Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpoznaniu odwołania G. H. od decyzji Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy przyznania zasiłku celowego, kwestionowaną decyzję utrzymało w mocy.
Decyzja organu odwoławczego została doręczona skarżącemu w dniu 5 kwietnia 2013 r.
Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, za pośrednictwem organu właściwego, skarżący wniósł dnia 25 maja 2013 r.
Jednocześnie, w skardze zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z treści 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); dalej p.p.s.a. wynika, że prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Stosownie zaś do art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
Jednakże, po myśli art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
Niezależnie od okoliczności mających wpływ na spełnienie przesłanek pozwalających na przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z art. 247 p.p.s.a.
Oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, wydanie II, str. 603).
Jednakże zaznaczyć należy, iż bezzasadność skargi należy łączyć nie tylko z merytoryczną jej oceną, ale również z możliwością jej wniesienia do sądu.
Z akt sprawy wynika, że zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu w dniu 5 kwietnia 2013 r. Zawierała ona prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jej zaskarżenia. Tymczasem, skarga została wniesiona za pośrednictwem organu właściwego w dniu 25 maja 2011 r., a więc po upływie terminu do jej złożenia, gdyż termin ten mijał dnia 6 maja 2015 r. W tej sytuacji skarga jest spóźniona, ponieważ została wniesiona z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a.
W kontekście powyższego uznać zatem należy, iż mamy do czynienia z oczywistą bezzasadnością skargi, która wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy.
Wobec tego, na podstawie art. 247 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.