Uzasadnienie
Postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 31 lipca 2018 r. umorzono postępowanie sądowe wszczęte wnioskiem strony zawartym w piśmie z dnia 20 czerwca 2018 r. dołączony do skargi na zaskarżoną do Sądu decyzję.
Pismem z dnia 9 sierpnia 2018 r. strona poinformowała, że w związku z umorzeniem jej wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych postanawia anulować ten wniosek i wyjaśniła, że wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych złoży na urzędowym formularzu w odpowiednim czasie zgodnie z pouczeniem wojewódzkiego sądu administracyjnego, przy czym pouczenie dotyczące prawa pomocy zawarte było w treści pisma Sądu z dnia 27 lipca 2018 r. przesyłającego stronie odpis odpowiedzi na skargę.
Następnie skarżąca na urzędowym formularzu z dnia 2 września 2018 r. ponownie wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Wniosek ten został zakwalifikowany jako ponowny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, który podlega rozpoznaniu w niniejszej sprawie.
Przepis art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W myśl zaś art. 258 § 2 pkt 7 tej ustawy do czynności w zakresie przyznania prawa pomocy, które wykonuje referendarz sądowy należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy.
Z treści przepisu art. 239 § 1 pkt 1 lit "h" cytowanej ustawy wynika natomiast, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu albo przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach ze zakresu dodatków mieszkaniowych.
Strona skarżąca jest zatem w niniejszej sprawie dotyczącej decyzji w zakresie dodatków mieszkaniowych, na podstawie powołanego wyżej art. 239 § 1 pkt 1 lit "h" ustawy zwolniona z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych, które w myśl art. 211 ustawy obejmują opłaty sądowe (czyli wpisy sądowe i opłaty kancelaryjne), a także zwrot wydatków (art. 211 w związku z art. 212 i art. 213 ustawy).
Powyższe oznacza, że na stronie skarżącej nie ciąży obowiązek ponoszenia kosztów sądowych w całym toku postępowania sądowego (art. 243 § 1 ustawy). Strona jest więc zwolniona od kosztów sądowych niezależnie od sytuacji dochodowej, zdrowotnej i majątkowej opisanej w urzędowym formularzu wniosku o prawo w pomocy.
Z tych względów także rozpoznanie ponownego wniosku strony skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie w której strona z mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit "h" ustawy nie ma obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, stało się zbędne, co uzasadnia na podstawie art. 249a ustawy umorzenie postępowania wszczętego tym wnioskiem.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249a w związku z art. 239 § 1 pkt 1 lit "h" i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.