Uzasadnienie
1.Powyższym postanowieniem SKO we W. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności postanowienia SKO z dnia [...] 2013 r. nr [...], odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji MOPS we W. z dnia [...] 2013 r., nr [...] o przyznaniu skarżącemu dodatku mieszkaniowego.
Na postanowienie SKO z dnia [...] 2014 r. skarżący wniósł skargę w dniu 28 marca 2014 r. Wniesienie skargi nie zostało jednakże poprzedzone wyczerpaniem przezeń środka odwoławczego – w tym przypadku: wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tak wniesiona skarga jako niedopuszczalna, podlegała zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 52 § 1 tego Prawa (ppsa).
2.Zgodnie z art. 247 ppsa prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Za skargę oczywiście bezzasadną uważa się także skargę podlegającą odrzuceniu.
W związku z tym, na podstawie cytowanego przepisu prawa, należało oddalić wniosek skarżącego o udzielenie pomocy prawnej.
Tak samo należałoby traktować wniosek o ustanowienie adwokata – radcy prawnego celem wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia skoro jest on przedwczesny /orzeczenie Sądu nie jest prawomocne/.
3.Brak również podstaw do zawieszenie postępowania sądowego zgodnie z żądaniem skargi. Omówiona bowiem w pkt 1 uzasadnienia sprawa ma samoistny charakter i nie wiąże się z jakimkolwiek postępowaniem prowadzonym z inicjatywy procesowej skarżącego. Przepisy art. 56 i art. 124 § 1 pkt 6 ppsa nie mają tu zastosowania.
Z tego względu należało odmówić zawieszenia postępowania sądowego w sprawie określonej w sentencji postanowienia.