Uzasadnienie
Skarżąca pismem z dnia 4 maja 2016 r. wniosła o wyznaczenie innego adwokata, ponieważ nie zgadza się z opinią adwokat z urzędu M. W. j – K, która chroni Policję.
Wniosek ten został zakwalifikowany jako wniosek o zmianę pełnomocnika z urzędu.
Przepis art. 249a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W myśl art. 258 § 1 pkt 7 p.p.s.a. do czynności w zakresie przyznania prawa pomocy, które wykonuje referendarz sądowy należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy;
Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania (art. 243 § 1 ustawy).
Z treści art. 245 § 1 p.p.s.a. wynika, m. in., że prawo pomocy obejmuje m. in. ustanowienie adwokata.
Wniosek strony skarżącej z dnia 4 maja 2016 r. o zmianę pełnomocnika z urzędu jest zbędny, gdyż z akt sprawy wynika, że prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 5 lutego 2016 r. skarżącej zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym m. in. ustanowienie adwokata. Postanowienie to zostało doręczone dorosłemu domownikowi (matce) w dniu 10 lutego 2016 r.
Pomoc prawna w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu została przyznana na etapie postępowania międzyinstancyjnego, tzn. po wydaniu przez Sąd w dniu 27 stycznia 2016 r. postanowienia odrzucającego skargę. Z kolei Okręgowa Rada Adwokacka we W. dnia 11 lutego 2016 r. wyznaczyła wyżej wymienioną pełnomocnika z urzędu. Wyznaczona z urzędu adwokat wraz z pismem z dnia 22 marca 2016 r. złożyła pełnomocnictwo substytucyjne udzielone aplikantowi adwokackiemu do zastępstwa w niniejszej sprawie. Aplikant adwokacki zapoznał się z aktami sprawy w dniu 22 marca 2016 r.
Powyższe oznacza, iż skarżącej zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu, zaś Okręgowa Rada Adwokacja wyznaczyła dla skarżącej wyżej wskazaną pełnomocnik z urzędu. Podjęcie zaś określonych czynności w ramach świadczonej pomocy prawnej należy do wyłącznej kompetencji wyznaczonego z urzędu pełnomocnika.
Niezadowolenie strony ze sposobu świadczonej pomocy prawnej przez pełnomocnika z urzędu nie uprawnia Sądu do zmiany osoby pełnomocnika, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest władny do zmiany osoby pełnomocnika wyznaczonego z urzędu przez Okręgową Radę Adwokacką. Sąd wydaje jedynie postanowienie w sprawie przyznania prawa pomocy, wskazane w art. 252 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, po spełnieniu przez skarżącego przesłanek uprawniających do przyznania tego prawa, natomiast wyznaczenie konkretnego pełnomocnika, w tym również nowego (kolejnego) pełnomocnika, należy do właściwości Okręgowej Rady Adwokackiej, co wynika z treści art. 253 tej ustawy.
Dodać należy, iż w przypadku wątpliwości dotyczących pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu strona zainteresowana winna zwrócić się o ich rozstrzygnięcie do okręgowej rady adwokackiej. (art. 28 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 26 maja 21982r. Prawo o adwokaturze, Dz. U. tj. z 2002r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.).
Ponadto z akt sprawy wynika, że pismem Sądu z dnia 9 marca 2016 r., sporządzonym w nawiązaniu do pisma skarżącej z dnia 24 lutego 2016 r., skarżąca została poinformowana, że ewentualne uwagi i zastrzeżenia do pracy ustanowionego z urzędu adwokata powinna kierować bezpośrednio do Okręgowej Rady Adwokackiej.
Powyższe względy pozwalają na przyjęcie, że rozpoznanie wniosku o zmianę pełnomocnika z urzędu należało uznać za zbędne i podlegające umorzeniu na podstawie art. 249a p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 249a, art. 245 § 3 i art. 258 § 1 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.