu podniesione w skardze i w kolejnych pismach skarżącego okoliczności dotyczące wzajemnych relacji skarżącego z byłą małżonką, zasadności zasądzenia alimentów, egzekucji, działań organów ścigania i sądów oraz organów administracji publicznej. Odnośnie wniosku dowodowego skarżącego o przeprowadzenie dowodu z wskazanych dokumentów to należy zauważyć, że możliwość przeprowadzenia postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym - w ograniczonym zakresie przewidzianym przepisem art. 106 § 3 p.p.s.a. została zastrzeżona dla posiedzenia w formie rozprawy. Tymczasem za zgodną wolą pełnomocnika skrzącego z urzędu oraz organu Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym – co procesowo wyłącza stosowanie art. 106 § 3 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
O wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu (punkt II sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r., poz. 18 ze zm.).