Uzasadnienie
Pismem z dnia 27 czerwca 2017 r. E. C., zwana dalej skarżącą, wniosła skargę na opisaną w sentencji decyzję Wojewody D. w przedmiocie uchylenia decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, odmowy uznania za osobę bezrobotną oraz umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa do zasiłku.
Wyrokiem z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 391/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił w całości powyższą skargę i na wniosek skarżącej sporządził uzasadnienie wydanego orzeczenia.
Wniosek o sporządzenie uzasadnienia został opłacony przez skarżącą kwotą 100 złotych, zaksięgowaną pod pozycją 5207/2017.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 239 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych, do których – zgodnie z art. 212 oraz art. 211 p.p.s.a. – zalicza się również opłaty sądowe obejmujące m.in. opłatę kancelaryjną.
Stosownie natomiast do treści art. 225 p.p.s.a. opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu lub różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt.
Wobec powyższego należało stwierdzić, że skarżąca uiściła niewymagane koszty sądowe, rozumiane jako różnica między kosztami pobranymi – wynoszącymi 100 złotych – a kosztami należnymi, których w niniejszej sprawie strona nie miała obowiązku ponosić.
Stąd też wpis – jako nienależny – podlegał zwrotowi na podstawie art. 225 w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.