Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 maja 2014 r. R. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na Dyrektora Aresztu Śledczego w Ś. w przedmiocie ustalenia zgodności z prawem realizowanych przez administrację Aresztu Śledczego w Ś. kompetencji. Skarżący wskazał, że wykonywane kompetencje przez Areszt Śledczy w Ś. wykraczają poza zakres prawa podmiotowego i naruszają interes konsumenta, tj. skarżącego, który korzysta z usług Telekomunikacji Polskiej S.A. Naruszenie interesów konsumenta polega, zdaniem skarżącego, na narzucaniu korzystania z jedynej, dostępnej usługi telekomunikacyjnej, którą świadczy firma "[...]".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt. 1-8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawie skarg na decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty (pkt 2) i postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3).
Ponadto sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na inne niż wyżej wymienione akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5), akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6), akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 7) i bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach 1-4a (pkt 8).
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 p.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy, jak wymienione w art. 4 p.p.s.a. spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach.
Należy jedynie odnotować, iż postępowanie skargowe w rozumieniu przepisów k.p.a. jest jednoinstancyjne i nie ma w nim miejsca na środki zaskarżenia. Jeśli jednak obywatel jest niezadowolony ze sposobu załatwienia sprawy przez organ, może złożyć skargę na działalność tego właśnie organu. W sprawie niniejszej skarżący wniósł skargę na działania administracji Aresztu Śledczego w Ś. Skarżący nie wskazał jednak, jako zaskarżonego żadnego aktu, ani czynności wymienionych w treści przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a., tj. aktów, w przedmiocie, których kognicja należy do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Skarżący nie wykazał również bezczynności organu polegającej na niepodjęciu przewidzianego prawem aktu lub czynności w sprawie indywidualnej (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie nie został, więc wydany żaden akt podlegający kontroli sądowoadministracyjnej, nie miała też miejsca bezczynność organu administracji.
W tym stanie rzeczy wniesiona skarga była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a.
Na marginesie trzeba wskazać skarżącemu, że nadzór nad wykonywaniem orzeczonej kary wykonują nie tylko organy Służby Więziennej, ale też sąd powszechny, w szczególności sąd penitencjarny lub sędzia penitencjarny, należący do organów postępowania wykonawczego w myśl art. 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557 ze zm.). Natomiast zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 647), skargi dotyczące działalności jednostek organizacyjnych oraz postępowania funkcjonariusza Służby Więziennej i pracownika Służby Więziennej załatwiają odpowiednio – w zależności od treści skargi i zarzutów w niej podniesionych: kierownik jednostki organizacyjnej Służby Więziennej, dyrektor okręgowy służby więziennej, Dyrektor Generalny Służby Więziennej, Minister Sprawiedliwości.