Uzasadnienie
Sp. A. (dalej: Spółka, organ), decyzją z dnia[...]., nr [...] odmówiło K. N. (dalej; strona, skarżący) udostępnienia informacji publicznej.
Pouczając stronę o przysługujących jej środkach odwoławczych organ podał, że od wydanej przez niego decyzji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który należy złożyć w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji.
Powyższa decyzja została doręczona stronie skarżącej w dniu 12 lipca 2019 r.
Pismem z dnia 19 lipca 2019 r. złożyła ona wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym zakwestionowała zasadność wydania opisanego na wstępie rozstrzygnięcia.
Następnie strona – pismem z dnia 6 sierpnia 2019 r. – wystąpiła do tutejszego Sądu ze skargą na przedmiotową decyzję. Wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia podmiotowi zobowiązanemu.
Decyzją z dnia [...]r., nr[...], wydaną w efekcie wniesionego przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...]r. Powyższa decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 9 sierpnia 2019 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 – 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Jeżeli stronie przysługuje prawo zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Prawo do wniesienia skargi bez zwrócenia się do organu, który wydał decyzję, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy nie przysługuje stronie, gdy organem, który wydał decyzję, jest konsul (§ 3).
Przywołana regulacja wprowadza zatem wyjątek od generalnej zasady, że wniesienie skargi jest dopuszczalne wyłącznie po wyczerpaniu przysługujących stronie środków odwoławczych w postępowaniu administracyjnym. Jeżeli bowiem tym środkiem będzie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona ma prawo dokonania wyboru, czy z niego skorzystać i oczekiwać od organu ponownego zajęcia stanowiska w drodze kolejnego rozstrzygnięcia, czy też z pominięciem tego etapu postępowania, zwrócić się bezpośrednio do sądu administracyjnego celem kontroli legalności decyzji wydanej w pierwszej instancji.
Trzeba jednak podkreślić, że pozostawiony stronie wybór ma charakter alternatywny. Oznacza to, że może ona skorzystać albo z prawa do kontynuowania postępowania w administracyjnym toku instancji, albo z prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Nie jest natomiast dopuszczalne połączenie obu tych możliwości, nawet jeśli wynika to z braku pewności co do własnej sytuacji prawnej.
W okolicznościach niniejszej sprawy właśnie zaś z taką sytuacją mamy do czynienia. Skarżący bowiem zainicjował dwa równolegle do siebie prowadzone postępowania: jedno – wcześniejsze – przed organem, drugie natomiast – późniejsze – przed tutejszym sądem. Skarżący złożył bowiem skargę na decyzję wydaną w I instancji z dnia [...]r., nr [...], a także wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w wyniku którego wydano decyzję drugoinstancyjną w tej sprawie - z dnia [..]r., nr [...]. W świetle art. 52 § 3 p.p.s.a. nie było to jednakże działanie dopuszczalne. Złożony przez niego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wywołał bowiem zamierzony skutek w postaci wszczęcia postępowania zmierzającego do wydania kolejnej decyzji w kwestii rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Reasumując należało zatem stwierdzić, że skoro skarżący skutecznie wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, to nie mógł on już skorzystać z prawa do zaskarżenia tej samej decyzji pierwszoinstancyjnej w drodze skargi sądowoadministracyjnej. Stąd też skarga wniesiona do tutejszego Sądu w niniejszej sprawie podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, o czym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia.
Mając ponadto na uwadze treść art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., stanowiącego o obowiązku zwrócenia stronie z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy, orzeczono jak w punkcie II sentencji postanowienia.