Uzasadnienie
A. D. (dalej: strona, skarżąca) wnioskiem z 29 września 2025 r. zwróciła się do Urzędu Miejskiego w Złotoryi o udzielenie informacji publicznej dotyczącej organizacji "Dni Złotoryi 2025" poprzez podanie:
- 1) z usług jakiej firmy/event managera/agencji eventowej korzystano przy organizacji wydarzenia;
- 2) w jaki sposób dokonywano wyboru ww. podmiotu: czy przeprowadzono jakąś procedurę (np. zapytanie ofertowe, rozeznanie rynku, konkurs ofert, procedura regulaminowa) lub analizę rynku przed wyborem wykonawcy, dla porównania kwot, programu itp.;
- 3) wartości umowy zawartej z firmą/event managerem/agencją;
- 4) informacji dotyczącej wszystkich wykonawców artystycznych występujących podczas "Dni Miasta 2025", obejmującą: nazwę artysty/zespołu, datę występu, wartość wynagrodzenia brutto wynikającą z zawartej umowy;
- 5) łącznej kwoty przeznaczonej na organizację "Dni Miasta 2025" z podziałem na główne kategorie kosztowe (np. wynagrodzenie wykonawców, obsługa techniczna, ochrona, promocja, agencja/event manager i inne);
- 6) zestawienia dodatkowych umów związanych z organizacją wydarzenia wraz z ich wartością (np. nagłośnienie, scena, ochrona, reklama) – jeśli zostały zawarte.
Burmistrz Miasta Złotoryi (dalej: organ pierwszej instancji) 10 października 2025 r. wystąpił do M. W., agencji artystycznej zajmującej się działalnością koncertową A. C. (dalej odpowiednio: agencja artystyczna i artystka), o wskazanie: czy dane zawarte we wniosku o udostępnienie informacji publicznej stanowią tajemnicę przedsiębiorcy oraz szczegółowe uzasadnienie, jaka jest ich wartość gospodarcza.
Agencja artystyczna – w piśmie z 1 listopada 2025 r. – nie wyraziła zgody na upublicznienie danych dotyczących szczegółów warunków kontraktowych, traktując je jako tajemnicę przedsiębiorcy. Argumentując swoje stanowisko agencja podała, że informacje te stanowią element jej strategii negocjacyjnej oraz organizacyjnej, a ich ujawnienie mogłoby naruszać interesy handlowe, wpłynąć na relacje z kontrahentami oraz zakłócić równowagę negocjacyjną w przyszłych projektach. Dodatkowo, umowy z kontrahentami zawierają klauzule poufności, obligujące agencję do zachowania w tajemnicy informacji handlowych i finansowych, w tym wysokości honorariów artystów. Ujawnienie tych danych mogłoby naruszać postanowienia umowne oraz zasady należytej staranności w relacjach biznesowych.
W dniu 13 listopada 2025 r. organ pierwszej instancji udostępnił skarżącej zawnioskowane informacje, z wyłączeniem podania wartości umowy zawartej z agencją artystyczną na organizację koncertu artystki. W tym bowiem zakresie, decyzją z 13 listopada 2025 r., nr WO.1431.70.2.2025, odmówił udostępnienia informacji publicznej.
Na skutek wniesionego przez stronę odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy (dalej: organ odwoławczy, Kolegium), decyzją z 12 grudnia 2025 r., nr SKO/IP-422/52/2025 uchyliło w całości rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, z zaleceniem przeanalizowania i wnikliwego odniesienia się do materialnego aspektu żądanych informacji w powiązaniu z obiektywnymi przesłankami tajemnicy przedsiębiorcy.
Organ pierwszej instancji po ponownym rozpoznaniu żądania skarżącej, decyzją z 31 grudnia 2025 r., nr WO.1431.70.4.2025, działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej k.p.a.) oraz art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej u.d.i.p.), odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie wartości umowy zawartej z agencją artystyczną na organizację koncertu artystki.
W motywach rozstrzygnięcia organ podkreślił, że zostały spełnione obie przesłanki (formalna i materialna) uznania przedmiotowej informacji za tajemnicę przedsiębiorcy. Zarówno bowiem podjęto działania mające na celu zachowanie tych danych w poufności, jak i wykazano ich realną wartość gospodarczą dla agencji artystycznej. Wysokość wynagrodzenia stanowi element indywidualnie wynegocjowanych warunków umowy i świadczy o strategii handlowej przyjętej przez agencję artystyczną, która bierze pod uwagę skalę i charakter wydarzenia, koszty organizacyjne i logistyczne, ryzyka oraz warunki finansowe artysty. Dane te nie są powszechnie dostępne i pełnią istotną rolę w kształtowaniu pozycji agencji na rynku organizacji wydarzeń kulturalnych. Ich ujawnienie mogłoby osłabić jej konkurencyjność oraz wpłynąć na realne obniżenie przychodów oraz pogorszenie relacji gospodarczych z artystką oraz innymi kontrahentami.
W konsekwencji organ pierwszej instancji stwierdził, że odmowa udostępnienia żądanych danych stanowiła uzasadnione, proporcjonalne i zgodne z obowiązującymi przepisami ograniczenie prawa do informacji publicznej, służące ochronie interesów gospodarczych przedsiębiorcy, przy jednoczesnym poszanowaniu zasad wynikających z u.d.i.p.
Skarżąca zakwestionowała stanowisko organu pierwszej instancji wyrażone w powyższym rozstrzygnięciu i wniosła od niego odwołanie, którego niedopuszczalność Kolegium stwierdziło postanowieniem z 27 lutego 2026 r., nr SKO/IP-422/6/2026 – z racji na brak jednoznacznego dowodu doręczenia zakwestionowanej decyzji.
W ponownie wniesionym odwołaniu (po prawidłowym doręczeniu decyzji pierwszoinstancyjnej) skarżąca podważyła przesłanki i argumentację odmowy udostępnienia informacji o wartości umowy z agencją artystyczną. Zwróciła uwagę na niewykazanie realnej szkody po stronie tej agencji, jak i powielenie przez organ pierwszej instancji dotychczasowego stanowiska, pozornie tylko uwzględniającego wskazania organu odwoławczego.
Kolegium, decyzją z 7 kwietnia 2026 r., nr SKO/IP-422/11/2026, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie wykazane zostało zaistnienie przesłanki formalnej i materialnej tajemnicy przedsiębiorcy odnośnie do żądanych przez stronę danych. Agencja artystyczna, będąca stroną umowy, funkcjonuje bowiem na rynku konkurencyjnym, na którym działają także inne podmioty zainteresowane uzyskaniem informacji o wartości zawieranych przez nią umów. Spostrzeżenie to otwiera kwestię ryzyka naruszenia interesów gospodarczych agencji poprzez pogorszenie jej pozycji negocjacyjnej i osłabienie konkurencyjności wobec innych podmiotów, o których działalności nie zostały ujawnione informacje w przestrzeni publicznej. Może to prowadzić do zachwiania równowagi rynkowej oraz realnie zagrozić interesom agencji artystycznej. Z tych powodów informacja o kwocie wynikającej z zawartej umowy koncertowej ma dla niej wartość gospodarczą.
W ocenie Kolegium, nie można też wykluczyć, że ujawnienie żądanych informacji mogłoby zostać wykorzystane przez konkurencyjne podmioty i ułatwić im działalność na rynku rozrywkowym, a jednocześnie ograniczyć agencji artystycznej pole negocjacji z potencjalnymi kontrahentami.
Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę na regulację wynikająca z art. 35 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 1483 ze zm., dalej u.f.p.), która nakazuje uwzględniać klauzule umowne wyłączające jawność umów w sytuacji, gdy m.in. informacje w nich zawarte posiadają wartość gospodarczą, a przedsiębiorca podjął działania w celu zachowania ich w tajemnicy. Taka zaś sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, co winno – zdaniem organu odwoławczego - prowadzić do wniosku, że zachodziły przesłanki wyłączenia jawności gospodarowania środkami publicznymi.
Mając na uwadze wskazane okoliczności Kolegium utrzymało w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona zakwestionowałą decyzję organu odwoławczego w całości, zarzucając jej naruszenie:
- 1) art. 5 ust. 2 u.d.i.p., poprzez uznanie, że informacja dotycząca wartości umowy finansowanej ze środków publicznych stanowi tajemnicę przedsiębiorcy, mimo niewykazania w sposób konkretny i rzeczywisty przesłanki wartości gospodarczej tej informacji oraz rzeczywistego zagrożenia dla interesów przedsiębiorcy;
- 2) art. 35 u.f.p., poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do rozszerzającego zastosowania wyjątku od zasady jawności wydatkowania środków publicznych;
- 3) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego oraz sporządzenie uzasadnienia opartego na przypuszczeniach i hipotetycznych skutkach ujawnienia informacji.
Uzasadniając swoje stanowisko strona podkreśliła, że odmowa udostępnienia żądanych przez nią informacji bazowała wyłącznie na subiektywnym i hipotetycznym przeświadczeniu agencji artystycznej o zagrożeniu jej pozycji rynkowej i naruszeniu przez to interesów gospodarczych. Nie zostało zbadane, jakie realne przełożenie na te płaszczyzny mogło mieć udzielenie informacji o wartości umowy oraz nie wykazano, aby informacja ta – sama w sobie – posiadała samodzielną i rzeczywistą wartość gospodarczą. Dodatkowo organy dokonały rozszerzającej interpretacji wyjątków od zasady jawności i transparentności wydatkowania środków publicznych, prowadząc do ograniczenia wiedzy o tym procesie, tylko i wyłącznie na podstawie oświadczenia przedsiębiorcy o poufnym charakterze danych. Nie skonfrontowano tego oświadczenia z konstytucyjną zasadą jawności życia publicznego ani nie zważono, której z tych wartości należy dać pierwszeństwo. W efekcie nie zostało – w ocenie skarżącej – wykazane, aby zaistniały rzeczywiste i konkretne przesłanki ograniczenia prawa do informacji publicznej.
Z tych powodów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania sądowego według nom przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.
Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem sądowej kontroli w sprawie była prawidłowość decyzji odmawiającej udostępnienia skarżącej informacji o wartości umowy zawartej z agencją artystyczną na organizację koncertu. Przy czym jedynym powodem wydania odmownego rozstrzygnięcia pozostawała okoliczność uznania zawnioskowanych danych za informację objętą tajemnicą przedsiębiorcy.
W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym.
Stosownie jednak do art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.
Pojęcie tajemnicy przedsiębiorcy nie zostało zdefiniowane w u.d.i.p. Zbliżonym terminem ustawodawca posługuje się w przepisach ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 85 ze zm., dalej u.z.n.k.), której art. 11 ust. 2 stanowi, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności.
Dla uruchomienia ochrony wskazanej w cytowanym przepisie konieczne jest zatem, aby dana informacja była poufna, a więc nieujawniona. W tym celu powinna być odpowiednio zabezpieczona. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że ze względu zarówno na znaczenie społeczne takich informacji, jak i mając na uwadze interes chronionego przedsiębiorcy, zastrzeżenie tajemnicy stanowi wyjątek od zasady jawności informacji publicznej i z tego względu podmiot zobowiązany do jej udostępnienia nie może ograniczyć się do zdawkowego oświadczenia o jej istnieniu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 759/14 oraz wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych w: Poznaniu z 10 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 467/13 oraz Warszawie z 10 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 296/13 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak pozostałe orzeczenia przywołane w niniejszym uzasadnieniu).
Ponadto nie wystarczy samo przekonanie podmiotu dysponującego informacją o poufności posiadanych danych na temat działalności danego przedsiębiorcy. Wykładnia dopuszczająca możliwość objęcia tajemnicą przedsiębiorstwa informacji publicznej na podstawie wyłącznie samej arbitralnej decyzji przedsiębiorcy musi być uznana za wadliwą. Na tajemnicę przedsiębiorcy składają się bowiem łącznie dwa elementy: formalny oraz materialny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2112/13).
Poczynając od analizy elementu formalnego tajemnicy przedsiębiorcy trzeba wskazać, że stanowić ją mogą z zasady informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności. W aspekcie materialnym natomiast, tajemnicę przedsiębiorcy stanowi poufna informacja posiadająca szeroko rozumianą wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna. Zastrzeżenie tajemnicy winno zatem dotyczyć informacji mających taki walor, a nie jakichkolwiek. Rodzaj informacji chronionych przez art. 11 ust. 2 u.z.n.k., a co za tym idzie, także art. 5 ust. 2 u.d.i.p., jest zatem różny, albowiem niektóre mają charakter techniczny lub technologiczny, a inne dotyczą szeroko rozumianej organizacji przedsiębiorstwa (jego struktury, przepływu dokumentów, sposobu kalkulacji cen, zabezpieczenia danych itp.). Wyliczenie ustawowe zawarte w art. 11 ust. 2 u.z.n.k. nie jest przy tym wyczerpujące.
W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że organ rozpoznający wniosek o udostępnienie informacji publicznej winien ocenić, czy istnieją przesłanki zarówno formalne, jak i materialne dla uznania, że dana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorcy i czy możliwe jest zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 2 u.z.n.k. dla odmowy jej udostępnienia. Nie jest w tym wypadku decydująca wyłącznie subiektywna wola przedsiębiorcy co do nadania danej informacji klauzuli poufności oraz uznanie jej za mającą walor tajemnicy i sprzeciwianie się przez niego udostępnianiu informacji. W takim przypadku organ musi szczegółowo określić, biorąc pod uwagę podstawy ochrony danych i tajemnicy przedsiębiorcy, z czego wywodzi daną przesłankę i w czym znajduje ona uzasadnienie (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 119 i powołane tam orzecznictwo).
W rozpatrywanej sprawie Kolegium przyjęło za skuteczne zastrzeżenie agencji artystycznej, co do objęcia tajemnicą przedsiębiorcy informacji o wartości umowy na organizację koncertu, zarówno w aspekcie formalnym, jak i materialnym.
Zdaniem Sądu, wskazanego ustalenia organu odwoławczego w tym ostatnim zakresie nie sposób jednak podzielić. Zawnioskowana przez stronę informacja dotyczyła bowiem wyłącznie pojedynczej danej pochodzącej z zawartej umowy, sprowadzającej się do podania wyrażonej kwotowo jej wartości. Przy czym, na podstawie analizy umowy, można stwierdzić, że kwota ta nie była efektem określonego algorytmu bądź zestawieniem szczegółowych elementów, które w połączeniu ze sobą tworzyłyby unikatową konstrukcję, stosowaną wyłącznie na potrzeby agencji artystycznej i będącą dla niej istotnym rozwiązaniem organizacyjnym z zakresu know-how. Tym bardziej, że z oświadczenia agencji artystycznej, zawartego w jej stanowisku z 1 listopada 2025 r., wprost wynika, że cena oferowanych przez nią koncertów była stała. Nie istniał więc w tym zakresie szczególny mechanizm służący zindywidualizowanemu podejściu do kwestii ustalenia wartości umowy, nadający jej istotne znaczenie gospodarcze co jednocześnie prowadzi do wniosku, że była ona postrzegana w charakterze zwyczajnej ceny za świadczoną usługę.
Wartości gospodarczej żądanej informacji nie da się również wywieść z postulowanej przez Kolegium możliwości naruszenia konkurencyjności na rynku usług rozrywkowych. Po pierwsze bowiem okoliczność zapoznania się z wartością umowy przez konkurencję nie rodzi - sama w sobie - jej lepszej pozycji negocjacyjnej. Skoro nie są znane elementy, jakie złożyły się na cenę, nie ma podstaw by twierdzić, że konkurencja będzie w stanie przygotować atrakcyjniejszą ofertę rynkową i zagrozić tym samym interesom gospodarczym agencji artystycznej.
Po drugie, nie można pominąć specyfiki umów zawieranych na organizację różnego rodzaju wydarzeń kulturalnych, które zazwyczaj przebierają postać dzieła. Tak było również i w rozpatrywanej sprawie. Umowa o dzieło odznacza się zaś ściśle zindywidualizowanym i niepowtarzalnym charakterem, bazującym na wyjątkowych walorach artystycznych twórcy. Wymaga także niekiedy odrębnego podejścia z punktu widzenia zamówień publicznych, co również miało miejsce w sprawie, gdyż odstąpiono w niej od udzielenia zamówienia na organizację koncertu w trybie ofertowym z uwagi na specyfikę przedmiotu zamówienia. Świadczy to o zmniejszeniu roli czynnika konkurencyjności w tego typu kontraktach, gdyż negocjacje prowadzone są bezpośrednio między dwoma zainteresowanymi podmiotami, bez udziału konkurencyjnych ofert.
Ponadto, skoro to agencja artystyczna była odpowiedzialna za występ określonego twórcy, z którym miała zawartą odrębną umowę, nikt inny nie byłby w stanie zaoferować podobnej usługi, tj. koncertu tego konkretnego wykonawcy, niezależnie nawet od jej ceny. Nie da się więc przełożyć w sposób prosty informacji o wartości umowy na pogorszenie konkurencyjności podmiotu ją zawierającego i narażenie go z tej przyczyny na realne straty finansowe.
Po trzecie w końcu, argumenty podnoszące nieuprawnioną przewagę konkurencji względem agencji artystycznej z tytułu wiedzy na temat wartości umowy, nie uwzględniają w sposób odpowiedni okoliczności, że została ona zawarta z podmiotem publicznym, którego wiążą szczególne zasady gospodarki finansowej, obowiązujące w sektorze finansów publicznych. Organ zresztą trafnie odwołał się do nich, stosując je jednak mylnie w stanie faktycznym sprawy, na co zasadnie zwróciła uwagę skarżąca.
Jak stanowi bowiem art. 33 ust. 1 u.f.p. gospodarka środkami publicznymi jest jawna. Każdy zatem podmiot będący kontrahentem jednostki sektora finansów publicznych powinien liczyć się z koniecznością transparentności realizowanych przez siebie usług, zwłaszcza w zakresie ich ceny. Wprost podkreśla to art. 35 u.f.p. wskazujący, że klauzule umowne dotyczące wyłączenia jawności ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa w umowach zawieranych przez jednostki sektora finansów publicznych lub inne podmioty, o ile wynikające z umowy zobowiązanie jest realizowane lub przeznaczone do realizacji ze środków publicznych, uważa się za niezastrzeżone. Przepis ten czyni jednak wyjątek dla informacji technicznych, technologicznych oraz organizacyjnych przedsiębiorstwa lub innych posiadających wartość gospodarczą, w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich w tajemnicy, lub w przypadku gdy jednostka sektora finansów publicznych wykaże, że informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa z uwagi na to, że wymaga tego istotny interes publicznych lub ważny interes państwa.
W rezultacie, zasada jawności finansów publicznych sprawia, że nie można traktować informacji o wartości zawartej umowy z podmiotem publicznym jako naruszenia reguł konkurencyjności. Co więcej, skoro zasada jawności obejmuje cały sektor finansów publicznych, to publicznie dostępne pozostawać powinny nie tylko dane finansowe umowy zawartej w niniejszej sprawie, ale także informacje o wartości wszystkich pozostałych kontraktów tego rodzaju. W podobnej sytuacji co agencja artystyczna znajdują się wobec tego wszystkie inne podmioty z branży rozrywkowej, świadczące usługi na rzecz sektora publicznego, których wynagrodzenie także pozostaje jawne i publicznie dostępne. Oczywiście jeżeli nie wchodzi w rachubę wyjątek, o którym mowa w art. 35 u.f.p. Ale ten, właśnie jako wyjątek, jak zasadnie spostrzegła to strona skarżąca, powinien być stosowany ściśle, czego w sprawie organy nie dochowały błędnie przyjmując, że sama informacja o kwocie wynagrodzenia z umowy posiada wartość gospodarczą.
Nietrafność spostrzeżeń Kolegium potwierdza również judykatura, przyjmując za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 3133/14, że informacje m.in. o fakcie zawarcia umowy przez podmiot publiczny, o podmiotach, z którymi zawarł on umowy oraz o wielkości kwot wypłaconych lub planowanych do wypłacenia na podstawie tych umów, nie stanowią informacji technicznej, technologicznej czy organizacyjnej, a także nie posiadają wartości gospodarczej dla jakiegokolwiek przedsiębiorcy, jeśli nie zostało to niezbicie wykazane w toku postępowania przed organami (por. wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych w: Krakowie z 21 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 85/17 oraz Gliwicach z 3 października 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 602/16 wraz z powołanym tam orzecznictwem).
Przywołany pogląd koresponduje z utrwaloną już linią orzeczniczą sądów administracyjnych, przyjmującą jednolicie, że udostępnieniu w trybie u.d.i.p. podlegają informacje o wysokości kwot wypłaconych ze środków publicznych z tytułu usług świadczonych na rzecz podmiotu publicznego, albowiem dotyczą one wprost gospodarowania środkami publicznymi i stanowią z tej przyczyny informację publiczną, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 26 czerwca 2025 r., sygn. akt III OSK 2856/24, 25 lutego 2025 r., sygn. akt III OSK 17/24, 2 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 2354/21, 29 września 2021 r., sygn. akt III OSK 1036/21, 13 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 634/15 oraz 11 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 213/14)
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy nie przedstawił przekonującej argumentacji na potwierdzenie tezy, że wartość umowy, której udzielenia domagała się skarżąca, przedstawiała wymierne i realne znaczenie gospodarcze dla agencji artystycznej. Nie można jej było również potraktować w kategoriach informacji technicznej, technologicznej bądź organizacyjnej, jako że pozbawiona była takiego waloru. Zasadnie przy tym strona skarżąca zauważyła, że twierdzenia organu o przesłankach objęcia ochroną z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. danych wynikających z umowy były w głównej mierze powieleniem stanowiska agencji artystycznej, rozwiniętym jedynie na potrzeby postępowania.
Warto także podkreślić, że organy obu instancji, koncentrując się na stanowisku agencji artystycznej wyrażonym w piśmie z 1 listopada 2025 r., nie podjęły nawet próby zdobycia od niej bardziej szczegółowych wyjaśnień, choćby w zakresie tego, jak postrzega ona kwestię udzielenia stronie informacji wyłącznie o wartości zawartej umowy, bez jakichkolwiek innych danych kontraktowych. Analiza wskazanego dokumentu prowadzi bowiem do wniosku, że agencja artystyczna odnosiła się w sposób zbiorczy do wszystkich szczegółów umowy. Natomiast w kwestiach majątkowych podniosła konieczność zachowania w tajemnicy danych finansowych, ale w kontekście własnego obowiązku zachowania poufności tych informacji i głównie w odniesieniu do wysokości honorariów artystów. Tymczasem lektura umowy świadczy o tym, że problematyczna kwota nie ujawniała kwoty honorarium artystki, tylko stanowiła wynagrodzenie dla agencji artystycznej z tytułu realizacji koncertu.
Dodatkowo agencja ta podkreśliła, że ujawnienie m.in. danych finansowych mogłoby naruszać postanowienia umowne oraz zasady należytej staranności w relacjach biznesowych. Nie ma więc tu mowy o jakimkolwiek ryzyku związanym z naruszeniem zasad konkurencyjności, które wyeksponowano w zaskarżonej decyzji.
Z przedstawionych powodów kwestionowane rozstrzygnięcie Kolegium bazowało zatem na nieprawidłowo ustalonych okoliczności faktycznych, które doprowadziły do błędnej konkluzji, że zawnioskowana przez stronę informacja o wartości umowy koncertowej jest objęta tajemnicą przedsiębiorcy. Czyni to zasadnym zarzut istotnego naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p.
W konsekwencji należało uznać, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji naruszały przepisy prawa materialnego (art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 35 u.f.p.) oraz formalnego (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p.) w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych powodów Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku.
Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II sentencji wyroku, dotyczące zasądzenia poniesionych przez skarżącą kosztów postępowania sądowego w postaci wpisu od skargi (200 zł), wydano z kolei na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.
Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji uwzględnią ocenę prawną zaprezentowaną w niniejszym uzasadnieniu. W szczególności ustalą ponownie zakres sprzeciwu wyrażonego przez agencję artystyczną wobec udzielenia skarżącej żądanej przez nią informacji oraz możliwość zakwalifikowania tych danych w kontekście tajemnicy przedsiębiorcy. Następnie podejmą stosowne czynności wynikające z rezultatów swoich ustaleń, a w razie ponownego przyjęcia, że zachodzą przesłanki do ograniczenia zawnioskowanych danych na zasadzie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., dokonają wyczerpującej analizy okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, dając temu wyraz w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia.
Na zakończenie wyjaśnienia wymaga, że Sąd orzekł w sprawie na posiedzeniu niejawny, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.