Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 sierpnia 2016 r. J.S. (zwany dalej stroną lub skarżącym) wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia części kwoty zastępczo wniesionej przez Gminę za pobyt matki w Domu Pomocy Społecznej.
Z akt administracyjnych wynika, że rozstrzygnięcie organu drugiej instancji zostało doręczone skarżącemu w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) w dniu 13 lipca 2016 r.
Skarga została nadana w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 13 sierpnia 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W myśl art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a. terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Wedle zaś art. 111 kodeksu cywilnego, termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. Jednakże, gdy początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło.
Z akta administracyjnych wynika, że przesyłkę pocztową zawierającą zakwestionowaną decyzję organu drugiej instancji doręczono zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.
Stosownie bowiem do treści art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 (doręczenia osobistego w miejscu zamieszkania lub pracy) i art. 43 (doręczenia dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu – w przypadku nieobecności adresata) operator pocztowy przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej.
Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję (§ 2).
W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3).
Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4).
Z opisu przesyłki pocztowej wynika, że wobec nieobecności adresata w dniu 29 czerwca 2016 r. w miejscu zamieszkania, w jego oddawczej skrzynce pocztowej pozostawiono stosowne zawiadomienie, po czym w dniu 7 lipca 2016 r. przesyłka została awizowana powtórnie. W efekcie niepodjęcia korespondencji została ona zwrócona do nadawcy w dniu 15 lipca 2016 r.
Z powyższych okoliczności bezsprzecznie wynika, że za datę doręczenia decyzji organu drugiej instancji należy przyjąć 13 lipca 2016 r. Zatem trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego upływał z dniem 12 sierpnia 2016 r. Skarga wywiedziona przez stronę została natomiast nadana w dniu 13 sierpnia 2016 r., a więc już po upływie wskazanego terminu.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zobowiązany był do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.