Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiuz 28 lipca 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 372/10

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia 10 marca 2010 r. K. M. zwrócił się do Wójta Gminy M. o udostępnienie informacji publicznej w postaci:

1.kserokopii opinii wydanej przez firmę T., na temat prawidłowości przeprowadzania postępowania poniżej 14 tys. euro dla zadania "Remont zatoki autobusowej w J.";

1. 2. kserokopii faktury bądź rachunku wystawionego Gminie M. przez wymienioną wyżej firmę;
2. 3. kserokopii faktury bądź rachunku wystawionego Gminie M. przez kosztorysanta inż. H. M. za wykonanie "Kosztorysu na wykonanie zatoki autobusowej w mieście J. Gmina M.;
3. 4. kserokopii faktury bądź rachunku wystawionego Gminie M. przez kosztorysanta T. D. za wykonanie "Kosztorysu inwestorskiego dla Gminy M. na wykonanie zatoki autobusowej w J".

Wójt Gminy M. pismem z dnia 23 marca 2010 r. poinformował wnioskodawcę o udostępnieniu kserokopii faktury wystawionej przez T. dla Gminy M., wzywając jednocześnie do uiszczenia kwoty 0,35 zł za udostępnienie tej informacji. Natomiast w odniesieniu do punktu pierwszego wniosku organ poinformował, że wnioskowana opinia nie stanowi informacji publicznej, bowiem nie ma ona charakteru dokumentu urzędowego, lecz jest dokumentem roboczym i nie podlega udostępnieniu w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej. Dodatkowo poinformował wnioskodawcę, że nie dysponuje fakturami, o których mowa w punkcie 3 i 4 wniosku.

Wnioskodawca pismem z dnia 26 marca 2010 r. wezwał organ do wydania decyzji administracyjnej z tym uzasadnieniem, że art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej przewiduje tryb decyzyjny w zakresie odmowy udzielenia takiej informacji.

W odpowiedzi na powyższe pismo Wójt Gminy M. kolejnym pismem z dnia 2 kwietnia 2010 r. nr... poinformował wnioskodawcę o treści art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, stwierdzając, że decyzja wydawana jest wówczas, gdy istnieje możliwość zastosowania tej ustawy organ. Natomiast jeżeli żądanie nie dotyczy informacji publicznej organ powiadamia jedynie wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa. Wobec tego według Wójta wnioskodawca pismem z dnia 23 marca 2010 r. został prawidłowo powiadomiony, że wnioskowana opinia nie jest informacją publiczną.

K.M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na odmowę dostępu do informacji publicznej przez Wójta Gminy M. wyrażoną w piśmie z dnia 23 marca 2010 r. i podtrzymaną w piśmie z dnia 2 kwietnia 2010 r. nr...

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna podtrzymała stanowisko, że wnioskowane informacje nie podlegają rygorowi ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Skarżący wezwany do sprecyzowania przedmiotu skargi w piśmie procesowym z dnia 16 lipca 2010 r. oświadczył, że zaskarża pismo Wójta Gminy M. z dnia 23 marca 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje

Badanie merytorycznej zasadności skargi zawsze poprzedza sprawdzenie jej wymagań formalnych, w tym dopuszczalności wniesienia skargi (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) (zwanej dalej p.p.s.a). Stosownie do art. 2 wskazanej wyżej ustawy sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowo-administracyjnych. Ustawa ta w art. 3 § 1 przewiduje, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 i w § 3, a mianowicie na:

1. - decyzje administracyjne;
2. - postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. - postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. - inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
5. - pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
6. - akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
7. - akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
8. - akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
9. - bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

A zatem kontrola sądowo-administracyjna ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracji publicznej enumeratywnie wskazane w powołanej wyżej ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wobec tego oceniając pod takim kątem zaskarżone pismo Wójta Gminy M. z dnia 23 marca 2010 r., w którym dokonano między innymi kwalifikacji prawnej żądanych przez skarżącego informacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że analizowane pismo nie należy do żadnej z wyżej wymienionych kategorii. Nie jest bowiem decyzją administracyjną, postanowieniem, innym aktem, stanowiącym przejaw władczej działalności organów administracji publicznej kreującym uprawnienia, bądź obowiązki w konkretnej indywidualnie oznaczonej sprawie administracyjnej, o którym mowa w powołanym art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Analiza treści zaskarżonego do sądu administracyjnego pisma wskazuje na to, że ma ono charakter pisma informacyjnego, będącego reakcją organu na wniosek strony złożony w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) (zwanej dalej ustawą o dostępie do informacji publicznej). Z jego treści wynika wprost, że organ dokonał kwalifikacji prawnej żądanych przez skarżącego informacji wskazując, że nie stanowią one informacji publicznej i pomimo stosownego żądania wnioskodawcy decyzji w tej kwestii nie wydał, trafnie odwołując się do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, wedle której decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej może być wydana tylko wówczas, gdy chodzi o informację mieszczącą się w zakresie przedmiotowym i podmiotowym tej ustawy. Jeśli zatem według oceny podmiotu zobowiązanego do udzielania informacji publicznej, informacja, której domaga się wnioskodawca nie ma takiego waloru, to w takiej sytuacji przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mają w ogóle zastosowania i wówczas nie wchodzi w grę możliwość wydania decyzji odmownej na podstawie art. 16 tej ustawy, a odpowiedź na wniosek o udzielenie informacji publicznej powinna nastąpić w formie pisma informacyjnego.

Natomiast w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest już pogląd, wedle którego pismo informacyjne o tym,że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, nie podlega kognicji sądów administracyjnych, nie mieści się bowiem w zakresie art.3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 24.01.2006r. sygn. akt IOSK 928/05). Taki właśnie charakter zaskarżonego pismo potwierdza jego treść, która zawiera szereg innych informacji, jak również w istocie świadczy o częściowym załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej w drodze czynności materialno – technicznej, jakim niewątpliwie jest udostępnienie skarżącemu żądanej przez niego kserokopii faktury.

Jedynie na marginesie sprawy Sąd zwraca uwagę na to, że jeśli informacja udzielona przez powołany do tego organ nie odpowiada żądaniom strony, gdyż jest w jej rozumieniu nie pełna bądź też błędnie w jej ocenie odebrano jej przymiot informacji publicznej, to strona może wywieść skargę na bezczynność organu. Rozpoznawana przez sąd administracyjny skarga na bezczynność jest trybem, w którym można zweryfikować stanowisko podmiotu, do którego został skierowany przedmiotowy wniosek. Zatem strona ma środek, w którym może wyegzekwować należne w jej ocenie uprawnienie, bowiem w przypadku takiej skargi sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Nie może to jednak nastąpić w formie zaskarżenia pisma informującego.

Z tych względów wobec stwierdzenia, że niniejsza sprawa nie jest objęta kognicją sądu administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zobligowany był na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) odrzucić skargę.