Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. Stowarzyszenie "[...]" (dalej: skarżące stowarzyszenie) złożyło do Prezydenta W. wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie udostępnienia Protokołu z Posiedzenia Kolegium Prezydenta W., które odbyło się w dniu 13 sierpnia 2009 r.
Pismem z dnia 5 grudnia 2013 r. powyższy wniosek został przekazany do Zastępcy Dyrektora Biura Prezydenta.
W dniu 30 grudnia 2014 r. skarżące stowarzyszenie złożyło ponowny wniosek o udzielenie informacji publicznej w tym samym zakresie.
W odpowiedzi na te wnioski Dyrektor Biura Prezydenta pismem z dnia 13 grudnia 2013 r. poinformował skarżące stowarzyszenie, że żądany protokół nie stanowi informacji publicznej, a w konsekwencji nie zostanie on udostępniony.
Pismem z dnia 4 lutego 2014 r. skarżące stowarzyszenie złożyło ponowny wniosek o udostępnienie informacji publicznej w tym samym zakresie.
Pismem z dnia 26 lutego 2014 r. Dyrektor Biura Prezydenta odpowiedział skarżącemu stowarzyszeniu, że wnioskowany protokół nie stanowi informacji publicznej i podlega udostępnieniu ani odmowie udostępnienia w trybie ustaw z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
W dniu 16 marca 2014 r. skarżące stowarzyszenie wniosło do Urzędu Miejskiego W. pismo zatytułowane "Ostateczne wezwanie do wydania decyzji oraz uzasadnienia zajętego stanowiska przez organ w sprawie udostępnienia informacji publicznej".
W odpowiedzi na powyższe pismo Dyrektor Biura Prezydenta W. w dniu 8 kwietnia 2014 r. poinformował skarżące stowarzyszenie, że podtrzymuje stanowisko zawarte w pismach z dnia 13 grudnia 2013 r., 10 stycznia 2014 r. oraz 26 lutego 2014 r.
Pismem z dnia 20 kwietnia 2014 r. Stowarzyszenie "[...]" we W. złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu "skargę na decyzję Prezydenta W. z dnia [...].04.2014 r., utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...].02.2014 r. dotyczącą odmowy udzielenia informacji publicznej w postaci "Protokołu z Posiedzenia Kolegium Prezydenta W., które odbyło się dnia 13 sierpnia 2009 r.""
W odpowiedzi na skargę, pełnomocnik Prezydenta wniósł o jej oddalenie, alternatywnie o jej odrzucenie na podstawie art. 52 § 3 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga taka nie jest dopuszczalna.
Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, orzekając w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
W niniejszej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił pismo Dyrektora Biura Prezydenta W. z dnia 26 lutego 2014 r. uznając je za decyzję administracyjną, podczas gdy pismo to decyzji administracyjnej nie stanowi.
Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi.
Jako minimum elementów koniecznych dla zakwalifikowania pisma jako decyzji uznaje się cztery składniki: oznaczenie organu administracji wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1981 r., sygn. akt SA 791/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 91). Pominięcie któregokolwiek z tym elementów, powoduje, że określonego pisma nie można zakwalifikować jako decyzji.
Zaskarżonego w niniejszej sprawie pisma Dyrektora Biura Prezydenta W. z 26 lutego 2014 r., nie można uznać za decyzję administracyjną właśnie z uwagi na brak obligatoryjnego elementu, podpisu osoby reprezentującej organ.
Należy dodatkowo podnieść, że skarżące stowarzyszenie składało wniosek o udostepnienie informacji do Prezydenta W., a z treści pisma nie wynika by Dyrektor Biura Prezydenta W. został upoważniony do reprezentowania Prezydenta W.. Zgodnie z art. 31 w zw., z art. 26 ust. 1 i ust. 4 ustawy dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminy (Dz.U. nr 778, poz. 483 ze zm.) Prezydent Miasta jako organ wykonawczy reprezentuje miasto na zewnątrz i kieruje jego bieżącymi sprawami.
W tej sytuacji należy uznać, że przedmiot skargi nie istnieje. Fakt istnienia przedmiotu skargi jest natomiast warunkiem dopuszczalności jej wniesienia. Brak przedmiotu zaskarżenia skutkuje zaś odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej z innych przyczyn.
Ponadto, nawet gdyby opisane pismo zakwalifikować jako decyzję, to jest to decyzja I instancyjna, gdyż pismo z dnia 8 kwietnia 2014 r. również nie jest decyzją (patrz sprawa IV SA/Wr 373/14). Tym samym nie służy na nią skargą do sądu administracyjnego zgodnie z art. 52 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.