Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 grudnia 2015 r. M. S. (zwany dalej skarżącym lub wnioskodawcą) wniósł skargę na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 50.000,00 złotych za wprowadzanie w okresie od dnia 14 sierpnia 2012 r. do obrotu w O. przy ul. [...] w O. środków zastępczych w postaci produktów o nazwach: "[...]", "[...]" i "[...]".
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który skarżący uzasadnił niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dodał również, że ma on na utrzymaniu [...] małoletnich dzieci, w tym jedno niepełnosprawne, oraz że prowadzi firmę, gdzie zatrudnia wielu pracowników. Ewentualna egzekucja kary pieniężnej przed rozpoznaniem skargi – w jego ocenie – może spowodować niewypłacalność i upadłość, a przez to niemożność zaspokojenia minimalnych i podstawowych potrzeb życiowych jego rodziny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5).
Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przez pojęcie znacznej szkody rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04).
Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie następstwa, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06).
Zwrócić zatem uwagę należy, że przesłankami wstrzymania wykonania nie są jakiekolwiek skutki czy jakakolwiek szkoda, lecz szkoda i skutki kwalifikowane tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu.
Wykazanie istnienia tych szczególnych warunków, które uzasadniałyby potrzebę udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony sądowej, leży jednak po jego stronie. Wnioskując zatem o wstrzymanie wykonania określonego aktu lub czynność skarżący winien należycie udowodnić, że jego obiektywna sytuacja osobista daje podstawy do stwierdzenia, że w rzeczywistości zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu swoje twierdzenia skarżący winien poprzeć odpowiednimi dokumentami pozwalającymi na weryfikację przez Sąd jego sytuacji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 18 marca 2010 r., II FSK 502/09, 11 maja 2011 r., I FZ 88/11).
W stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżący nie wykazał, że po jego stronie w rzeczywistości występuje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przywołane przez wnioskodawcę okoliczności – same w sobie – nie miały bowiem jakiegokolwiek wpływu na potwierdzenie sytuacji uzasadniającej przyznanie ochrony tymczasowej. Oczekując wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia skarżący winien dać Sądowi choćby potencjalną szansę na ocenę jego stanu materialnego. Powołując się więc na znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą zobowiązany był on do przedstawienia rzetelnego stanu tej działalności, wskazującego m.in. na posiadane zasoby finansowe i rzeczowe, pasywa oraz liczbę zatrudnianych pracowników.
Nie można bowiem orzec o istnieniu niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków bez dysponowania odpowiednią płaszczyzną porównawczą. Pojęcia te nie są bowiem uniwersalne i powinny być stosowane zawsze w odniesieniu do konkretnego przypadku. Nie zawsze bowiem wyegzekwowanie kwoty 50.000,00 złotych może być postrzegane w kategoriach znacznej szkody lub prowadzić do wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków.
Również i okoliczności związane z sytuacją rodziny skarżącego nie mogły przemawiać za wstrzymaniem wykonania kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wynika z nich bowiem tylko tyle, że skarżący wychowuje [...] małoletnich dzieci, z których jedno jest niepełnosprawne. Brak jest natomiast informacji na temat sytuacji materialnej rodziny, a w szczególności danych o drugim rodzicu, który – jak wynika z akt sprawy – również prowadzi aktywność zawodową i może uzyskiwać z tego tytułu dochody wystarczające do zabezpieczenia minimalnych i podstawowych potrzeb życiowych rodziny.
Należy także podkreślić, że Sąd w niniejszej sprawie nie miał możliwości odwołania się do dokumentacji pozyskanej w toku postępowania o przyznania prawa pomocy, która mogłaby mieć istotną wartość z perspektywy oceny występowania przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji. Skarżący bowiem pomimo zawartego w skardze żądania zwolnienia od kosztów sądowych, nie złożył w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego stosownego formularza i nie dołączył dokumentów obrazujących sytuację materialną jego rodziny. Uiścił on również tytułem wpisu sądowego kwotę 1500,00 złotych.
Reasumując powyższe rozważania należało stwierdzić, że przedstawione okoliczności w żaden sposób nie dowiodły, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie prowadziło do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o przyznaniu ochrony tymczasowej Sąd nie może kierować się wyłącznie samą wysokością wymierzonej kary pieniężnej i twierdzeniami skarżącego nie znajdującymi potwierdzenia w jakichkolwiek dokumentach lub innych dowodach (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1020/14).
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.