Uzasadnienie
Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez st. sierż. K.P. - funkcjonariusza KMP w J. G. - od rozkazu personalnego Nr [...]z dnia [...]r. Komendanta Miejskiego Policji w J. G. w sprawie przedłużenia wyżej wymienionemu policjantowi okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego, utrzymano w mocy zaskarżony rozkaz personalny.
W motywach uzasadnienia wskazano, że rozkazem personalnym nr [...]z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji w J. G. na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji przedłużył okres zawieszenia st. sierż. K. P. w wykonywaniu czynności służbowych do czasu ukończenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego.
Od powyższego rozkazu personalnego, w ustawowym terminie, st. sierż. K.P. odwołał się do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W..
W odwołaniu stwierdził, że w dniu [...]r. Prokurator Okręgowy we W. wydał postanowienie o zamknięciu śledztwa w jego sprawie w związku z czym odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko w tej kwestii, zawarte w raporcie z dnia [...]r., które stanowiło odwołanie od decyzji o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy.
Komendant Miejski Policji w J. G. w zajętym stanowisku wniósł o utrzymanie zaskarżonego rozkazu w mocy.
Rozpatrując odwołanie organ odwoławczy wskazał, że skarżący został zawieszony w wykonywaniu czynności służbowych rozkazem personalnym Nr [...]z dnia [...] r. Komendanta Miejskiego Policji w J. G. na okres trzech miesięcy. Powodem zawieszenia w czynnościach służbowych było przedstawienie skarżącemu w Prokuraturze Okręgowej we W. zarzutów popełnienia przestępstwa wyczerpującego znamiona określone w przepisie art. 231 § 1 kk i art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, polegającego na przekroczeniu uprawnień i przerobieniu w okresie od dnia [...]r. do dnia [...]r. [...] mandatów karnych kredytowanych.
Stosownie do treści przepisu art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego.
Decyzję w tym przedmiocie władny jest podjąć właściwy przełożony. Organ II instancji zaznaczył, że ani przepisy ustawy o Policji, ani przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. z 2002 r. Nr 120, poz. 1029) nie wskazują okoliczności, które należy uwzględniać przy analizowaniu i ocenie danej sprawy i kwalifikowaniu jej jako szczególnie uzasadnionego przypadku.
Organ odwoławczy wskazał, że w ocenie Komendanta Miejskiego Policji w J. G., uwzględniając okoliczności i charakter oraz wysoce ujemne dla społecznego wizerunku Policji następstwa czynu karalnego zarzucanego skarżącemu w dalszym ciągu istnieje konieczność odsunięcia K. P. od wykonywania czynności służbowych. Do realizacji tych zadań policjant może być dopuszczony dopiero po oczyszczeniu ze stawianych mu zarzutów. Zaskarżony rozkaz personalny o przedłużeniu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych skarżącego do czasu ukończenia postępowania karnego jest więc realizacją uprawnienia przysługującego właściwemu przełożonemu.
Komendant Wojewódzki Policji podał, że wydanie przez prokuratora postanowienia o zamknięciu śledztwa prowadzonego przeciwko K. P. nie oznacza zakończenia postępowania karnego prowadzonego w tej sprawie, które nastąpić może dopiero po wydaniu prawomocnego wyroku przez właściwy sąd.
Organ odwoławczy podkreślił, że stosownie do treści § 5 pkt 1 w/w rozporządzenia, w przypadku ustania przesłanek uzasadniających zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych, organ, który w pierwszej instancji wydał decyzję o zawieszeniu w czynnościach służbowych, uchyla ją przed ukończeniem postępowania karnego.
W skardze na powyższą decyzję do sądu administracyjnego K. P. zarzucił, że argumentacja podniesiona w rozkazie personalnym z dnia [...]r. oraz w decyzji z dnia [...]r. jest bardzo uboga, albowiem powstało pytanie dlaczego Komendant Miejski Policji w J.G. nie powziął takich decyzji zaraz po zgłoszeniu nieprawidłowości przez skarżącego w dniu [...] r.
Skarżący ponadto powołał się na treść art. 107 § 3 k.p.a., który stanowi, że decyzja winna być należycie uzasadniona. Dodał, że rozkaz personalny oraz wydana w związku ze złożeniem przez skarżącego odwołania od rozstrzygnięcia organu I instancji, decyzja nie są należycie uzasadnione albowiem nie wzięto pod uwagę tej okoliczności, że to sam skarżący zwrócił uwagę na nieprawidłowości i to on walczył z panującą ówcześnie patologią w Komendzie Miejskiej Policji w J. G.oraz, że organy nie wzięły pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodał, że organy obu instancji zgodnie z prawem wydały zaskarżone decyzje. Decyzje te oparte są na właściwych podstawach prawnych, stan faktyczny odpowiada dyspozycji norm zastosowanych przepisów. Zaskarżone decyzje zawierają uzasadnienie, które pozwala stwierdzić zgodność zastosowanych norm prawnych z istniejącym stanem faktycznym. Podkreślono, że przedmiotowy przypadek jest przypadkiem szczególnym, uzasadniającym przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Skarżący stoi pod zarzutami popełnienia [...]czynów naruszających przepisy art. 231 § 1 kk i art. 270 §1 kk.
Przepis art. 39 ust. 3 ustawy o Policji nie wskazuje szczegółowo przypadków, w których może nastąpić przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Posługując się konstrukcją "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" ustawodawca oddaje w tym przypadku prawo oceny możliwości zastosowania tego przepisu organom policji. Uznanie przez organ I instancji, że zachodzi szczególny przypadek uzasadniający przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, nie narusza granic swobodnego uznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 39 ust. 1-3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.), policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące (ust. 1).
Policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące (ust. 2).
W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego (ust. 3).
Materialnoprawną podstawą podjętego w sprawie rozstrzygnięcia był przepis art. 39 ust. 3 ustawy, stanowiący, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego.
Decyzja podejmowana w trybie tego przepisu ma charakter uznaniowy. Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego jak każde inne ale zakres ich kontroli jest inaczej ukształtowany - Sąd bada bowiem zgodność z prawem, a nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia sprawy w niej zawartego. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami.
Podejmując decyzję uznaniową organ administracji stosownie do art. 7 kpa ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych.
Decyzja uznaniowa może być uchylona przez Sąd w wypadku stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można by mówić, gdy np. organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotne dla sprawy materiały dowodowe lub dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Takie uchybienia w rozpoznawanej sprawie nie miały miejsca. Organy decyzyjne wyjaśniły motywy rozstrzygnięcia. Przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca i nie ma potrzeby jej powtarzania. Zarzuty skargi nie podważają przesłanek, na jakich podjęto to rozstrzygniecie.
Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. W szczególności zważywszy na cel instytucji zawieszenia w czynnościach służbowych w zawodach zaufania publicznego, do jakich z pewnością należy zawód policjanta, a także ze względu na dbałość o społeczny wizerunek Policji, należy zgodzić się z argumentacją organu, że powód zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych nie zniknął wraz z chwilą wydania postanowienia o zamknięciu śledztwa prowadzonego przeciwko skarżącemu. Ostateczna weryfikacja prawidłowości decyzji o zawieszeniu skarżącego w czynnościach wraz ze skutkiem może nastąpić dopiero w wyniku wydania prawomocnego orzeczenia w sprawie, co jednak jeszcze nie nastąpiło.
Dla oceny sytuacji nie mają znaczenia zarzuty formułowane przez skarżącego wobec byłego przełożonego albowiem przedmiotem oceny Sądu jest jedynie badanie prawidłowości decyzji o przedłużeniu skarżącemu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.