Uzasadnienie
Pismem z dnia 6 lipca 2016 r., uzupełnionym w dniu 15 września 2016 r., K. H. (zwany dalej stroną lub skarżącą) wniosła skargę na niewykonanie przez Prokuratora Okręgowego we W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 maja 2014 r., sygn. akt IV SAB/Wr 44/14 w zakresie punktu V, obejmującego zasądzenie na rzecz skarżącej kwoty 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Skarżąca wskazała, że prokurator okręgowy w dniu 22 lipca 2014 r. udzielił jej wnioskowanych informacji pod sygnaturą [...]. Do dnia wniesienia skargi – mimo wezwania – nie uiścił jednakże zasądzonej kwoty 100 złotych, która powinna w ocenie skarżącej zostać przyznana wraz z odsetkami, co najmniej od dnia 30 września 2015 r. do dnia zapłaty.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że opisany na wstępie wyrok został wykonany w całości, zarówno w odniesieniu do udostępnienia wnioskowanej informacji jak i należnych kosztów sądowych. Organ podkreślił również, że regulacje dotyczące niewykonania wyroku związane są z sytuacją, w której nie został wydany stosowny akt lub nie dokonano stosownej czynności w postępowaniu prowadzonym powtórnie po wydaniu orzeczenia uwzględniającego zarzut bezczynności. Odmiennie natomiast – zdaniem organu – należy oceniać niewykonania zawartego w wyroku postanowienia w zakresie kosztów sądowych. Niewykonanie wyroku w tej części nie oznacza bezczynności organu, ponieważ nie występuje konieczność podjęcia działań z zakresu administracji publicznej zastrzeżonych do jego właściwości, lecz powstaje jedynie między stronami stosunek zobowiązaniowy. Wykonanie orzeczeń sądów administracyjnych w tej części następuje zaś w trybie egzekucji cywilnej.
W związku z czym niniejsza sprawa – mając cywilnoprawny charakter – nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Na tej podstawie organ wystąpił o odrzucenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Z treści przywołanego przepisu wynika, że przedmiotem skargi w nim wskazanej może być wyłącznie wyrok uwzględniający skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
W niniejszej sprawie wyrokiem z dnia 30 maja 2014 r., sygn. akt IV SAB/Wr 44/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uwzględnił w części skargę na bezczynność Prokuratora Okręgowego we W. Natomiast w punkcie V zasądził od tego organu na rzecz skarżącej kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Podniesiony zatem w skardze zarzut niewykonania wskazanego orzeczenia odnosi się do zawartego w nim postanowienia w sprawie kosztów sądowych, nie odwołując się do istoty sprawy jaką była bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Podkreślenia wymaga, że wskazane postanowienie nie nakładało na organ żadnego materialnego, czy choćby procesowego obowiązku administracyjnego, zmierzającego do załatwienia zainicjowanej przez stronę sprawy poprzez na wszczęcie postępowania, wykonanie określonych czynności w jego toku bądź też wydanie stosownego aktu administracyjnego je kończącego.
Zasadnie organ przywołał stanowisko reprezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że niewykonanie przez organ orzeczenia sądu administracyjnego w części dotyczącej kosztów sądowych nie jest objęte zakresem regulacji art. 154 § 1 p.p.s.a. W sytuacji pozostawania przez organ w zwłoce ze zwrotem zasądzonych kosztów sądowych strona może podjąć stosowne środki prawne w trybie postępowania cywilnego. Prawomocne orzeczenie sądu administracyjnego stanowi bowiem tytuł egzekucyjny, któremu klauzulę wykonalności może nadać właściwy sąd powszechny. Uzyskany w ten sposób tytuł wykonawczy będzie mógł stanowić podstawę przymusowego dochodzenia należności za pośrednictwem uprawnionych organów egzekucyjnych (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 marca 2004 r., SA/Sz 2291/03, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 1879/07, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1513/11 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 231/16 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zaprezentowane stanowisko – w ocenie Sądu – winno znaleźć zastosowanie również w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Nie wywiązanie się bowiem przez Prokuratora Okręgowego we W. z obowiązku zwrócenia skarżącej należnych kosztów postępowania sadowego w kwocie 100 złotych nie stanowi o niewykonaniu wyroku z dnia 30 maja 2014 r., sygn. akt IV SAB/Wr 44/14. Jego istota, polegająca na zobowiązaniu do udzieleniu żądanych przez stronę informacji w zaaprobowanych przez Sąd kształcie, została bowiem zrealizowana, czego potwierdzeniem jest nie tylko stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę, ale przede wszystkim oświadczenie strony skarżącej zawarte w skardze. Natomiast strona może domagać się zwrotu zasądzonych kosztów sądowych w trybie postępowania cywilnego.
Skoro zatem wyłączną możliwością dochodzenia zasądzonych kosztów sądowych jest droga cywilna, sąd administracyjny nie był podmiotem właściwym do rozpoznania wniesionej skargi. Stąd też na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało ją odrzucić, o czym orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia.
W nawiązaniu do wniosku organu o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego należy jedynie wskazać, że koszty takie – w myśl art. 200 p.p.s.a – przysługują wyłącznie w sytuacji kiedy skarga została uwzględniona i jedynie dla strony skarżącej.