Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpatrzeniu wniosku Z. R., dalej: skarżący, o stwierdzenie nieważności – wydanej z upoważnienia Prezydenta W. – decyzji Zastępcy Kierownika Działu Świadczeń w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia [...], nr [...], przyznającej skarżącemu dodatek mieszkaniowy na okres od dnia 1 grudnia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. w kwocie 233, 18 zł miesięcznie, na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdziło nieważność w/w decyzji z dnia [...].
Postanowienie z dnia 10 grudnia 2013 r. zawierało pouczenie, że przysługuje na nie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, składany do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie.
Powyższe postanowienie z dnia 10 grudnia 2013 r. skarżący odebrał osobiście w dniu 3 stycznia 2014 r. co poświadczył własnoręcznym podpisem, zaś w dniu 31 marca 2014 r. (data osobistego złożenia pisma w siedzibie organu) skarżący wniósł skargę na wymienione postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o odrzucenie skargi wskazując, że skarga wniesiona do sądu administracyjnego na decyzję wydaną w pierwszej instancji, w stosunku do której przedwcześnie wniesiono o ponowne rozpoznanie sprawy, podlega odrzuceniu z przyczyn przedmiotowych, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z ostrożności procesowej dodano, że skarga na – doręczoną dnia 3 stycznia 2014 r. – decyzję z dnia 10 grudnia 2013 r. została wniesiona dnia 31 marca 2014 r. a zatem po upływie 30-dniowego terminu do wniesienia skargi i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 i w § 3, a także na bezczynności organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a omawianej ustawy. Badanie merytorycznej zasadności skargi musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym jej dopuszczalności.
Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 p.p.s.a, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przepis ten w § 2 stanowi, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego.
Zawierało ono prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jego zaskarżenia. Wbrew powyższemu pouczeniu skarżący bez uprzedniego wyczerpania służącego mu w postępowaniu administracyjnym trybu odwoławczego (złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) złożył skargę na powyższe postanowienie do sądu administracyjnego.
Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący nie dopełnił wskazanego w art. 52 § 1 p.p.s.a. warunku dopuszczalności skargi.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Marginalnie wskazać trzeba, że nawet gdyby na zaskarżone postanowienie przysługiwała skarga do sądu administracyjnego to podlegałaby ona także odrzuceniu jako wniesiona z przekroczeniem 30-dniowego terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Postanowienie z dnia 10 grudnia 2013 r. skarżący bowiem otrzymał w dniu 3 stycznia 2014 r., zaś skargę na to postanowienie złożył dopiero w dniu 31 marca 2014 r.
W skardze skarżący domagał się nadto przyznania mu prawa pomocy w pełnym zakresie w celu wniesienia skargi do NSA o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sądu, które zostanie wydane w sprawie, zawieszenia postępowania sądowego oraz połączenia rozpoznania wskazanych w skardze spraw, "gdyż są o to samo i mogą być wniesione jedną skargą".
Wobec odrzucenia skargi w niniejszej sprawie złożone wnioski należy uznać za bezprzedmiotowe, przy czym za przedwczesny należy uznać wniosek o pomoc prawną, o którą skarżący mógłby się zwrócić dopiero po uprawomocnieniu się orzeczenia wydanego przez Sąd.