Uzasadnienie
Pismem z 16 sierpnia 2016 r. B. D. (zwana dalej stroną lub skarżącą) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt członka rodziny – ojca skarżącej J. M. – w domu opieki społecznej w kwocie: 1484,62 złotych za okres od 1 do 31 października 2010 r., 1418,17 złotych za okres od 1 do 30 listopada 2010 r., 195,20 złotych za okres od 1 do 31 grudnia 2010 r. oraz 708,76 złotych od 1 stycznia 2011 r.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że kwestionowana decyzja nie została jej doręczona, co uniemożliwiało późniejsze wydanie decyzji o zwrocie zaległości za pobyt ojca w domu opieki społecznej. Dalej skarżąca dodała, że brak było decyzji na wnoszenie comiesięcznych opłat za pobyt członka rodziny w placówce sprawującej nad nim opiekę. Nie obowiązywał również inny akt (umowa, wyrok sądowy) nakazujący partycypowanie w kosztach utrzymania ojca.
W odpowiedzi na skargę organ, do którego wniesiono skargę (Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L.), przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując m.in., że strona nie zakwestionowała zaskarżonej decyzji w administracyjnym toku instancji. Jednakże wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności. Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] Kolegium ostatecznie orzekło o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...]. Skarga na orzeczenie Kolegium została natomiast oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 614/12.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).
W niniejszej sprawie skarżąca określiła jako przedmiot zaskarżenia decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...]. Wskazane rozstrzygnięcie zawierało prawidłowe pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia w postaci odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Strona nie wniosła jednakże przewidzianego środka odwoławczego.
Jak wynika z przywołanych na wstępie przepisów ustawy procesowej możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego uzależniona jest m.in. od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w administracyjnym toku instancji. Oznacza to, że strona winna wpierw wykorzystać drogę postępowania administracyjnego, by następnie móc zainicjować postępowanie sądowe, którego przedmiotem będzie wówczas rozstrzygnięcie organu drugiej instancji. Należy bowiem podkreślić, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie akt administracyjny (decyzja bądź postanowienie) ostateczny, czyli wydany w postępowaniu drugoinstancyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 392/11, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W przedmiotowej sprawie skarżąca zatem, aby zakwestionować decyzję Prezydenta Miasta L. winna była w pierwszej kolejności wnieść odwołanie w ustawowym terminie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. Pominięcie tego etapu sprawiło co prawda, że wydana decyzja stała się rozstrzygnięciem ostatecznym. W dalszym jednak ciągu pozostała ona decyzją organu pierwszej instancji, w odniesieniu do której nie wykorzystano środków zaskarżenia przysługujących stronie w postępowaniu przed właściwym organem.
Mając zatem na uwadze przywołane okoliczności oraz i to, że strona została prawidłowo pouczona o właściwym trybie odwoławczym, wniesioną skargę na decyzję organu pierwszej instancji należało uznać za niedopuszczalną.
W związku z tym Sąd zobowiązany był w takiej sytuacji do zastosowania art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., stanowiącego o konieczności odrzucenia skargi, o czym orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.