Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozparzeniu zażalenia L. F. na bezczynność Zespołu do Spraw Osób Bezdomnych i Uchodźców Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w przedmiocie przesłania decyzji do miejsca stałego zamieszkania, na adres wskazany w piśmie przez zainteresowanego, na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. uznało zażalenie za nieuzasadnione i odmówiło wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy.
W postanowieniu pouczono stronę o prawie wniesienia skargi na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w terminie 30 dni od daty jego otrzymania.
W dniu 17 czerwca 2008 r. wpłynęła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarga na powyższe postanowienie.
W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi ponieważ przedmiotowe postanowienie (wydane na podstawie art. 37 § 2 k.p.a.) jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu, a pouczenie dołączone do powyższego postanowienia było wynikiem pomyłki.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podkreśliło, że błędne pouczenie zawarte w postanowieniu z dnia 8 kwietnia 2008 r. nie rodzi po stronie Skarżącego prawa do jego zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści przepisów art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, orzekając w sprawach skarg między innymi na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż określone w ustawie akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Podstawową przesłanką warunkującą możliwość zaskarżenia postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest to, czy służy na nie zażalenie, chyba że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym - jak w tej sprawie - na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jest zamknięty.
Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] zostało wydane w trybie art. 37 § 2 k.p.a. Przepis ten ma na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Przy czym nie określa on w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia, rozpoznający zażalenie na bezczynność organu, - który winien rozstrzygnąć sprawę - ma zażalenie to rozstrzygnąć. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące poszczególnych kwestii - jak w tym przypadku bezczynności organu - wynikających w toku tego postępowania lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie.
Skarga na tego rodzaju postanowienia jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Osobie, która wyczerpała tryb postępowania przed organami administracji publicznej w sprawie bezczynności przysługuje samoistna skarga do sądu administracyjnego na bezczynność.
Błędne pouczenie strony, że przysługuje jej środek odwoławczy nie może powodować, iż strona postępowania może taki środek wnieść, gdy przepis prawa tego nie przewiduje.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 p.p.s.a – orzekł jak w sentencji.