Uzasadnienie
Starosta Powiatu W. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz.1001 ze zm.) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) orzekł o: uznaniu J. D. z dniem 3 marca 2008r. za osobę bezrobotną, przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 11 marca 2008r. w wysokości 538,30 zł miesięcznie, z zastrzeżeniem, że zasiłek ten będzie podlegał waloryzacji na zasadach określonych w art. 72 ust. 6 w/w ustawie.
W uzasadnieniu wskazał, że z przedstawionych dokumentów wynika, że w dniu rejestracji wnioskodawca spełniał określone w w/w ustawie warunki do uznania za osobę bezrobotną oraz przyznania prawa do zasiłku.
W odwołaniu od powyższej decyzji zainteresowany wniósł o u znanie za bezrobotnego od 1 marca 2008r. Podniósł, że 1 i 2 marca 2008r., to kolejno sobota i niedziela i w tych dniach urząd nie działa.
Wskazał, że 29 lutego 2008r. brał udział w sesji Rady Miejskiej W., chcąc ochronić swoje stanowisko pracy.
Zarzucił, że w świetle art. 57 § 4 Kpa świadectwo pracy powinien otrzymać 1 marca 2008r.
Dodał, że w świetle powyższego wnosi również o przyznanie prawa do zasiłku od 1 marca 2008r.
Wojewoda D. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu wskazał, że na podstawie akt ustalono, że wnioskodawca zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w W. dnia 3 marca 2008r. i przedłożył świadectwo pracy, z którego wynika, że był zatrudniony w pełnym wymiarze pracy od 1 stycznia 2004r. do 29 lutego 2008r. w Publicznym Gimnazjum Nr [...] w W. Zasadnie zatem organ I instancji przyznał mu status bezrobotnego. Spełniał bowiem warunki określone w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.).
Zgodnie z przepisem art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a powołanej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we własnym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, zasadnie zatem przyznano stronie prawo do zasiłku od dnia 11 marca 2008r.
Żądanie strony dotyczące uznania za osobę bezrobotną z dniem 1 marca 2008r. nie może zostać uwzględnione przez organ odwoławczy, bowiem rejestracja bezrobotnego następuje w dniu przedłożenia kompletu dokumentów, wypełnieniu przez tą osobę karty rejestracyjnej oraz po poświadczeniu własnoręcznym podpisem w obecności pracownika powiatowego urzędu pracy prawdziwość danych i oświadczeń zamieszczonych przez niego w karcie rejestracyjnej. Rejestracji nie dokonuje się w przypadku nieprzedłożenia wymaganych dokumentów lub złożenia podpisu na karacie rejestracyjnej przez osobę rejestrującą się.
Argument strony, że nie mógł się zarejestrować 1 marca 2008r. bo był to dzień wolny od pracy nie może być uwzględniony, bo zgodnie z § 2 ust.1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004r. w sprawie rejestracji bezrobotnych poszukujących pracy (Dz. U. Nr 262, poz. 2607 ze zm.) rejestracja bezrobotnego następuje w dniu zgłoszenia się w powiatowym urzędzie pracy i przedłożeniu wymaganych dokumentów wskazanych w § 3 ust. 1 cytowanego rozporządzenia.
Niezbędnych formalności skarżący dopełnił w dniu 3 marca 2008r. - dlatego z ta datą został uznany za bezrobotnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zainteresowany wniósł o przyjęcie skargi, a następnie zawieszenie postępowania w sprawie z uwagi na to, że przed Sądem pracy toczy się sprawa z powództwa skarżącego o przywrócenie do pracy. Uwzględnienie powództwa powodowałoby według wnioskodawcy bezprzedmiotowość skargi.
Zarzucił, ze spełnił warunki określone w art. 57 § 4 Kpa zatem winien być uznany za bezrobotnego z dniem 1 marca 2008r.
Ponownie podniósł, że świadectwo pracy otrzymał 29 lutego 2008r., ale tego dnia uczestniczył w posiedzeniu Rady Miejskiej zatem nie mógł się zgłosić do Urzędu Pracy, ponadto i tak zgłoszenie to nie było by skuteczne albowiem tego dnia jeszcze pozostawałby w zatrudnieniu.
Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i "należne respektowanie" art. 75 § 4 kpa przy powtórnym rozpatrzeniu sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a uzasadniając ten wniosek przywołał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Do kompetencji sądu administracyjnego należy kontrola pod względem zgodności z prawem decyzji administracyjnych. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej przepisu prawa, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi. Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy.
Decyzja będąca przedmiotem skargi nie narusza przepisów prawa materialnego ani procesowego zatem nie może być zgodnie z żądaniem strony uchylona.
Po myśli art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Realizując dyspozycje powołanego ostatnio przepisu Sąd badał decyzje we wskazanym zakresie.
Zarzut skargi oparty jest na art. 57 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).
Stanowi on,że jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni.
Przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Jest to przepis prawa procesowego.
Zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca ustaliła, że skarżący spełnia warunki do uznania go za bezrobotnego z dniem 3 marca 2008r. oraz, że przysługuje mu zasiłek dla bezrobotnych po upływie 7 dni od dnia rejestracji tj. 11 marca 2008r.
Według skarżącego datą właściwą dla przyznania mu statusu bezrobotnego i przyznania zasiłku jest 1 marca 2008r. - a takie stanowisko wyprowadził z brzmienia powołanego art. 57 § 4 kpa oraz niewątpliwego stanu faktycznego: 1 i 2 marca 2008r., były wolnymi dniami od pracy, a ostatni dzień pracy, w którym skarżący uzyskał świadectwo pracy był 29 lutego 2008r.
Podstawą do określenia daty nabycia wymienionych w decyzji uprawnień są przepisy prawa materialnego - ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) - zwanej dalej ustawą o promocji zatrudniania. Terminy wskazane w decyzji to terminy prawa materialnego - wynikają one z 71 ust. 1 oraz art. 33 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Organy nie tylko właściwie powołały podstawę prawną ale też prawidłowo je zinterpretowały.
Art. 33 ust. 1 i ust. 2 omawianej ustawy stanowi: Powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą rejestr tych osób (ust.1). Rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień (ust.2).
Termin od którego przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych określa zaś art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia. Mówi on, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy, po upływie 7 dni od zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy.
Niewątpliwe skarżący zgłosił się i złożył niezbędne dokumenty w Urzędzie Pracy 3 marca 2008r. - czyli w tej dacie dokonano rejestracji bezrobotnego - tym samym termin przyznania zasiłku przypada od 11 marca 2008r. Taki też został wyznaczony.
Zgodzić się również należy z wywodem uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że ponadto na datę rejestracji bezrobotnego wskazują przepisy Rozrządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. 262, poz. 2607 ze zm.).
Przepisy te znajdują podstawę prawną w delegacji zawartej w art. 33 ust. 5 ustawy o promocji zatrudniania.
§ 3 i § 4 powołanego rozporządzenia wprowadza tryb bezpośredniego działania bezrobotnego i obowiązek złożenia wymienionych w tychże przepisach dokumentów - stanowiąc (w § 4), że rejestracja bezrobotnego następuje w dniu przedłożenia dokumentów, o których mowa w § 3 ust. 1 i 2, po poświadczeniu przez bezrobotnego własnoręcznym podpisem prawdziwości danych i oświadczeń zamieszczonych w karcie rejestracyjnej.
Zatem warunkiem zarejestrowania bezrobotnego jest nie tylko złożenie dokumentów, ale również podpisanie oświadczenia.
Niewątpliwie wskazane obowiązki wnioskodawca zrealizował 3 marca 2008r. Tym samym w tej dacie mógł być zarejestrowany.
Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania albowiem mimo skierowanego w dniu 14 sierpnia 2008r. zapytania nie otrzymał od wnioskodawcy informacji dotyczącej toczącego się postępowania przed sądem powszechnym - zatem brak było podstaw do uznania, iż wniosek jest zasadny, a rozstrzygnięcie Sądu powszechnego dla niniejszej sprawy istotne. Ponadto po myśli art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zawieszenie na tej podstawie ma charakter fakultatywny.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak wyżej.