Uzasadnienie
W skardze z dnia 12 maja 2011 r. (data stempla pocztowego) skarżący M. S. wniósł o ukaranie karą grzywny Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., motywując swoje żądanie uchylaniem się przez w/w od wypłacenia równoważnika pieniężnego za remont mieszkania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedzone jest zawsze kontrolą dopuszczalności jej rozpoznania przez sąd administracyjny.
Kognicję sądów administracyjnych w sprawach oceny legalności działań administracji publicznej określa art. 3 § 2 i § 3 oraz art. 4 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej – u.p.s.a.).
Stwierdzenie przez sąd administracyjny, że sprawa objęta zarzutami skargi nie należy do właściwości sądownictwa administracyjnego, stanowi podstawę do odrzucenia takiej skargi, o czym wprost stanowi art. 58 § 1 pkt 1) u.p.s.a.
Taka właśnie sytuacja wystąpiła w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania.
Z zawartego w art. 3 § 2 i 3 u.p.s.a. wyliczenia spraw podlegających właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a także z istoty "sprawy sądowoadministracyjnej" regulowanej treścią art. 1 u.p.s.a. jednoznacznie wynika, że żądanie skarżącego, domagającego się ukarania Komendanta Policji karą grzywny za uchylenie się od wypłaty równoważnika pieniężnego za remont mieszkania nie jest sprawą podlegającą właściwości sądu administracyjnego. Innymi słowy, sąd ten nie jest władny stosować środków prawnych, których nałożenia domaga się strona w skardze.
Po pierwsze, należy wyjaśnić, że w ramach sprawowanej kontroli administracji publicznej sądowi administracyjnemu przysługują przede wszystkim uprawnienia kasatoryjne. Uwzględniając skargę sąd administracyjny może zatem zasadniczo: uchylić zaskarżony akt, stwierdzić bezskuteczność czynności, bądź też zobowiązać do wydania aktu lub czynności w określonym terminie.
Po drugie, jakkolwiek ustawodawca dopuszcza możliwość wymierzenia przez sąd administracyjny kary grzywny, czyni to na zasadzie wyjątku, co oznacza, że wymierzenie przez sąd administracyjny kar pieniężnych może nastąpić jedynie w wyjątkowych, a zarazem, wyraźnie wskazanych przez ustawodawcę przypadkach, tj. w razie niewykonywania przez organ wyroku (art. 154 u.p.s.a), nieprzekazania sądowi akt sprawy wraz ze skargą (art. 55 § 1 u.p.s.a.) oraz w razie uchylania się organu od zastosowania się do postanowienia sądu podjętego w toku postępowania i w związku z rozpoznaniem sprawy (art. 112 u.p.s.a.).
Żaden przepis u.p.s.a. nie przewiduje natomiast możliwości ukarania przez sąd organu administracyjnego karą grzywny w sytuacji uchylania się przez ten organ od wypłaty określonego świadczenia wynikającego z decyzji administracyjnej.
Wskazana okoliczność przesądzała o niedopuszczalności wywiedzionej skargi, a w konsekwencji, obligowała sąd do jej odrzucenia, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie powołanego na wstępie art. 58 § 1 pkt 1) u.p.s.a., orzekł jak w sentencji.